Αναζητώντας σανίδα σωτηρίας

Μια ιδιαίτερα προσφιλή φράση που χρησιμοποιεί για τους στενούς φίλους του, επεφύλαξε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στον Λευκό Οίκο: Terrific guy.

Μια φράση που, σύμφωνα με το λεξικό Collins, δηλώνει ότι «αναφέρεται σε έναν εξαιρετικά υπέροχο, ευχάριστο ή συμπαθητικό άντρα. Η φράση είναι ένα μεγάλο κομπλιμέντο που υποδηλώνει ότι κάποιος είναι φανταστικός, ταλαντούχος ή είναι μια σπουδαία προσωπικότητα».

Στο λεξικό Collins σημειώνεται μάλιστα ότι ιστορικά, φράση αυτή σήμαινε «τρομερός τύπος», αλλά στη σύγχρονη χρήση, είναι συνώνυμο του εξαιρετικού, φοβερού ή πραγματικά υπέροχου ανθρώπου.

Αλλωστε και ο Ελληνας πρωθυπουργός είχε εκφραστεί με καλά λόγια για τον πρόεδρο Τραμπ στην πρόσφατη συνέντευξή του στην αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News, εκπρόσωπος της οποίας ρώτησε και τον πρόεδρο Τραμπ για τη στάση της Ελλάδας. «Πιστεύω  ότι αυτή η κρίση θα πρέπει τελικά να φέρει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη πιο κοντά», είχε τονίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Breitbart News.

«Νομίζω ότι έχουμε επίσης συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να αναλάβουμε μεγαλύτερη ευθύνη όσον αφορά τις αμυντικές μας δαπάνες και πρέπει επίσης να επικεντρωθούμε στην ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας μας, επειδή στο παρελθόν έχουμε ηγηθεί όσον αφορά την πράσινη μετάβαση, αλλά η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εις βάρος της κοινωνικής συνοχής, της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας μας και της ασφάλειας του εφοδιασμού», είχε υπογραμμίσει ο πρωθυπουργός, προσεγγίζοντας τις σχετικές θέσεις του προέδρου Τραμπ.

Σε δυσχερή θέση ο Τραμπ

Ο Αμερικανός πρόεδρος χρειάζεται άλλωστε φίλους σήμερα, περισσότερο από ποτέ καθώς τελεί υπό μεγάλη πίεση, λόγω των εξελίξεων στον πόλεμο στον Κόλπο. Όπως φίλους και μάλιστα στην μοναδική υπερδύναμη, χρειάζεται και κάθε Ελληνας πρωθυπουργός.

Ωστόσο, οι περισσότεροι ειδικοί, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, λένε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται αυτή τη στιγμή «σε χειρότερη θέση», από ό,τι πριν από την έναρξη του πολέμου.

Ο Τραμπ καταρρέει στις δημοσκοπήσεις. Η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει σε νέο χαμηλό λόγω και των υψηλών τιμών βενζίνης στην Αμερική

Πριν από τον πόλεμο άλλωστε, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα μπορούσαν να απειλήσουν με κλιμάκωση ως μέσο άσκησης πίεσης. Αλλά τώρα που η κλιμάκωση έχει συμβεί – το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν έχει επιβιώσει, ενώ έχει κλείσει το Στενό του Ορμούζ, προκαλώντας τεράστια προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία .

Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ -Ιράν δεν έχουν προχωρήσει και η νέα αποστολή των συνεργατών του Τραμπ στο Πακιστάν για επανάληψη των συνομιλιών με τους Ιρανούς, δεν είναι σίγουρο ότι θα άρει το αδιέξοδο.

Η απειλή Τραμπ ότι «θα χτυπήσουμε ξανά» φαίνεται τώρα λιγότερο πειστική, καθώς στις πρώτες 8 εβδομάδες του πολέμου, οι αμερικανικοί στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί.

Το Ιράν κρατάει σκληρή γραμμή βλέποντας ότι ο Τραμπ επιδεικνύει αδυναμία και ανασφάλεια, διχάζεται ανάμεσα σε αντικρουόμενες θέσεις και αντιδρά απρόβλεπτα και δεν κρατάει τον λόγο του.

Το γόητρο του προέδρου

Οι μουλάδες αρνούνται φυσικά να δώσουν «σανίδα σωτηρίας» στον Αμερικανό πρόεδρο για να διαφυλάξει το γόητρό του. Το Ιράν δεν κυριαρχεί φυσικά στο πεδίο της μάχης, αλλά μπορεί να επηρεάσει την ροή της ενέργειας, τη θαλάσσια κυκλοφορία, τις ασφάλειες και τις αγορές. Μετατρέποντας μια περιφερειακή κρίση, σε παγκόσμια.

Η Ουάσιγκτον συνδυάζει διαπραγματεύσεις και απειλές. Αλλά όσο πιο μεγάλη είναι η απειλή, τόσο πιο δύσκολο είναι για τις ΗΠΑ να την αποσύρουν χωρίς να χάσουν την αξιοπιστία τους.

Απειλές γίνονται για να αποφευχθεί ο πόλεμος, αλλά όταν η σύγκρουση ξεσπάσει, όλα αλλάζουν ανάλογα με την έκβαση.

Οι μουλάδες δεν θέλουν να διαπραγματευτούν ως ηττημένοι, για να αποφύγουν να φανούν  αδύναμοι.

Η θεοκρατικό κυριαρχία στηρίζεται πλέον στο εσωτερικό χάρη στην σκληρότητά του. Είναι ζήτημα πολιτικής επιβίωσης, να μην φανεί το καθεστώς, ηττημένο.

Η Τεχεράνη θέλει συμβιβασμό, αλλά μόνο με τη μορφή νίκης. Θέλει μια συμφωνία πολιτικά αποδεκτή χωρίς να φαίνεται σαν παράδοση στον εχθρό.

Αφήστε που το πιο βασικό ζήτημα για το Ιράν δεν είναι μόνο τι να παραδεχτεί, αλλά και ποιος μπορεί να το παραδεχτεί. Ενιαία εξουσία δεν υπάρχει. Οι σκληροπυρηνικοί δεν αφήνουν τους πιο μετριοπαθείς να διαχειριστούν την διαπραγμάτευση.

Το θεοκρατικό καθεστώς χτίστηκε πάνω σε μια ανώτατη και μονοδιάστατη λειτουργία. Σκοτώνοντας τον Αλί Χαμενεΐ, Αμερικανοί και Ισραηλινοί κατάφεραν να μην έχουν απέναντί τους έναν αδιαμφισβήτητο συνομιλητή. Δεν το λες και επιτυχία…