Ευτυχώς τελείωσαν οι ψευδαισθήσεις
Το αστείο θα είναι κάποια στιγμή η άοπλη Ευρώπη να ζητήσει από τη Ρωσία να τη «σώσει» από τις ΗΠΑ…
Κι αν αυτό φαντάζει υπερβολικό, καθώς ΗΠΑ και Ευρώπη είναι η Δύση, εντούτοις οι οικονομικές επιπτώσεις που διαφαίνονται για τη γηραιά ήπειρο από τη στάση που υιοθετεί η Αμερική είναι σοβαρές. Και για την Ελλάδα διπλά σοβαρές καθώς άπτονται και θεμάτων που έχουν να κάνουν με την Τουρκία.
Το διεθνές δίκαιο, που ήταν ευαγγέλιο για εμάς και που υποτίθεται ότι διασφάλιζε θεωρητικά ο ΟΗΕ, παρέδωσε και τυπικά το πνεύμα του. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ενώ υποσχέθηκε ότι θα ήταν ο πρόεδρος της ειρήνης, που ξέραμε από την πρώτη θητεία, ακολουθεί τυπική συμπεριφορά μεγάλης δύναμης, για να αποκτήσει ό,τι θέλει. Αγνοεί συμμάχους και υποτιθέμενες συμμαχίες, εγείροντας ερωτήματα για το μέλλον του ΝΑΤΟ.
Οι Ευρωπαίοι υποχρεώνονται να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους, τους οποίους είχαν σκανδαλωδώς παραμελήσει τα προηγούμενα χρόνια, ενώ ως εχθρός δεν διαφαίνεται μόνο η Ρωσία, καθώς είναι οι ΗΠΑ που απειλούν με προσάρτηση ευρωπαϊκού εδάφους που ανήκει στη Δανία. Και στον επανεξοπλισμό της Ε.Ε. η Γερμανία φαίνεται να έχει τον πρώτο ρόλο με αύξηση των πόρων που πάνε στην άμυνα ακόμα και πάνω από το 5% του ΑΕΠ.
Συνέπειες και κόστος προκύπτουν επίσης και από τους δασμούς Τραμπ, που -για να μην αυξηθούν κατά 30%, αλλά μόνο 15%- υποχρέωσε την Κομισιόν να υπογράψει συμφωνίες για: α) αγορά πανάκριβου αμερικανικού LNG, ύψους 750 δισ. και β) επενδύσεις ύψους 600 δισ. της Ευρώπης στις ΗΠΑ, προφανώς εις βάρος της ευρωπαϊκής βιομηχανικής παραγωγής και ανταγωνιστικότητας.
Στο μεταξύ οι δασμοί 5% θα κοστίσουν επιπλέον στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, καθώς ένα μέρος τους θα το επωμιστούν οι ίδιες, ενώ θα χάσουν και πωλήσεις.
Μια παράπλευρη συνέπεια που επιταχύνθηκε είναι η υπογραφή της συμφωνίας εισαγωγής σχεδόν αδασμολόγητων αγροτικών προϊόντων σε μεγάλες ποσότητες από τις χώρες της Mercosur – μία συμφωνία που παρέμενε στα συρτάρια της Ε.Ε. από το 1999. Επιταχύνθηκε και υπογράφηκε τώρα γιατί η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία (κυρίως η γερ μανική) θέλει να αναπληρώσει τις απώλειές της από την αγορά των ΗΠΑ λόγω των δασμών. Και αυτή η αναπλήρωση γίνεται σε βάρος της πρωτογενούς παραγωγής της Ε.Ε.
Τα παραπάνω επηρεάζουν και την Ελλάδα, η οποία -εκτός του μόνιμου οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζει- είναι σε σταυροδρόμι στα εθνικά. Εφόσον δεν ξέρουμε τις διαθέσεις του Τραμπ αναφορικά με την Τουρκία, είμαστε σε αναμμένα κάρβουνα… Ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι οι Τούρκοι (όσες Διακηρύξεις των Αθηνών και να κάνουμε για να τους καλοπιάσουμε) θα διεκδικούν εθνικό έδαφος, όπως είναι τα νησιά μας, αλλά και παράλληλα «φοβόμαστε» και τη συμμαχία που προτείνει το Ισραήλ και την οποία θα έπρεπε να έχουμε υιοθετήσει χθες. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή, αλλά ευτυχώς τελείωσαν οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργούνταν.
