Ένας σούπερ ήρωας που μας ενδιαφέρει!
© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (The Dark Knight, X-Men II, Logan, Dr. Strange II) απεχθάνομαι το υπερηρωικό σινεμά των τελευταίων δυο δεκαετιών – οπότε γιατί περνάω τόσο καλά με τις ταινίες που αφορούν τον Spiderman; Πως τους ξέφυγε δηλαδή αυτός ο ήρωας;
Οι λόγοι μάλλον θα πρέπει να αναζητηθούν στην πρώτη, περίφημη τριλογία που σκηνοθέτησε ο Sam Raimi στις αρχές του 21ου αιώνα (και όχι “στη φύση του κόμικ” γιατί το θέμα είναι τι κάνει ο σκηνοθέτης με αυτή). Ο Raimi λοιπόν άφησε πίσω μια δομή, έναν τυφλοσούρτη για τις επόμενες ταινίες της σειράς, και ευτυχώς. Όμως, ας πούμε δυο λόγια για την πλοκή του “Spider-Man: Καινούργια Μέρα”: Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα του προηγούμενου φιλμ, και ο Πίτερ είναι πλέον ένας ενήλικας που ζει εντελώς μόνος, έχοντας εθελοντικά εξαφανιστεί από τη ζωή και τις αναμνήσεις των ανθρώπων που αγαπά. Όμως σύντομα αντιμετωπίσει έναν νέο εχθρό: Μια έφηβη με τηλεπαθητικές ικανότητες που ενσαρκώνει η Σέιντι Σινκ η οποία κάτι παρεμφερές έπαιζε και στη σειρά “Stranger Things”, οπότε “δένει” το γλυκό. Τι έχουμε εδώ λοιπόν που δεν έχουμε στις αντίστοιχες, συνήθως φρικτές ταινίες της Disney; Πρώτον, μια κάποια προσπάθεια στα ειδικά εφέ που μοιάζουν λιγότερο με ψηφιακά κινούμενα σχέδια, θυμίζοντας δηλαδή αληθινές καταστροφές. Δεύτερον, έχουμε ολοκληρωμένους χαρακτήρες (που, επειδή είναι ολοκληρωμένοι, μας συγκινούν). Τρίτο και σημαντικότερο όλων: Έχουμε μια προσεκτική απεικόνιση του αστικού περιβάλλοντος – κάτι που βοηθά το μύθο να “ριζώσει” στην πραγματικότητα. Χάρη σε όλα αυτά λοιπόν, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να προτείνω μια κόμικ ταινία γι’ αυτή την εβδομάδα.
“Η αχνή θέα των λόφων” ταινία βασισμένη στο ομώνυμο (και πρώτο) μυθιστόρημα του Καζούο Ισιγκούρο, παρακολουθεί την ιστορία της Ετσούκο, μιας Γιαπωνέζα που ζει στην Αγγλία και, καθώς ετοιμάζεται να πουλήσει το σπίτι της, ανακαλεί τις αναμνήσεις της από το μεταπολεμικό Ναγκασάκι. Η κόρη της, δημοσιογράφος, προσπαθεί να μάθει περισσότερα για το παρελθόν της μητέρας της, όμως η αφήγησή της δε τη βοηθά. Τώρα, το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο είναι γνωστό για την αμφισημία και την εσκεμμένα αναξιόπιστη αφηγήτρια του, στοιχεία που καθιστούν ιδιαίτερα απαιτητική τη μεταφορά του από τον Κέι Ισικάβα (ο σκηνοθέτης του φιλμ – επίσης και συγγραφέας). Ο τελευταίος, αποδίδει με ευαισθησία το μεταπολεμικό κλίμα της Ιαπωνίας, δυσκολεύεται όμως να μεταφέρει ατόφιο το μυστήριο και τη λεπτότητα του πρωτότυπου έργου. Όμως, απο το τελικό αποτέλεσμα δεν απουσιάζει ούτε η έμπνευση (η χρήση της μουσικής των Joy Division, ο τρόπος που χειρίζεται τον χρόνο, ειδικά στις σκηνές του Ναγκασάκι όπου συχνά “παγώνει” μικρές λεπτομέρειες μέσα στο κάδρο – τα κύματα της θάλασσας, για παράδειγμα), ούτε η ανθρωπιά. Εννοείται πως οι φίλοι του συγγραφέα οφείλουν να το τσεκάρουν.
Επανεκδόσεων συνέχεια, με “Ταξιτζή” του Μάρτιν Σκορσέζε (τι να πρωτογράψεις γι΄αυτό το φιλμ) και “Ψηλά Τακούνια” του Αλμοδόβαρ (Μαρίζα Παρέδες, θεά), αλλά η πραγματική είδηση της εβδομάδας είναι η κυκλοφορία του “Following”, του ντεμπούτου δηλαδή του Κρίστοφερ Νόλαν, που βγαίνει στα ελληνικά σινεμά για πρώτη φορά. Εδώ, ένας άνεργος συγγραφέας, που ακολουθεί στα κρυφά άγνωστους ανθρώπους για “έμπνευση”, γνωρίζει έναν γοητευτικό διαρρήκτη, που τον μυεί στον τρόπο δράσης του. Ασπρόμαυρο, νουάρ, μίνιμαλ, μόλις 70 λεπτά, σχεδόν πρωτόλειο δηλαδή, αλλά τόσο γοητευτικό!
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
