Ένα σχέδιο που υπερβαίνει τον πολιτικό κύκλο απαιτεί η αναγέννηση της γεωργίας
Μια τέτοια ουσιαστική κοινοβουλευτική παρέµβαση, ήταν αυτή του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μαργαρίτη Σχοινά, ενώπιον της ∆ιακοµµατικής Επιτροπής της Βουλής για τη γεωργία. Επέλεξε να µη µιλήσει στους αγρότες µε τη συνήθη γλώσσα των επιδοτήσεων, των αποζηµιώσεων και των πληρωµών. Επέλεξε να τους µιλήσει για τον χρόνο. Και µάλιστα µέσα από τη σκέψη του µεγάλου Γάλλου ιστορικού Φερνάν Μπροντέλ, ο οποίος δίδαξε ότι οι κοινωνίες κινούνται ταυτόχρονα στον χρόνο της καθηµερινότητας, της συγκυρίας και των µεγάλων ιστορικών µεταβολών.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί
Η επιλογή αυτή έχει τη δική της πολιτική αξία. Όχι γιατί ένας υπουργός παρέθεσε έναν κορυφαίο ιστορικό, αλλά γιατί αναγνώρισε ότι οι άνθρωποι της παραγωγής αξίζουν έναν λόγο που δεν τους αντιµεοικονοµικών ενισχύσεων. Οι Έλληνες αγρότες δεν χρειάζονται µόνο να γνωρίζουν πότε θα πραγµατοποιηθεί η επόµενη πληρωµή. Χρειάζονται να αντιληφθούν προς ποια κατεύθυνση µετακινείται η ευρωπαϊκή γεωργία, πώς η κλιµατική κρίση, οι νέες τεχνολογίες και η αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής διαµορφώνουν ένα εντελώς διαφορετικό παραγωγικό περιβάλλον.
Άλλωστε, αν υπάρχει ένας τοµέας που κατανοεί καλύτερα από κάθε άλλον την έννοια του «µακρού χρόνου», αυτός είναι η γεωργία. Η γη δεν λειτουργεί µε τους ρυθµούς της επικαιρότητας ούτε µε τους εκλογικούς κύκλους. Μια νέα καλλιέργεια, µια επένδυση στην άρδευση, µια αλλαγή στις καλλιεργητικές πρακτικές ή η είσοδος ενός νέου ανθρώπου στην παραγωγή χρειάζονται χρόνια για να αποδώσουν. Γι’ αυτό και η αγροτική πολιτική δεν µπορεί να εξαντλείται στη διαχείριση του σήµερα. Οφείλει να διαµορφώνει προοπτική.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία της συγκεκριµένης οµιλίας. Ο Μαργαρίτης Σχοινάς επιχείρησε να µεταφέρει τη συζήτηση από το πρόσκαιρο στο διαχρονικό, από τη λογική της διαχείρισης στη λογική της στρατηγικής. Είτε πρόκειται για την εξυγίανση των αγροτικών ενισχύσεων είτε για τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική είτε για την ανάγκη επενδύσεων στην καινοτοµία, στο νερό, στη γνώση και στους νέους αγρότες, το µήνυµα ήταν ότι ο πρωτογενής τοµέας χρειάζεται ένα σχέδιο που να υπερβαίνει τον πολιτικό κύκλο και να απαντά στις ανάγκες της επόµενης δεκαετίας.
Ίσως, όµως, το σηµαντικότερο στοιχείο της παρέµβασής του να βρίσκεται αλλού. Στην αντίληψη ότι ο πολιτικός λόγος έχει και παιδευτικό χαρακτήρα. Οι πολιτικοί δεν υπάρχουν µόνο για να ανακοινώνουν µέτρα ή να διαχειρίζονται κρίσεις. Οφείλουν να βοηθούν τους πολίτες να κατανοούν τις µεγάλες αλλαγές που συντελούνται γύρω τους και να συµµετέχουν συνειδητά σε αυτές. Ιδίως όταν απευθύνονται στους ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου, που καλούνται να πάρουν αποφάσεις µε ορίζοντα δεκαετιών και όχι µηνών.
Η χώρα χρειάζεται περισσότερες τέτοιες παρεµβάσεις. Όχι περισσότερη ρητορεία, αλλά περισσότερο βάθος. Λιγότερη πολιτική της στιγµής και περισσότερη πολιτική του «µακρού χρόνου». Γιατί ο πρωτογενής τοµέας δεν θα αναγεννηθεί µόνο µε περισσότερους πόρους. Θα αναγεννηθεί όταν αποκτήσει ένα πειστικό όραµα για το µέλλον του. Και αυτό αρχίζει πάντα από τον τρόπο µε τον οποίο η πολιτική επιλέγει να µιλήσει στους ανθρώπους της παραγωγής.
