Χωρίς μουσική, η ζωή είναι ένα λάθος
Υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή στο “The Blues Brothers”, γυρισμένη σε ένα τυπικό αμερικανικό “ντάινερ”: εκεί που όλοι σερβίρουν και μαγειρεύουν, ένας μικροκαυγάς φέρνει την Αρίθα Φράνκλιν στα όριά της, κι εκείνη τραγουδά.
Σε ένα τυπικό μιούζικαλ, αυτομάτως θα φεύγαμε από τον άχρωμο αυτό χώρο, τα σκηνικά θα “μεταμορφωνόντουσαν” μαγικά, και οι ηθοποιοί θα πετούσαν τις ποδιές για να αποκαλύψουν τα λαμπερά τους ενδύματα – όμως, ο Τζον Λάντις μένει στη μικροαστική πραγματικότητα των ηρώων του και έτσι τους αναδεικνύει. Τη θυμήθηκα βλέποντας την όμορφη ταινία Θα φύγω μια μέρα, σκηνοθεσίας Αμελί Μπολίν, που βέβαια έχει και άλλες δύο γαλλικές ταινίες ως σημείο αναφοράς: τις “Ομπρέλες του Χερβούργου” του Ζακ Ντεμί και κυρίως την ταινία του Αλέν Ρενέ “Η ζωή είναι ένα τραγούδι”, καθώς και εδώ ακούγονται (κυρίως) παλιά αγαπημένα γαλλικά τραγούδια, τα οποία “χρωματίζουν” όμορφα την ιστορία της Σεσίλ, ανερχόμενης σεφ που επιστρέφει στο πατρικό της (και στην παραδοσιακή επαρχιακή ταβέρνα της οικογένειάς της) όταν ο μπαμπάς παθαίνει καρδιακή προσβολή. Η ίδια είναι επίσης έγκυος – και δεν ξέρει τι να το κάνει. Η ζωή στην επαρχία όμως έχει τους δικούς της ρυθμούς και κουβαλά τις δικές της μνήμες. Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία και την ανεμελιά, ο θεατής “αγγίζει” κάτι από το δράμα της ηρωίδας, κι εκείνη κάτι από το δικό μας. Ένα τρυφερό φιλμ, δηλαδή, που πατά ένα μικρό “φρένο” στους ιλιγγιώδεις ρυθμούς μιας απάνθρωπης εποχής.
Πριν λίγους μήνες γράψαμε κάποια όμορφα λόγια για το Ιρλανδικό φιλμ τρόμου “Oddity” και σήμερα βγαίνει στις αίθουσες το Hokum, η νέα ταινία του Ντέμιαν ΜακΚάρθι, όπου στριφνός συγγραφέας φτάνει σε απόμακρο ξενοδοχείο της Ιρλανδικής υπαίθρου. Στο δάσος θα σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του, και σύντομα θα μάθουμε πως ένα φρικτό μυστικό από τα παιδικά χρόνια στοιχειώνει τη μέχρι τώρα ζωή του. Η αφήγηση ξετιλύγεται με τους ρυθμούς ενός adventure game, και γι’ αυτή την αίσθηση φοβάμαι πως ευθύνεται τόσο ο άχρωμος Άνταμ Σκοτ (που δεν μπορεί να μας πείσει για τα βάσανα του), όσο και ο (πιο φιλόδοξος εδώ) ΜακΚάρθι, που υπογράφει το σενάριο: Η όμορφη ατμόσφαιρα και το φινετσάτο καδράρισμα βοηθούν μεν, αλλά όταν έχεις μαντέψει την αποκάλυψη του φινάλε από το ξεκίνημα, χρειάζεσαι κάτι παραπάνω.
Για τους υπόλοιπους υπάρχει το Mortal Kombat II (θα χορτάσετε ξύλο), ένα live της Billie Eilish σε 3D (Billie Eilish – Hit me Hard and Soft: The Tour), και το Pina του Βιμ Βέντερς, ένα σπουδαίο (και επίσης τρισδιάστατο) ντοκιμαντέρ για το έργο της μεγάλης Γερμανίδας χορογράφου Πίνα Μπάους, που βγαίνει σε επανέκδοση.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
