Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, αλλά μια καλή ομάδα φέρνει τη νίκη
Τον Ιούνιο του 2004 όταν ξεκινούσε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και η Ελλάδα κέρδιζε την Πορτογαλία κανείς δεν πίστευε ούτε καν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε μετά. Τώρα ξέρουμε όλοι μας ότι σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 4 Ιουλίου 2004, το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα και η Ελλάδα θα ξανακέρδιζε την Πορτογαλία κατακτώντας το πολυπόθητο τρόπαιο και γράφοντας την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Ο μόνος που πάντα πίστευε σε αυτό το θαύμα ήταν ο Ότο Ρεχάγκελ. «Δεν ξέρουν, αυτό που ξέρουμε εμείς. Έχουμε όλα αυτά που χρειάζεται για να κερδίσουμε τον τίτλο» έλεγε στους παίκτες του. Η πίστη του αυτή μετέδιδε στην ομάδα μία ατσάλινη αυτοπεποίθηση και έδινε στους παίκτες φτερά για να πετάξουν μέσα στα γήπεδα κερδίζοντας την μία ομάδα μετά την άλλη. Και δεν μιλάμε για μηδαμινές ομάδες αλλά για κολοσσούς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου όπως η Γαλλία ή η Ισπανία.
Η δύναμη της ομάδας
Ταυτόχρονα πίστευε ακράδαντα στην δύναμη της ομάδας. «Η ομάδα πάνω από τον παίκτη» ήταν το πιστεύω του, κάτι που έκανε τους παίκτες να λειτουργούν ως ένα ενωμένο σύνολο, το «πειρατικό», και να παίζουν με πάθος, αποφασιστικότητα και θάρρος για την νίκη, ακόμα και όταν βρίσκονταν πίσω στο σκορ. Η στρατηγική αυτή του Γερμανού προπονητή και η ομαδικότητα των Ελλήνων παικτών απέφεραν τους καρπούς τους και στέφτηκαν με την μεγάλη επιτυχία του τελικού.
Δύο παράγοντες που δεν είναι μόνο κρίσιμοι για την επιτυχία στο ποδόσφαιρο αλλά και για την επιτυχία μίας επιχείρησης: ένα ικανό ηγετικό στέλεχος που πιστεύει στην ομάδα του και μπορεί να την οδηγήσει στην επίτευξη των στόχων της και εργαζόμενοι που μπορούν να λειτουργήσουν ομαδικά αφήνοντας στην άκρη τα προσωπικά τους για να αναδείξουν την μοναδικότητα του συνόλου. Κατά πόσο βεβαία αυτό είναι εφικτό στην καθημερινότητα των επιχειρήσεων είναι μία άλλη ιστορία.
Όχι μόνο γιατί τα ηγετικά στελέχη δεν είναι πάντα εξοπλισμένα με γνώσεις και εμπειρία πάνω στην δυναμική και στην ψυχολογία της ομάδας αλλά και γιατί παρ’ όλο που ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, αρκεί όμως ένας κούκος για να διαλύσει την συνοχή μίας ομάδας και να μετατρέψει τον χώρο εργασίας σε πεδίο μάχης και το κλίμα εργασίας σε τοξική ατμόσφαιρα στην οποία κανείς δεν θέλει να βρίσκεται.
Το δράμα του μάνατζερ
Αυτό ακριβώς ήταν και το δράμα του Χανς. Έμπειρος μάνατζερ σε πολυεθνικές με πολλές επιτυχίες μέχρι τον περασμένο Γενάρη όπου ανέλαβε το τμήμα πωλήσεων σε μία καλά εδραιωμένη εταιρεία στην Βιέννη στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Στην αρχή πήγαιναν όλα καλά, σύντομα όμως αντιλήφθηκε ότι η ομάδα του δεν είχε συνοχή και δεν αντιδρούσε θετικά στις προτάσεις του. Αντίθετα ένα περίεργο κλίμα επικρατούσε και αυτό συνέχεια επιδεινωνόταν με την πάροδο του χρόνου.
Όταν πλέον δεν ήξερε τι να κάνει και σκεφτότανε να αλλάξει εταιρεία αλλά πάλι δεν ήθελε να τα παρατήσει χωρίς να μάθει τι έφταιγε, επικοινώνησε μαζί μου. Λάτρης του ποδοσφαίρου, μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής αλλά δεν τον άφησαν οι γονείς του γιατί δεν το θεωρούσαν σοβαρό επάγγελμα και έτσι σπούδασε οικονομικά, το πρώτο που μου είπε ήταν: «Παίζω μόνος μου μπάλλα. Η ομάδα δεν τραβάει ότι και να κάνω».
Καλύτερες στρατηγικές
Αφού μου έδωσε την δική του ερμηνεία για τα προβλήματα της ομάδας του, κανονίσαμε μια σειρά σεμιναρίων για να ανιχνεύσουμε τις πιθανές αιτίες και να εξετάσουμε τις καλύτερες στρατηγικές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επανένωση της ομάδας και στην δημιουργία ενός καινούργιου ομαδικού πνεύματος. Το παράδοξο στην υπόθεση ήταν ότι στην βασική ομάδα του Χανς συμμετείχαν 11 πωλητές, οι καλύτεροι στην Κεντρική Ευρώπη.
Όλοι ήταν έμπειροι πωλητές και ήδη στην ομάδα εδώ και πολλά χρόνια. Ο καθένας τους είχε την δική του προσωπικότητα αλλά αυτό δεν εμπόδιζε την συνοχή της ομάδας. Χωρίς τον Χανς λειτουργούσε η ομάδα από μόνη της. Ή σχεδόν από μόνη της. Υπήρχε ένας δεύτερος αρχηγός, ο Καρλ, επιτυχημένος και αγαπητός στην εταιρεία πωλητής, που σε κάποια συζήτηση στο διάλειμμα, άφησε να εννοηθεί ότι νόμιζε ότι θα του δινόταν η θέση του Χανς, κάτι που δεν ήθελε η εταιρεία για ευνόητους λόγους.
Έτσι ο Χανς είχε τον αντίπαλο μέσα στην ίδια του την ομάδα γιατί ο Καρλ επηρέαζε τους υπόλοιπους «παίχτες» και κατά κάποιο τρόπο δεν τον άφηνε να λειτουργήσει σαν το πραγματικό αφεντικό. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να καταφέρει ο Χανς να μετατρέψει τον Καρλ από αντίπαλο σε σύμμαχο; Πώς θα μπορούσε να του δείξει ότι η συμμετοχή του στην ομάδα είναι πολύτιμη αλλά το αφεντικό είναι ο Χανς;
Παιγνίδι με ανοικτά χαρτιά
Αποφασίσαμε να παίξουμε το επόμενο «παιχνίδι» μαζί του με διακριτικότητα και με ανοιχτά χαρτιά. Αφού τον καλέσαμε να μας δώσει την δική του εικόνα για την ομάδα και τον δυναμώσαμε στην σημαντικότητα του, του αναγνωρίσαμε τον ρόλο του σταθεροποιητή της ομάδας και μελλοντικού σημαντικού σύμμαχου του Χανς και της εταιρείας για την εμπέδωση των στόχων.
Αυτό άνοιξε στον Καρλ τους ορίζοντες και κατάλαβε ότι ο Χανς δεν ήταν εχθρός του, αντίθετα σύμμαχος του και ένας πολύ καλός «προπονητής». Ο Χανς διαπίστωσε ότι μπορούσε να μετατρέψει την αντίδραση του Καρλ σε ωστική δύναμη για να προωθήσει τις ιδέες του και τους στόχους της εταιρείας στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.
Έτσι αντί να λειτουργούν ο ένας ενάντια στον άλλο, αποφάσισαν να συνεργαστούν και να εκμεταλλευτούν τα προσωπικά τους ατού, κάτι που δέχτηκε με μεγάλη ανακούφιση η ομάδα και ξανααπόκτησε συνοχή και κέφι για τις επόμενες «νίκες».
Όπως είχε πει κάποτε ο Μάικλ Τζόρνταν: «Ταλέντα κερδίζουν παιχνίδια, αλλά η ομάδα κερδίζει το πρωτάθλημα»!
*Ψυχολόγος και σύμβουλος επιχειρήσεων στη Βιέννη
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
