Πέτυχαν στη σχολή και δεν γράφτηκαν. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών είχαμε φέτος 372 φοιτητές που ενώ εισήχθησαν σε σχολή δεν έκαναν την εγγραφή τους με αποτέλεσμα να χάσουν το δικαίωμα φοίτησης.
Να επισημάνουμε ότι όσοι δεν έχουν κάνει την εγγραφή τους ακόμη (για οποιονδήποτε λόγο) μπορούν μέχρι της 19 Οκτωβρίου να εγγραφούν στη σχολή επιτυχίας τους, μέσω της γραμματείας του τμήματος επιτυχίας. Μετά από αυτή την ημερομηνία χάνουν οριστικά το δικαίωμα εγγραφής.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Περίπου το 5% των επιτυχόντων δεν κάνουν την εγγραφή τους στα ΑΕΙ, δήλωσε η υπουργός Παιδείας. Και στην περίοδο των μνημονίων (το 2011 αν θυμάμαι σωστά) παρατηρήθηκε ανάλογο φαινόμενο. Το πρόβλημα είναι ότι η πληροφόρηση είναι αποσπασματική. Από τότε μέχρι τώρα δεν δημοσιεύουν τα στοιχεία τα Πανεπιστήμια, ούτε το υπουργείο Παιδείας δημοσιεύει τον αριθμό των επιτυχόντων και τον αριθμό των επιτυχόντων που έκαναν την εγγραφή τους και έγιναν φοιτητές. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε συγκρίσιμα στοιχεία για να δούμε αν κάτι άλλαξε στο πέρασμα του χρόνου.
Οι λόγοι που οι περίπου 3.000 επιτυχόντες δεν έγιναν φοιτητές κάνοντας την εγγραφή τους στη σχολή επιτυχίας μπορεί να είναι πολλοί και διαφορετικοί. Κάθε επιτυχών που δεν ενεγράφη πιθανόν έχει τη δική του ιστορία. Τις αιτίες δεν τις γνωρίζουμε διότι από ό,τι φαίνεται τα Πανεπιστήμια δεν επικοινωνούν με αυτούς που δεν έκαναν την εγγραφή τους για να μάθουμε τις πραγματικές αιτίες της άρνησης εγγραφής. Κι όμως είναι πολύ εύκολο. Τα τηλέφωνα των επιτυχόντων είναι γνωστά και στο υπουργείο και στα Πανεπιστήμια· είναι εύκολο, λοιπόν, με μερικά τηλεφωνήματα να μάθουν το γιατί.
Αφού δεν γνωρίζουμε τις αιτίες αποποίησης της θέσης στο Πανεπιστήμιο αρχίζουμε τις υποθέσεις. Ο οικονομικός παράγοντας σίγουρα κατέχει σημαντική θέση στους λόγους μη εγγραφής. Το κόστος σπουδών που συνεχώς αυξάνει, με τα ενοίκια και τα είδη πρώτης ανάγκης να τινάζουν στον αέρα τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, αυτό μπορεί να εξηγήσει κάποια πράγματα. Δεν αποτελεί, όμως, τον μοναδικό παράγοντα μη εγγραφής. Μπορεί να προέκυψαν, ξαφνικά, και άλλοι λόγοι κοινωνικοί, όπως ένας θάνατος ή μία αρρώστια ή ένα διαζύγιο των γονέων, που αλλάζουν τα δεδομένα της οικογένειας.
Στις χαμηλόβαθμες σχολές, που δεν ήταν στις πρώτες επιλογές των υποψηφίων, μπορεί να επικράτησε η σκέψη για άλλες επιλογές, όπως είναι ο υποψήφιος να ξαναδώσει εξετάσεις ή να φοιτήσει σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο ή να φύγει για το εξωτερικό, ώστε να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί, αφού δεν πέτυχε το στόχο του. Κάποιες φορές η οικογένεια σκέφτεται ότι δεν έχει νόημα να δώσει πάνω από 40.000€ για τη διαβίωση σε μία άλλη πόλη, για να σπουδάσει το παιδί τους κάτι που δεν θέλει.
Υπάρχουν και οι 5.078 επιτυχόντες της κατηγορίας του 10% από Γενικό Λύκειο και από ΕΠΑΛ, που δεν εξετάστηκαν στις Πανελλαδικές, αλλά απλά υπέβαλαν το Μηχανογραφικό τους, είναι ήδη φοιτητές και προσπαθούν να αλλάξουν σχολή. Αρκετοί από αυτούς τελικά επιλέγουν να μην αλλάξουν σχολή και να παραμείνουν σ’ αυτήν που ήδη φοιτούν. Αυτοί προφανώς δεν κάνουν την εγγραφή τους στη νέα σχολή και συνυπολογίζονται στον αριθμό των επιτυχόντων που δεν έκαναν την εγγραφή τους.
Στις υψηλόβαθμες σχολές, όπως είναι η Ιατρική, οι απορίες είναι μεγάλες. Η προσπάθεια που καταβάλλει ένας υποψήφιος για να εισαχθεί στην Ιατρική είναι πολύ μεγάλη. Πολλά χρόνια εντατικό διάβασμα, χρήματα σε φροντιστήρια, μία επένδυση χρόνου και χρήματος όλης της οικογένειας. Δεν την πετάς εύκολα στα σκουπίδια. Τι μπορεί να υπάρχει πέρα από τους κοινωνικούς λόγους; Δεν νομίζω ότι είναι οικονομικοί οι λόγοι σ’ αυτή την περίπτωση, διότι ήδη η οικογένεια ξόδεψε χρήματα για την επιτυχία στην Ιατρική και στις άλλες περιζήτητες σχολές. Γνωρίζει ότι το να μπεις στην Ιατρική σε οποιαδήποτε πόλη είναι επιτυχία από μόνη του· γνωρίζει ότι το πιθανότερο είναι να μην περάσει στην πόλη του, οπότε έχουν πάρει τις αποφάσεις τους.
Μία εκδοχή είναι ότι αυτά τα παιδιά έφυγαν κατευθείαν για το εξωτερικό, θεωρώντας ότι είναι προτιμότερο να σπουδάσουν σε άλλη χώρα, πιθανόν με κάποια υποτροφία. Στο εξωτερικό πολλές φορές ζητούν τους βαθμούς των Πανελλαδικών προκειμένου να δουν τις επιδόσεις του υποψηφίου, αφού το Απολυτήριο Λυκείου θεωρείται, και πολύ σωστά, τελείως αναξιόπιστο. Αυτό μου φαίνεται λογικό για τις Πολυτεχνικές σχολές, αλλά στην Ιατρική τα πράγματα είναι αλλιώς. Είναι πολύ δύσκολο να σπουδάσει κάποιος Ιατρική στο εξωτερικό εκτός από την Κύπρο και τα αγγλόφωνα προγράμματα σπουδών των πρώην ανατολικών χωρών. Έχετε δει πολλούς φοιτητές να σπουδάζουν Ιατρική στην Αγγλία, την Γαλλία ή τη Γερμανία; Η εισαγωγή στην Ιατρική στη Γερμανία είναι πάρα πολύ δύσκολη. 9 τηλέφωνα σ’ αυτούς που αρνήθηκαν την εγγραφή στην Ιατρική του Πανεπιστημίου Πατρών (που είναι το μόνο που έδωσε στοιχεία ανά Τμήμα) θα μας γλύτωνε από τις υποθέσεις· θα γνωρίζαμε ακριβώς τις συμβαίνει. Τα Πανεπιστήμιά μας, γενικά, αποφεύγουν την επικοινωνία με τους φοιτητές τους. Δεν είναι στην κουλτούρα των διοικητικών τους υπηρεσιών; Είναι γνωστό ότι οι γραμματείες είναι υποστελεχωμένες. Αυτός μπορεί να είναι ένας λόγος. Ίσως, δεν γνωρίζω.
Τι να κάνουμε;
Το φαινόμενο της μη εγγραφής συμβαίνει σε όλα τα Πανεπιστήμια. Το θέμα είναι τι θα κάνει το υπουργείο Παιδείας. Το 2021 η τότε υπουργός Παιδείας είχε προτείνει να υπάρχει ένα δεύτερο μηχανογραφικό για να γεμίζουν οι κενές θέσεις που θα έμεναν από το πρώτο μηχανογραφικό, που θα περιλάμβανε λίγες επιλογές.
Δεν χρειάζεται όλο αυτό. Μπορεί να γίνει κάτι πιο απλό. Η ηλεκτρονική εγγραφή στο Τμήμα επιτυχίας να γίνεται από 24 έως 31 Ιουλίου κάθε έτους. Οι θέσεις που δεν καλύφθηκαν λόγω άρνησης εγγραφής και οι κενές θέσεις λόγω ΕΒΕ να βγαίνουν σε δεύτερη κατανομή, τις πρώτες μέρες του Αυγούστου, στην οποία μπορούν να συμμετέχουν όσοι υποψήφιοι των Πανελλαδικών επιθυμούν με μία απλή αίτηση. Θα κρίνονται για το Μηχανογραφικό που έχουν ήδη υποβάλει από τον Ιούλιο για τις σχολές που δήλωσαν πιο πάνω στην προτίμησή τους και έτσι δεν θα μένουν τόσες κενές θέσεις στις περιζήτητες σχολές των ΑΕΙ. Θα μπορούσε μ’ αυτό τον τρόπο κάποιος που έχασε την Ιατρική για λίγα μόρια να εισαχθεί τελικά. Βέβαια θα έμεναν κενές θέσεις σε άλλες σχολές μετά τη μετακίνηση των υποψηφίων σε άλλη σχολή από τη σχολή επιτυχίας. Το κέρδος θα ήταν ότι θα είχαμε περισσότερους φοιτητές που σπουδάζουν αυτό που θέλουν, πράγμα πολύ σημαντικό για τους ίδιους αλλά και για την κοινωνία μας και αυτός είναι γενικότερος στόχος της Εκπαίδευσης. Φυσικά απαιτείται νομοθετική ρύθμιση, που όμως δεν είναι καθόλου δύσκολη. Δεν υπάρχει κανένα κόστος για να πει κάποιος ότι δεν μπορεί να γίνει. Δεν γίνεται διότι μάλλον κανείς δε νοιάζεται για τις κενές θέσεις. Δεν πρόκειται, φυσικά, για κάποια καινούρια πρόταση. Είναι αυτό που κάνουν τα δημόσια Πανεπιστήμια της Κύπρου με τους Ελλαδίτες υποψηφίους, πολλά χρόνια τώρα.
*Ο Στράτος Στρατηγάκης είναι μαθηματικός – ερευνητής
[email protected],
www.stadiodromia.gr
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
