Ακρίβεια, χαμηλοί μισθοί, άσχημη κατάσταση στα σχολεία: Οι Γάλλοι διαμαρτύρονται για το υψηλό κόστος διαβίωσης, τις ελλείψεις και τα μέτρα λιτότητας στην εκπαίδευση, καθώς και για την έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγασης στην δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.
Αλλά και η Γερμανία αντιμετωπίζει παρόμοια κοινωνικά προβλήματα. Γιατί, όμως δεν πυρπολούνται δημαρχεία και δεν λεηλατούνται καταστήματα στην πρώτη οικονομία της ΕΕ;
Τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία, οι έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι είναι δυσαρεστημένοι με την πολιτική. Κοιτάζοντας τα στοιχεία, δεν υπάρχει πραγματικά μεγάλη διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας.
Η Γερμανία δαπανά ακόμη λιγότερα χρήματα από τη Γαλλία για την εκπαίδευση σε σχέση με το ΑΕΠ. Και οι δύο χώρες έχουν παρόμοιους ρυθμούς πληθωρισμού, λίγο πάνω από το 3% – οι τιμές των καυσίμων και των τροφίμων στη Γερμανία έχουν μάλιστα αυξηθεί ελαφρώς περισσότερο σε σύγκριση με πέρυσι.
Δεν υπάρχει επίσης σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας όσον αφορά τον κίνδυνο φτώχειας. Στη Γερμανία, το 16,1% του πληθυσμού κινδυνεύει από φτώχεια, σε σύγκριση με 16,3% στη Γαλλία.
Η ανεργία των νέων
Ωστόσο, μια εντυπωσιακή διαφορά είναι ότι το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των ατόμων ηλικίας 15 έως 24 ετών – στη Γαλλία είναι 19,8%, σχεδόν τρεις φορές υψηλότερο από ό,τι στη Γερμανία, στο 7,1%.
Η υψηλή ανεργία των νέων στη Γαλλία θα μπορούσε να είναι ένας λόγος για τον οποίο οι νέοι βγαίνουν αυτή τη στιγμή στους δρόμους, φοβούμενοι για το μέλλον τους. Από την άλλη πλευρά, στη Γερμανία, σχεδόν διπλάσιος αριθμός ανθρώπων (11,2%) επιβαρύνεται υπερβολικά από το κόστος στέγασης σε σύγκριση με τη Γαλλία (6,4%).
Σημαντικές διαφορές υπέρ της Γερμανίας είναι το εισόδημα και οι φόροι και οι εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που καταβάλλονται σε αυτό.
Ο Φλόριαν Στάουντ, Γερμανός ειδικός για τις σχέσεις ΕΕ-Γαλλίας από την “Team EUROPE DIRECT”, εξηγεί ότι υπάρχουν επίσης σημαντικές διαφορές μεταξύ των κινημάτων διαμαρτυρίας στη Γερμανία και τη Γαλλία. Αυτό είναι εμφανές, καταρχάς, στο γεγονός ότι «οι Γάλλοι χρησιμοποιούν συχνά τον δρόμο ως νόμιμο μέρος για να εκφράσουν τις απόψεις τους πολύ περισσότερο από ό,τι στη Γερμανία». Αυτή η μορφή διαμαρτυρίας είναι ήδη μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της Γαλλίας.
Τι συμβαίνει στη Γερμανία
Από την άλλη πλευρά, ο Στάουντ υποστηρίζει ότι η παρατήρηση ότι τίποτα δεν συμβαίνει στη Γερμανία είναι λανθασμένη. «Η διαμαρτυρία και η δυσαρέσκεια μπορούν επίσης να αντικατοπτριστούν στα αποτελέσματα των εκλογών στα γερμανικά κρατίδια», λέει και εξηγεί: «Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε επίσης να δούμε στη Γερμανία ότι τα πολιτικά άκρα ενισχύονται και αυτό αντικατοπτρίζεται στις πολιτικές συζητήσεις καθώς και στα αποτελέσματα των εκλογών».
Από αυτή την άποψη, μια παρόμοια εξέλιξη θα μπορούσε να συμβεί και στη Γερμανία, καθώς «η δυσαρέσκεια προς τους πολιτικούς ιθύνοντες εκδηλώνονται και εδώ». Επιπλέον, σύμφωνα με τον Γερμανό ειδικό, συνολικά, υπάρχουν λιγότερα κινήματα διαμαρτυρίας στη Γαλλία από ό,τι στη Γερμανία, αλλά είναι απίστευτα μεγάλα στη Γαλλία. Στη Γερμανία, οι διαμαρτυρίες συχνά περιστρέφονται γύρω από ένα συγκεκριμένο πολιτικό ζήτημα, είτε πρόκειται για τις Παρασκευές για το Μέλλον κατά της κλιματικής πολιτικής, είτε κατά του ακροδεξιού AfD .
Τα δύο «πρόσωπα» της ευρωζώνης
Επί δεκαετίες πάντως, η Γερμανία και η Γαλλία αντιπροσώπευαν τα δύο «πρόσωπα» της ετερογενούς οικονομίας της ευρωζώνης: Το Παρίσι έχει καταστήσει τις δημόσιες δαπάνες και το χρέος ως τους δύο πυλώνες του οικονομικού του μοντέλου.
Αντίθετα, το Βερολίνο έχει χτίσει μεγάλο μέρος του οικονομικού κύρους του στη δημοσιονομική πειθαρχία, τη θεσμική σταθερότητα και την ισχύ της βιομηχανίας του. Ωστόσο, το χάσμα μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών αρχίζει να μειώνεται με τρόπο που θα πρέπει να ανησυχεί τους επενδυτές και τις ευρωπαϊκές αρχές, προειδοποιεί ο Γεργκ Κράμερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank. «H Γερμανία αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με τη Γαλλία, όχι τόσο λόγω του όγκου του χρέους που έχει συσσωρεύσει, ο οποίος εξακολουθεί να είναι πολύ χαμηλότερος, αλλά λόγω των δημοσιονομικών πολιτικών που υιοθετεί και της προοδευτικής επιδείνωσης της πολιτικής και οικονομικής της σταθερότητας», γράφει ο Κράμερ σε ανάλυση με τίτλο «Μαθαίνοντας από την κρίση της Γαλλίας».
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank λέει ότι «η Γερμανία γίνεται ολοένα και πιο πολύ σαν τη Γαλλία, παρόλο που πολλοί Γερμανοί πολιτικοί δεν θέλουν να το παραδεχτούν».
Η διάγνωση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική επειδή έρχεται σε μια εποχή που το γαλλικό χρέος τιμωρείται αυστηρά στις αγορές και η χώρα αντιμετωπίζει μια πολιτική και κοινωνική κρίση που απειλεί να κατακλύσει τα δημόσια οικονομικά της.
Κανείς εφησυχασμός
Οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν σημαντικές, αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις στην αγορά εξηγούν γιατί ο Κράμερ πιστεύει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να εφησυχάσει. Το γαλλικό ασφάλιστρο κινδύνου έφτασε τις 145 μονάδες βάσης τη Δευτέρα, ενώ η απόδοση του γαλλικού 10ετούς ομολόγου σκαρφάλωσε στο 4,85%, πλησιάζοντας το ψυχολογικό όριο του 5%.
Αντίθετα, το αντίστοιχο γερμανικό ομόλογο αποδίδει περίπου στο 3,4%, εξακολουθώντας να επωφελείται από την ιδιότητά του ως ασφαλούς καταφυγίου στην ευρωζώνη. Η εξήγηση για αυτή την απόκλιση έγκειται στο δημόσιο χρέος. Ενώ το χρέος της Γαλλίας πλησιάζει το 120% του ΑΕΠ, ποσοστό που υπερδιπλασιάζει το όριο του 60% που ορίστηκε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το χρέος της Γερμανίας παραμένει περίπου στο 66%.
Ανησυχητικές ομοιότητες
Ωστόσο, ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank προειδοποιεί ότι αυτό το πλεονέκτημα δεν είναι μόνιμο. «Τα γαλλικά κρατικά ομόλογα, που εκδίδονται από την υπερχρεωμένη γαλλική κυβέρνηση, βρίσκονται υπό πίεση. Τις τελευταίες εβδομάδες, οι αποδόσεις τους έχουν αυξηθεί σημαντικά περισσότερο από εκείνες των γερμανικών ομολόγων τους», επισημαίνει ο Κράμερ. Προειδοποιεί όμως ότι «η Γερμανία δεν πρέπει να εφησυχάζει υπερβολικά». Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο πόσα οφείλει κάθε χώρα, αλλά ποιες αποφάσεις λαμβάνει για να αποτρέψει τη συνέχιση της αύξησης του δημόσιου χρέους.
Κατάργηση του «φρένου χρέους» για την άμυνα
Σύμφωνα με τον Κράμερ, ο κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, που κυβερνά για άλλη μια φορά την Γερμανία, «έχει ουσιαστικά καταργήσει το φρένο χρέους». Υπάρχει επίσης μια σημαντική εξαίρεση: οι αμυντικές δαπάνες που υπερβαίνουν το 1% του ΑΕΠ δεν υπολογίζονται πλέον για τους σκοπούς αυτού του δημοσιονομικού κανόνα.
Αν και το Βερολίνο έχει επανειλημμένα ισχυριστεί ότι αυτή η δαπάνη δισεκατομμυρίων δολαρίων θα αντιστοιχεί σε επενδύσεις στην άμυνα και τις υποδομές που θα επανεκκινήσουν μια γερμανική οικονομία, η αλήθεια είναι ότι τα κεφάλαια αυτά πάνε σε τακτικές ή τρέχουσες δαπάνες αντί για καθαρές επενδύσεις.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
