«…Είχαμε έναν σεβασμό, που στις μέρες μας σπανίζει…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Η κορυφαία μαύρη κωμωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου «Το μαύρο κουτί» ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν, στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, έως τις 31 Μαΐου [λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 32,  Πειραιάς].

Ο γιος, χρόνια πλέον αποκομμένος από τον πατέρα του, δραστηριοποιείται στη Νέα Υόρκη κυνηγώντας την εδραίωση μιας καριέρας. Όμως, τα δεδομένα αλλάζουν, όταν αναγκάζεται να επιστρέψει εσπευσμένα στο πατρικό του σπίτι και να βρεθεί αντιμέτωπος με τον πατέρα του. Το συγκρουσιακό τους παρελθόν θα προκαλέσει αναθεώρηση του παρόντος.

Η έντονη και συγχρόνως αινιγματική παρουσία των γυναικείων μορφών του έργου επιδρά καθοριστικά στη ζωή πατέρα και γιου -φέρνοντας άλλοτε ισορροπία κι άλλοτε αλλαγή. Όλοι μαζί τότε –με χιούμορ, ευαισθησία και σαρκαστική διάθεση– θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το φόβο τους.

«Το μαύρο κουτί» είναι, τελικά, σε θέση να εμφανίσει μυστικά που θ’ αναστατώσουν πλήρως τη ζωή του πατέρα και του γιου. Τίποτε δεν πρόκειται να μείνει ανεπηρέαστο· όλες οι σχέσεις θα αναθεωρηθούν, καθώς θα περάσουν μέσα από τη δοκιμασία του χρόνου και από την εναγώνια προσπάθεια για μια τελευταία ανάσα.

Στον κεντρικό ρόλο του πατέρα, ο Στέφανος Κυριακίδης· με τον σπουδαίο ηθοποιό, είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε.

Επιστρέφετε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μετά από πάρα πολλά χρόνια· συγκεκριμένα, μετά από 52· τότε ήταν, που  εγκαινιάσατε την Κεντρική του Σκηνή. Πώς είναι να επιστρέφετε, μισό αιώνα μετά;             
«Εγκαινιάσαμε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με το Εθνικό Θέατρο στο έργο “Καμίνο Ρεάλ” σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού με την Κατίνα Παξινού. Συγκίνηση έχω, μεγάλη. Για το πώς ξεκίνησα, πο;y ξεκίνησα, με ποιους ξεκίνησα. Τώρα επιστρέφω, με άσπρα μαλλιά και εγγόνια. Είναι ένας κύκλος ζωής γεμάτος Θέατρο. Αισθάνομαι τυχερός και γεμάτος».

«Το Μαύρο Κουτί», τώρα,  του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν· πρωταγωνιστείτε.  Τι σας έκανε να πείτε «ναι, θέλω να το κάνω»;        
«Ο Σταύρος Καραγιάννης -που υποδύεται τον γιο μου στην παράσταση, μου το πρότεινε και δέχτηκα με χαρά· γιατί ο Σταύρος είναι μαθητής μου. Τον Αλέξανδρο Κοέν τον γνωρίζω χρόνια· είχαμε συνεργαστεί στο “Φως του γκαζιού”, με μεγάλη επιτυχία. Όταν έχεις συνεργάτες που εμπιστεύεσαι, δεν μπορείς παρά να πεις ναι. Μαζί μας, η Μαρία Κανελλοπούλου, η Νικολέττα Καρρά και η Κατερίνα Κυριαζή. Όλοι μαζί, ξετυλίγουμε τα κουτιά μας επί σκηνής. Οι αντιδράσεις του κοινού μάς κάνουν να πιστεύουμε πως φτιάξαμε μια παράσταση που κάτι έχει να πει. Αυτό είναι το ζητούμενο. Να φύγει ο θεατής και να έχει πάρει κάτι από την παράσταση».

Το έργο διαπραγματεύεται τη σχέση πατέρα γιου. Έχετε βάλει προσωπικά σας στοιχεία μέσα στον ρόλο;            
«Σίγουρα το ότι είμαι πατέρας και έχω γιο  έχει επηρεάσει την ύπαρξή μου. Με άλλαξε ως άνθρωπο. Άλλαξε το μέσα μου. Είμαι ευγνώμων για την οικογένειά μου. Χωρίς αυτούς, δεν θα είχα την πορεία που έχω. Κι έπειτα, ο ρόλος, το σανίδι είναι κάθαρση ψυχής. Βγάζεις την ψυχή σου στο κοινό και ό,τι υπάρχει μέσα στην ψυχή σου. Με αυτή την έννοια, ναι· βεβαίως και βάζω προσωπικές πινελιές. Το “Μαύρο Κουτί” έρχεται για να ανοίξει· και όταν ανοίγει, γίνονται αποκαλύψεις που αλλάζουν τα δεδομένα. Είναι ένας δύσκολος ρόλος που έχει από όλα· ορμή, εγωισμό, περηφάνεια, αυταπάρνηση, θυσία, θυμό, ξεσπάσματα, συγκίνηση, σιωπή αλλά και θόρυβο. Είναι ευτυχία να μπορείς να παίζεις ρόλους με αιτία, με αφορμή, με βάθος».

Τι έχει αλλάξει, ύστερα από 53 χρόνια στο Θέατρο;         
«Όλα έχουν αλλάξει. Άλλες συνθήκες. Λείπουν οι δάσκαλοι. Λείπουν οι αγώνες. Πολλές φορές, λείπει ο σεβασμός. Είχαμε έναν σεβασμό, που στις μέρες μας σπανίζει. Είχαμε προσήλωση, πειθαρχία. Τώρα φεύγουν από τη μία παράσταση και τρέχουν να προλάβουν την άλλη. Οι πρόβες γίνονται σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα. Όλα γίνονται με ταχύτητα. Δεν κατακτάς το σανίδι με ταχύτητα· με άλλα πράγματα το κατακτάς. Δεν υπάρχουν παραγωγοί, όπως υπήρχαν παλιά. Τώρα, υπάρχουν επιχειρηματίες· δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό που παραμένει ίδιο, είναι τα έργα· είναι οι σκηνές. Ζούμε στη χώρα που γεννήθηκε το Θέατρο. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Εμείς θα φύγουμε, το Θέατρο θα παραμείνει».

Παίξατε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Αντιγόνη». Πώς ήταν η συνεργασία σας; «Υπέροχη. Η Αλίκη ήταν στρατιώτης. Ήθελε να μαθαίνει. Ερχόταν πρώτη και έφευγε τελευταία. Την εκτίμησα πολύ με τη στάση που κράτησε όταν, πριν την πρεμιέρα της παράστασης στην Επίδαυρο, είχαν βγει κακές κριτικές. Δηλαδή, έγραψαν χωρίς να έχουν δει την παράσταση. Έφαγε μεγάλο πόλεμο. Άδικο πόλεμο. Βλέπω κάποιους από αυτούς που πρωταγωνιστούν τώρα στην Επίδαυρο και γελάω· με το σύστημα, με τις αυλές. Δεν κατάλαβα, δηλαδή. Δεν είχε δικαίωμα να παίξει η Αλίκη τραγωδία; Βεβαίως και είχε. Είμαι ευτυχής που τη γνώρισα από απόσταση αναπνοής. Πρέπει να σταματήσουμε να βάζουμε ταμπέλες. Αυτός του εμπορικού, αυτός του σοβαρού. Όλοι είμαστε ηθοποιοί. Δε μπαίνουμε σε κατηγορίες. Κι αν μας αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα».

Τηλεοπτικά θα σας δούμε κάπου;   
«Ναι· στο Mega στον “Άγιο Ιωσήφ” με τον Άρη Σερβετάλη· πάλι ιερέα θα κάνω. Και στο “Κόκκινο ποτάμι” ιερέα έκανα. Είναι μία ομάδα  συντελεστών που εκτιμώ και εμπιστεύομαι πολύ και, νομίζω, ότι το αποτέλεσμα θα είναι αξιοπρεπές».

H οικογένειά σας  έπαιξε ρόλο στην καριέρα σας;
«Τον κυριότερο. Εάν δεν είχα τη συμπαράστασή τους, δε θα μπορούσα να έχω την πορεία που έχω. Η οικογένεια μου διαμόρφωσε την πορεία μου καλλιτεχνικά. Πάμε μαζί, χέρι χέρι. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ευτυχία. Το να μπορείς να μοιράζεσαι,  τα όσα βιώνεις καλλιτεχνικά, με τους δικούς σου ανθρώπους. Όλα τα κάναμε μαζί. Υπάρχει πιο ωραίο πράγμα; Τώρα,  πρωταρχικό ρόλο έχουν οι εγγονές μου. Έχουν άποψη, έχουν κρίση, έχουν μάτι θεατή. Πρώτα ακούω αυτές και μετά τους άλλους. Εξάλλου, αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να μεγαλώνεις όμορφα. Ε, μεγαλώνω όμορφα».

Και, τελικά, τι μένει κύριε Κυριακίδη;     
«Φεύγουν τα κουτιά και μένει η αλήθεια. Αν θα ήθελα στο τέλος κάτι να μείνει, είναι το εξής: Στέφανος Κυριακίδης Ηθοποιός».

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κυριαζή
Βοηθός σκηνογράφου: Ξένια Κούβελα

Διανομή: Στέφανος Κυριακίδης, Μαρία Κανελλοπούλου, Νικολέττα Καρρά, Σταύρος Καραγιάννης, Κατερίνα Κυριαζή

Επικοινωνία-προβολή: Νταίζη Λεμπέση
Artwork: Πέτρος Παράσχης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Μασούρας

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.