Στο στίβο της πολιτικής επιβίωσης ρίχτηκε και επίσημα από το βράδυ του Σαββάτου ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Από τη ΔΕΘ, με τις εκλογές να πλησιάζουν, εκφώνησε μια ομιλία χωρίς όραμα για τη χώρα και «δανείστηκε» μέρος του προγράμματος της ΕΛΑΣ και των εξαγγελιών του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύοντας ότι η αντιγραφή είναι συχνά η πιο ειλικρινής μορφή παραδοχής της ήττας. Ουσιαστικά έχρισε μοναδικό του πολιτικό αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα ακολουθώντας τo ίδιο μονοπάτι… χωρίς πυξίδα.
Σε ένα κακοπαιγμένο έργο είπε πως το μόνο που τον απασχολεί είναι «οι ανεύθυνες και ακοστολόγητες υποσχέσεις της αντιπολίτευσης» όμως, η πολιτική έχει τους δικούς της, συχνά ειρωνικούς νόμους.
Προτάσεις «καρμπόν» με… χρονοκαθυστέρηση
Όχι μία, όχι δύο, όχι τρεις αλλά δώδεκα σημεία υιοθέτησε ο πρωθυπουργός από το πρόγραμμα που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη.
Συνοπτικά:
- Κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ — αλλά το 2028 αντί για το 2027.
- Μέσος μισθός 1.800 ευρώ.
- Κατάργηση τέλους επιτηδεύματος — αλλά σταδιακά έως το 2029.
- Μείωση προκαταβολής φόρου — αντί για κατάργηση στις ατομικές επιχειρήσεις.
- Αύξηση φορολογίας υψηλών μερισμάτων αλλά μόνο για μπόνους στελεχών.
- Πατριωτική ευθύνη και κοινωνική ανταπόδοση του μεγάλου πλούτου.
- Μείωση ενεργειακού κόστους κατά 30% — αλλά στη χονδρική αντί στον λογαριασμό.
- Επενδυτική σύγκλιση με την Ευρώπη.
- Σύγκλιση κέντρου–περιφέρειας.
- Ειδικά μέτρα για μικρούς οικισμούς και νησιά.
- Στεγαστική στήριξη για γιατρούς και εκπαιδευτικούς στην περιφέρεια – αλλά όχι για όλους τους υγειονομικούς και εκπαιδευτικούς.
- Ανακατεύθυνση χρηματοδότησης προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Πίσω από τις λέξεις
Ας εξετάσουμε αναλυτικότερα πως το κυβερνητικό επιτελείο βρέθηκε να τρέχει ασθμαίνοντας πίσω από την ατζέντα της Αμαλίας:
Μισθοί: Ο Αλ. Τσίπρας είχε δεσμευτεί για κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ εντός του 2027. Ο Κ. Μητσοτάκης το αντέγραψε ακριβώς, απλώς το μετατόπισε για τον Ιανουάριο του 2028. Το ίδιο συνέβη και με τον μέσο μισθό: από τα 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας, φτάσαμε στον στόχο του «πάνω από 1.800 έως το 2030».
Το τέλος επιτηδεύματος και τα «ψιλά γράμματα»: Ενώ η ΕΛΑΣ πρότεινε την άμεση και οριζόντια κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για όλες τις επιχειρήσεις (κόστους 240 εκατ. ευρώ), η ΝΔ επέλεξε την αργόσυρτη, τμηματική οδό: στην περιφέρεια από το 2026, μείωση 50% στην Αττική το ’28 και οριστική κατάργηση στην πρωτεύουσα το 2029.
Φόροι και προκαταβολές: Η πλήρης κατάργηση της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις που προτείνει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έγινε από την κυβέρνηση μείωση στο 50% για τους ελεύθερους επαγγελματίες και σταδιακή κάθοδος 5 μονάδων ετησίως για τις επιχειρήσεις. Αντίστοιχα, η αύξηση της φορολογίας στα υψηλά μερίσματα υιοθετήθηκε «κομμένη και ραμμένη» μόνο για τα μπόνους στελεχών (15% πάνω από 60.000 ευρώ), ανατρέποντας την μέχρι πρότινος οριζόντια χαμηλή φορολόγηση.
Η «πατριωτική» ρητορική χωρίς… ταμείο: Ο πρωθυπουργός υιοθέτησε θερμά τη γλώσσα της «πατριωτικής ευθύνης» και της «κοινωνικής ανταπόδοσης», δανειζόμενος αυτούσιο το αφήγημα. Μόνο που ξέχασε τον βασικό αναδιανεμητικό μηχανισμό του αντιπάλου του: την «πατριωτική εισφορά» στον μεγάλο πλούτο και τη φορολόγηση των τραπεζών. Στο ίδιο μήκος κύματος, η μείωση του ενεργειακού κόστους κατά 30% μετατράπηκε από άμεση ελάφρυνση λογαριασμών σε… στόχο χονδρικής έως το 2029.
Περιφέρεια, στέγη και ΜμΕ: Από τη σύγκλιση κέντρου-περιφέρειας και τα ειδικά μέτρα για μικρούς οικισμούς (μείωση τεκμηρίων, κατάργηση ΕΝΦΙΑ), μέχρι τη στέγαση γιατρών και εκπαιδευτικών —όπου η κυβέρνηση απάντησε με επιδότηση ενοικίου αντί για μόνιμες κατοικίες—, η ΝΔ υιοθέτησε την ίδια ακριβώς ομάδα δικαιούχων. Ακόμη και η ανακατεύθυνση 1,5 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης στις ΜμΕ μέσω της Αναπτυξιακής Τράπεζας ήρθε ως έμμεση παραδοχή ότι ο αρχικός σχεδιασμός είχε αφήσει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο περιθώριο.
Η ανάπτυξη στην… τσέπη: Λίγες μέρες αφότου ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για την ανάγκη η παραγωγική ανασυγκρότηση να φτάνει μέχρι την τσέπη του πολίτη, ο Μητσοτάκης ανακάλυψε ότι «σήμανε η ώρα της κοινωνικής ανταπόδοσης», φέρνοντας διατυπώσεις-«καρμπόν» στην επιφάνεια.
Μητσοτάκης σε αποδρομή
Σε επίπεδο ρητορικής, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να αντιγράψει τον αντίπαλό του, με μεγάλα λόγια περί «οράματος» και «προοπτικών για τη χώρα». Όχι πάντα με τεράστια επιτυχία, ομολογουμένως, αλλά το πάλεψε. Και κάπως έτσι, επί της ουσίας, τον έχρισε μοναδικό του αντίπαλο, μπαίνοντας σε μια τροχιά άμεσου και αναπόφευκτου ανταγωνισμού μαζί του.
Όταν βαφτίζεις τις προτάσεις του πολιτικού σου αντιπάλου «ανεύθυνες» αλλά λίγο αργότερα τις κάνεις σημαία σου τάζοντας ακόμα περισσότερα ο αντίπαλος έχει ήδη χαράξει τον δρόμο και το «παιχνίδι» παίζεται πλέον με τους δικούς του όρους.
