Μπορεί στα παραμύθια, οι γάμοι να μένουν για πάντα ευτυχισμένοι, η επιστήμη όμως μας λέει ότι η γαμήλια ευτυχία έρχεται με ημερομηνία λήξης.

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές, μελέτησαν 1.761 ζευγάρια που παντρεύτηκαν και έμειναν μαζί για 15 χρόνια. Τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα: η μεγάλη δόση ευτυχίας που απολαμβάνουν οι νιόπαντροι, αρχίζει να φθίνει γρήγορα μετά από κάπου 2 χρόνια.

Μέσα σε αυτό το διάστημα ο έρωτας μετατρέπεται σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με “συντροφική αγάπη“, ένα συνδυασμός δηλαδή βαθιάς αφοσίωσης και σύνδεσης από τον οποίο όμως λείπει το πάθος. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι οι άνθρωποι, όπως δείχνουν εκατοντάδες μελέτες, έχουν μια τάση στην «ηδονική προσαρμογή» , έχουν την ικανότητα δηλαδή να εξοικειώνονται γρήγορα στις αλλαγές του περιβάλλοντος, είτε αυτές είναι καλές είτε κακές. Έτσι η αγάπη, είναι το ίδιο ευάλωτη στην «ηδονική προσαρμογή» όσο και μια νέα φιλία ή μια νέα δουλεία. Μετά από κάποιο διάστημα, το θεωρούμε δεδομένο και αρχίζουμε να ψάχνουμε για κάτι καινούργιο.

Πέρα από τα πρακτικά εμπόδια που υπάρχουν με το να είσαι συνεχώς ερωτευμένος με κάποιον -θα ήταν πολύ δύσκολο να επιβιώσουμε αν το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν ο σύντροφος μας- οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι η σεξουαλική ποικιλία είναι ένα εξελεγκτικό φαινόμενο που δημιουργήθηκε ώστε να εμποδίσει την αιμομιξία και να εξασφαλίσει την αναγκαία γενετική ποικιλότητα του είδους στην αρχαιότητα. Η ιδέα είναι ότι όταν ο σύντροφός μας γίνεται τόσο οικείος σε μας όσο τα αδέρφια μας, σταματάμε να νιώθουμε σεξουαλική έλξη.

Οι μεγάλης διάρκειας σχέσεις είναι πιθανόν να αλλάξουν μορφή πολλές φορές και πρέπει να ανανεώνονται συνεχώς αν είναι να έχουν κάποια πιθανότητα να πετύχουν.