Γεωργία Ζώη: «Τίποτε δεν είναι τυχαίο…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Για μια βραδιά, την Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026 στις 8 μ.μ.,  στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, θα απολαύσουμε μια ιδιαίτερη μουσικοθεατρική παράσταση, με τίτλο «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» σε κείμενο – δραματουργία του Δρ. Κωνσταντίνου Μπούρα, υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα του Κωστή Καπελώνη [Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, 115 21 Αθήνα].

Η διακεκριμένη ηθοποιός Γεωργία Ζώη,  στον ρόλο της Ελένης, θα αγγίξει την καρδιά και το μυαλό όλων των γυναικών, μέσα από βιώματα από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η βιρτουόζος Ζωή Τηγανούρια γράφει πρωτότυπη μουσική και με το ακορντεόν της και τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά, επί σκηνής, θα ζωντανέψουν  μουσικά τα έντονα συναισθήματα της  πολυσύνθετης γυναικείας υπόστασης.

Η Ωραία Ελένη, το αιώνιο σύμβολο ομορφιάς και κατάρας, σε προχωρημένη  ηλικία πια, παίρνει για πρώτη φορά η ίδια τον λόγο. Δεν μιλούν οι ποιητές, οι άντρες, οι στρατηγοί∙ μιλά η ίδια. Από τα τείχη της Τροίας μέχρι τους σημερινούς πολέμους, η φωνή της γίνεται κραυγή ενάντια στη βία, τον πόλεμο, την κακοποίηση των γυναικών. Θρηνεί για τα παιδιά που χάθηκαν, καταγγέλλει τους άρχοντες που πλουτίζουν με αίμα, διεκδικεί το δικαίωμα των γυναικών να μιλούν, να αντιστέκονται, να ζουν. Ο μονόλογος συνδυάζει λόγο και μουσική: με μοιρολόγια, τραγούδια έρωτα, ύμνους αντίστασης και έναν τελικό ύμνο στην Ειρήνη. Η παράσταση εναλλάσσει συγκίνηση, θυμό, χιούμορ, τρυφερότητα και πάθος, κρατώντας τον θεατή σε διαρκή ένταση. ..…κι αν ξαναγεννηθώ να μην με πουν ωραία Ελένη, αιτία πολέμου,  να μην με ξαναπούν Ελένη της Τροίας,  να με πουν Ελένη της Ειρήνης.

Η Γεωργία Ζώη μίλησε μαζί μας.

Το όνομά σας είναι συνδεδεμένο με  ποιοτική θεατρική και καλλιτεχνική εν γένει πορεία, ήθος και πολλά βραβεία. Μάλιστα, η παράσταση «Το δάκρυ της Παναγίας», όπου είχατε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι, μέχρι στιγμής,  η μόνη  που παρουσιάστηκε στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Μονής της Παναγίας της Τήνου… Κάθε παράσταση που πρωταγωνιστείτε είναι γεμάτη ανθρωπιστικά μηνύματα και ενσυναίσθηση… Είναι συνειδητές  επιλογές όλα αυτά  ή εμπεριέχουν πολλή τύχη;        
«Τίποτε δεν είναι τυχαίο.. Κάθε παράσταση είναι προϊόν επιλογών, στάσης ζωής, αγάπης, υπομονής και αναζήτησης… ακόμη και συνειδητής αποχής!!!!»

Έχετε βραβευτεί πολλάκις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και τελευταία στο Διεθνές Φεστιβάλ Μονολόγου στην Πρίστινα, με το βραβείο καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία σας στην παράσταση «Amber Alert» του Odise Plaku… Τα συναισθήματα σας  τη στιγμή της βράβευσης;          
«Αρχικά έκπληξη!! Γιατί τίποτε δεν είναι δεδομένο σε μια ξένη χώρα…· ούτε οι παρέες, ούτε οι γνωριμίες, ούτε οι συμπάθειες, ούτε οι φιλίες, ούτε οι προσωπικές ή διακρατικές σχέσεις… Ιδιαίτερα όταν οι κριτές προέρχονται από την Τουρκία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Ουκρανία, τη Γερμανία… Πήγα στο Κόσοβο, στο 17ο Φεστιβάλ Μονοδράματος, σε ένα ιστορικό διαγωνιστικό Φεστιβάλ, με εξαιρετικές συμμετοχές, μόνη με τον ρόλο μου… Και μόνο το γεγονός ότι επελέγη ανάμεσα σε 150 προτάσεις η συμμετοχή του “Amber Alert”  στο Φεστιβάλ ήταν τιμητικό!! Ναι ήταν έκπληξη για μένα η βράβευσή μου, γιατί είδα εκπληκτικές ερμηνείες από τους λοιπούς συμμετέχοντες. Και την έκπληξη διαδέχτηκε η συγκίνηση, ακούγοντας            -τελείως απροετοίμαστη- από την παρουσιάστρια, την πρώτη φράση: “Το βραβείο καλύτερης ηθοποιού πηγαίνει στην Ελλάδα, στη Γεωργία Ζώη, για την ερμηνεία της στο “Amber Alert”  του Odise Plaku”.  Για την Ελλάδα… Περήφανη…»

Φέτος θα απολαύσουμε την παράσταση «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 13 Ιανουαρίου.  Ποια πλευρά της Ωραίας Ελένης θα δούμε. Την Ωραία Ελένη του μύθου -όπως την γνωρίζουμε ή την Ωραία Ελένη των ποιητών;            
«Στην παράστασή μας η Ωραία Ελένη μιλάει η ίδια για τον εαυτό της και αυτοσυστήνεται. Η Ωραία Ελένη, η Ελένη της Σπάρτης, η Ελένη της Τροίας, το αιώνιο σύμβολο ομορφιάς και κατάρας, παίρνει για πρώτη φορά η ίδια τον λόγο. Δεν μιλούν οι ποιητές, οι άντρες, οι στρατηγοί.. μιλά η ίδια. Από τα τείχη της Τροίας μέχρι τους σημερινούς πολέμους, η φωνή της γίνεται κραυγή ενάντια στη βία, τον πόλεμο, την κακοποίηση των γυναικών. Θρηνεί για τα παιδιά που χάθηκαν, καταγγέλλει τους άρχοντες που πλουτίζουν με αίμα, διεκδικεί το δικαίωμα των γυναικών να μιλούν, να αντιστέκονται, να ζουν. Η Ωραία Ελένη συμβιβάζεται με τον Χρόνο, αποδέχεται τον εαυτό της, καλοδέχεται τα γηρατειά ως ευλογία που την απαλλάσσει από το μαρτύριο τού Έρωτα. Η ομορφιά είναι κατάρα όταν δεν συνοδεύεται από την ελεύθερη βούληση, τη δυνατότητα επιλογής, τη γαλήνη…
Αυτή είναι η Ελένη του Κωνσταντίνου Μπούρα. Η Ελένη που τα έχει βρει με τον εαυτό της, κοιμάται πλέον ήσυχη τα βράδια, συγχώρησε τους διώκτες της, συμπάσχει με όλα τα έμβια όντα.
Στο τέλος, η Ελένη δεν είναι πια το εξιλαστήριο θύμα μιας τραγωδίας….   γίνεται σύμβολο Ειρήνης, Αγάπης και Ελευθερίας. Και, ναι· είναι η Ελένη της Ειρήνης».

Συγγραφέας ο  Δρ. Κωνσταντίνο Μπούρα -που υπογράφει και τη δραματουργία και  σκηνοθέτης ο Κωστής Καπελώνης·  έχετε συνεργαστεί και στο παρελθόν;
«Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι και με τους δύο. Και εύχομαι να υπάρξει συνέχεια! Τον Κωνσταντίνο τον συνάντησα πρώτη φορά πολλά χρόνια πριν, όταν μου ζητήθηκε να παρουσιάσω Έλληνες σουρεαλιστές ποιητές. Στην εκδήλωση συμμετείχε και ο Κωνσταντίνος. Διάβασα, μεταξύ άλλων, ποιήματα του Εμπειρίκου, του Εγγονόπουλου και του Μπούρα! Εκεί διαπίστωσα ότι είχαμε μία σημαντική συγγένεια με τον Κωνσταντίνο! Είμασταν και οι δύο απόφοιτοι του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και διακατεχόμασταν από αγάπη πολλή  για το θέατρο, την τέχνη και την ποίηση! Έτσι γνώρισα τον Κωνσταντίνο, πρώτα ως ποιητή, μετά ως μηχανικό του ΕΜΠ, μετά ως συγγραφέα πεζογράφο, μετά ως κριτικό και τέλος ως θεατρικό συγγραφέα· και από τότε έγινα η επίσημη παρουσιάστρια του έργου του κι εκείνος δεν χάνει παράστασή μου.

Ως προς τον Κωστή Καπελώνη, χρόνια ονειρευόμουν να συνεργαστώ μαζί του.  Απόφοιτη του Εθνικού εγώ, πάντα φλέρταρα και με το αντίπαλο δέος, το Θέατρο Τέχνης… Είχα ξεχωρίσει τον Κωστή ως έναν πολυεπίπεδο διανοούμενο δημιουργό! Μαθηματικός -εξού και η μαθηματική, οργανωμένη και δομημένη σκέψη-, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και υπέροχος δάσκαλος! Και έτσι, φέτος, στις 18 Φεβρουαρίου -ημέρα των γενεθλίων του- που είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παρουσίαση-μυσταγωγία του τελευταίου του πονήματος         “Π-οιήματα” στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, πήγα και του μίλησα ανάμεσα στους εκατοντάδες μαθητές του και του είπα “πόσο τυχεροί ήταν οι μαθητές του και πόσο θα ήθελα να ήμουν κι εγώ μεταχρονολογημένα μαθήτριά του”. Και λίγους μήνες μετά, βρίσκομαι να με σκηνοθετεί και να με διδάσκει στην Ωραία Ελένη!!! Η ευχή μου έγινε πραγματικότητα!»

Στην παράσταση συμπράττετε με την επίσης βραβευμένη Ζωή Τηγανούρια, στη σύνθεση και στο ακορντεόν και τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά. Επίσης,  κατά τη διάρκεια της παράστασης  ερμηνεύετε εννέα τραγούδια. Πώς συνδέονται όλα με την ιστορία της Ωραίας Ελένης, όπως εμείς την γνωρίζουμε;
«Συνδέονται με την Ωραία Ελένη, όπως δεν τη γνωρίζουμε!!! Όχι την ανδρική παράκρουση, όπως λέει η ίδια, όχι την Ωραία Ελένη του μύθου, τόσο μακριά από την πραγματικότητα, όμως καρπός γόνιμης φαντασίας! Η δική μας Ελένη πλέει σε πελάγη όχι ευτυχίας, αλλά ανακούφισης· λευτερωμένη. Και όπως επισημαίνει ο σκηνοθέτης μας, Κωστής Καπελώνης, “η νέα εκδοχή της σύγχρονης Ελένης, ενός μυθικού φαντάσματος, που μας παραδίδει για εργασία και όνειρο ο Κωνσταντίνος Μπούρας, μας έδωσε πλούσιο υλικό για σκέψη, θεατρική και μουσική έρευνα και δημιουργική αναμέτρηση με αυτό το αμφιλεγόμενο πλάσμα”.  Η δική μας Ελένη περιπλανιέται στους αιώνες και επιμένει και τραγουδά πως η Ομορφιά και ο Έρωτας μπορεί να είναι οι μόνοι πραγματικοί νικητές που θα φέρουν την Ειρήνη.  Η Ωραία Ελένη στην κοιλάδα των νεκρών ερώτων, στην κοιλάδα του Ευρώτα όπου μοσχοβολούνε πορτοκάλια, τραγουδάει τον πόνο, την απώλεια, τον έρωτα, την ομορφιά, την Ειρήνη… μέσα από τέσσερα παραδοσιακά μοιρολόγια και τραγούδια της ξενιτιάς και του έρωτα. Έχω την τύχη να συνεργάζομαι -για πρώτη φορά επίσης- με την υπέροχη Ζωή Τηγανούρια, που έχει γράψει πρωτότυπη αισθαντική μουσική για την παράσταση.  Η Ζωή με το ακορντεόν της, παρούσα διαρκώς στη σκηνή μαζί και με τον σπουδαίο Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά, με συνοδεύουν στα τραγούδια, παρεμβαίνουν, αυτοσχεδιάζουν και σχολιάζουν μουσικά ως δύο επιπλέον συμπρωταγωνιστές.  Οι στίχοι των τεσσάρων νέων τραγουδιών της Ζωής είναι της Σαπφούς σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα, της Λούλας Παπαγιαννοπούλου, της Σοφίας Λιγνού και της Ζωής Τηγανούρια. Τέλος,  ακούγεται και ένα ακόμη τραγούδι – μοιρολόι σε στίχους Γιάννη Φαλκώνη, μελοποιημένο από τον μεγάλο Πετρολούκα Χαλκιά, που είχα την τύχη να το ερμηνεύσω πριν “φύγει”.  Άλλωστε, η παράσταση είναι ένα μουσικό θεατρικό ποίημα, όπως τη χαρακτηρίζει ο συγγραφέας».

Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν από τον Φεβρουάριο στο Θέατρο  Radar· και επίσης, σχεδιάζετε περιοδεία σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού.  Mιλήστε μας για τα σχέδια της παράστασης μετά το Μέγαρο, εντός και εκτός Ελλάδας.

«Ναι, άλλη μία πρώτη φορά! Πρώτη φορά θα παίξω στο Θέατρο Radar, της αγαπημένης φίλης Αναστασίας Παπαστάθη, το οποίο έχω σχεδιάσει εγώ το 2015. Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια!!! Συγκινητικό να παίζεις σε θέατρο που έχεις σχεδιάσει. Στο Radar ξεκινούμε Δευτερότριτα από τις 9 Φεβρουαρίου.  Όραμά μας είναι να μεταφέρουμε την παράσταση και εκτός Αθηνών, και εκτός Ελλάδος!! Στους Έλληνες απανταχού! Άλλωστε,  ήδη έχουμε τις αιγίδες τεσσάρων Υπουργείων που προτείνουν να παιχτεί στους Έλληνες της διασποράς: του Υπουργείου Τουρισμού, του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας,  του Υπουργείου Υποδομών και μεταφορών και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Και, βέβαια, στο Μέγαρο παίζουμε με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού. Συζητούμε να μεταφέρουμε την παράσταση αρχικά σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Βόλο  και από τον επόμενο χειμώνα στο εξωτερικό· στην Ιταλία, Γαλλία, Αλβανία, Κόσοβο, Αγγλία, Γερμανία, Αμερική, και ιδιαίτερα σε αμφιθέατρα Πανεπιστημίων όπου θα ακολουθούν διαλέξεις και συζητήσεις με τον συγγραφέα Καθηγητή διδάκτορα Κωνσταντίνο Μπούρα».

Μιλήστε μας και για τη Γεωργία Ζώη εκτός σκηνής στην καθημερινότητά της και στην ενασχόλησή της με την Αρχιτεκτονική.  
«Η καθημερινότητα είναι καταιγιστική! Ξυπνάω πρωί για να τα προλάβω όλα.  Τους περισσότερους μήνες του χρόνου – ιδιαίτερα τους χειμερινούς- μένω στον Άγιο Ανδρέα, ώστε να κολυμπώ κάθε πρωί.  Μετά τη θάλασσα, δουλεύω γύρω στις δύο ώρες από το σπίτι και στη συνέχεια πηγαίνω στο Αρχιτεκτονικό μου Γραφείο στου Παπάγου.  Στους “epsilon architects”.  Ή σε κάποια οικοδομή! Ή σε κάποιο ραντεβού με πελάτες. Σκληρή δουλειά μέχρι αργά το απόγευμα και μετά πρόβα ή θέατρο! Αργά το βράδυ επιστρέφω στον Άγιο Ανδρέα,  για να μπορώ να πάω το πρωί στη θάλασσα.  Η αλήθεια είναι ότι αυτή η εναλλαγή με κρατάει… ξεκούραστη!  Μιάμιση με δύο ώρες την ημέρα είμαι μέσα στο αυτοκίνητο, όπου επαναλαμβάνω τους ρόλους μου. Σημειωτέον ότι -αυτό είναι το πιο αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου- από τις 3 Φεβρουαρίου του 2011 κολυμπώ καθημερινά,  χωρίς ούτε μέρα διακοπή και διεκδικώ ρεκόρ Γκίνες.  Σήμερα, 17 Δεκεμβρίου 2025, έχω συμπληρώσει 5433 μέρες συνεχούς κολύμβησης. Και στις 3 Φεβρουαρίου του 2026, εφόσον συνεχίσω να είμαι υγιής, θα κλείσω 15 ολόκληρα χρόνια!! Και, βέβαια, θα κόψω τούρτα μέσα στη θάλασσα με έντεκα κεράκια!»

Ποια είναι η σχέση σας με τον χρόνο…; Τι χάνεις ..τι κερδίζεις;           
«Η σχέση μου με το χρόνο; Ή καλύτερη. Φαίνεται, τρέχοντας όλη μέρα, δίχως να το καταλαβαίνω, του ξεφεύγω! Η αλήθεια είναι ότι δεν τον καταλαβαίνω που περνάει! Το συνειδητοποιώ μόνο κάθε χρόνο, στα γενέθλιά μου! Και, περιέργως, ενώ όλοι μελαγχολούν, εγώ λατρεύω τα γενέθλια. Θα σας πω ένα μυστικό. Όταν ήμουν νέα ηθοποιός, αγανακτούσα που, παρά τις σπουδές και τις περγαμηνές μου, μου πρότειναν ρόλους επηρεασμένοι από την εξωτερική μου εμφάνιση!! Ρόλους διακοσμητικούς, αποκαλυπτικούς, γυμνά… Είπα πολλά όχι. Ιδιαίτερα στις βιντεοκασέτες. Γιατί εγώ έπεσα πάνω στη δημιουργία της βιντεοκασέτας, την οποία αρνήθηκα σθεναρά, ακριβώς γιατί οι γυναικείοι ρόλοι στη βιντεοκασέτα ήταν αυτών των προδιαγραφών. Τα πλήρωσα ακριβά τα όχι μου. Γιατί οι πιο πολλοί σκηνοθέτες και παραγωγοί της βιντεοκασέτας -πολλοί από αυτούς αποδείχτηκαν αργότερα ιδιαίτερα ικανοί- πρωταγωνίστησαν στην ιδιωτική τηλεόραση που ήρθε αμέσως μετά. Κι εγώ, βέβαια, έμεινα έξω από τις επιλογές τους! Θυμάμαι, λοιπόν, ότι εκεί, στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου, ευχόμουν να μεγαλώσω για να με ζητούν για τις ικανότητές μου και το ταλέντο μου και όχι για την εμφάνισή μου. Καταλαβαίνετε πόσο ταυτίστηκα με την Ωραία Ελένη του Κωνσταντίνου Μπούρα, όταν διάβασα τις πρώτες φράσεις της: “Την πλήρωσα ακριβά την ομορφιά μου. Ευτυχώς γέρασα”. Πιστεύω, λοιπόν, πως αυτά που χάνεις με την πάροδο του χρόνου είναι αμελητέα μπροστά σε αυτά που κερδίζεις.  Μπορεί να χάνεις τη σφριγηλότητα της νιότης, αλλά  κερδίζεις σοφία, εμπειρία, γνώση, αυτάρκεια, κατανόηση, αντοχή, αγωνιστικότητα, εκτιμάς τη ζωή και τις μικροχαρές που τις προσπερνούσες».

Μια συμβουλή για τους νέους καλλιτέχνες που αρχίζουν την πορεία τους στην τωρινή εποχή.          
«Να κυνηγούν το όνειρό τους! Να έχουν υπομονή και επιμονή! Να μελετούν! Και, κυρίως, να αγαπούν αυτό που διάλεξαν να κάνουν! Αλλιώς, ας αλλάξουν δρόμο…».

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο-δραματουργία: Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

Σκηνοθεσία-διδασκαλία – σχεδιασμός φωτισμών: Κωστής Καπελώνης

Πρωτότυπη Μουσική σύνθεση: Ζωή Τηγανούρια

Σκηνικά – κοστούμια: Σοφία Παγώνη

Κατασκευή κοστουμιών: ΜΕΖΟΥΡΙΤΣΑ

Επιμέλεια κίνησης: Ζέφη Μπαρτζώκα

Φωτογραφίες – Video: Θέμης Πανταζόπουλος  – Capture Lab

Κατασκευή σκηνικών:  Σάββας Σουρμελίδης

Artwork / Poster design: Σάββας Χριστομόγλου

Makeup Artist: Αργυρώ Βενέτη

Ερμηνεία: Γεωργία Ζώη

Ακορντεόν επι σκηνής: Ζωή Τηγανούρια

Κρουστά επί σκηνής: Στέλιος Γενεράλης

Συμπαραγωγή: Διώνης Αίνιγμα ΑΜΚΕ – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Προπώληση: https://webtics.megaron.gr/el/events/?eventid=3813&showid=9557#9557