Αντί για συναρμολογήσεις να παράγουμε καλύτερα
Οι πιέσεις του Τραμπ στην Ευρώπη για αύξηση των αμυντικών δαπανών -υπό την απειλή να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ την άμυνά της- φαίνεται ότι πιάνουν τόπο και μάλιστα με το παραπάνω, σύμφωνα με έκθεση της European Defence Agency (EDA).
Το 2025, στην Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά 20% σε σχέση με το 2024 και διαμορφώθηκαν στα 418 δισ., με προοπτική το τρέχον έτος να φθάσουν τα 454 δισ. ευρώ.
Και κάπου εκεί μέσα, η Ελλάδα είναι πέμπτη με 3,2% του ΑΕΠ το 2026, από περίπου 2,7% την προηγούμενη χρονιά. Προηγούνται στην κατάταξη η Εσθονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Λετονία.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει 12ετές μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα, ύψους 28 δισ. ευρώ, το οποίο περιλαμβάνει την «Ασπίδα του Αχιλλέα», νέα οπλικά συστήματα, drones, F-35, αναβαθμίσεις υφιστάμενων μέσων και ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Επίσης, η Ελλάδα έχει εξασφαλίσει, μέσω του ευρωπαϊκού χρηματοδοτικού εργαλείου SAFE, δάνεια 787,7 εκατ. ευρώ, από τα οποία έχει ήδη εκταμιευθεί η πρώτη δόση ύψους 118,2 εκατ.
Το ενδιαφέρον στην περίπτωσή μας είναι η δέσμευση του υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια, ότι το 25% των δαπανών της «Ασπίδας του Αχιλλέα», που θα κοστίσει 3 δισ., θα είναι ελληνική συμμετοχή. Αν επιτευχθεί, θέτει και τις βάσεις για να προχωρήσει το μοντέλο και να αναπτυχθεί η εγχώρια βιομηχανία, που ήταν παραπαίδι και συνεχίζει να είναι, καθώς οι μεγάλες προμήθειες γίνονται με απευθείας αναθέσεις, που την αποκλείουν εξ ορισμού.
Στον συγκεκριμένο τομέα, η χώρα απέτυχε πλήρως και ό,τι ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης για δημιουργία εγχώριας βιομηχανικής αμυντικής υποδομής υπονομεύθηκε στη συνέχεια (κυρίως τη δεκαετία του 1980) από συνδικαλιστές αλλά και αντιλήψεις κοντόφθαλμες, που έφεραν το πρόσημο του προοδευτικού, ενώ ήταν άκρως ζημιογόνες.
Κατά καιρούς, μεγάλες παραγγελίες της χώρας συνδέονταν με υποτιθέμενες αποκρατικοποιήσεις εγχώριων κρατικών μονάδων (ΕΑΒ, ΕΛΒΟ κ.λπ.), στο πλαίσιο των αντισταθμιστικών, χωρίς αποτελέσματα, όπως φάνηκε.
Η ευθύνη βαραίνει όλες τις πολιτικές δυνάμεις που άσκησαν εξουσία, καθώς ποτέ δεν τέθηκε ως στόχος η αναγέννηση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Είναι ερώτημα γιατί δεν έγινε και επιλέγαμε πάντα τις αγορές «από το ράφι», για πολλές από τις οποίες δεν μπορούσαμε να υπογράψουμε ούτε συμφωνίες συντήρησης, ελλείψει χρημάτων…
Και καταλήξαμε ως χώρα, στον τομέα αυτόν, η μοναδική εγχώρια προστιθέμενη αξία να προέρχεται από συναρμολογήσεις τμημάτων σε κάποιες από τις πλατφόρμες που αγοράζαμε, με πολιτικές αποφάσεις.
Παραγωγή, δυστυχώς, δεν φτιάξαμε, ενώ είναι και πολλά τα παραδείγματα ότι όποιοι ξεχώριζαν εξαιτίας της δικής τους επιμονής -αν δεν είχαν πολιτικό μέσο-, δεν είχαν ούτε έχουν προοπτικές να ενισχυθούν και να αναπτυχθούν.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
