Ο Ρίτσαρντ Νίξον απέκτησε κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί: ένα νεανικό κοινό που τον αποθεώνει υπό τους ήχους της χιπ χοπ.
Πρωταγωνιστεί σε καλομονταρισμένα βίντεο, γίνεται σύνθημα σε καπέλα και τσάντες και επιστρέφει στην πολιτική κουλτούρα της αμερικανικής Δεξιάς ως σύμβολο μαχητικότητας.
Το φαινόμενο έχει ήδη όνομα: «Nixonmaxxing». Και, όπως παρατηρεί ο Economist, πίσω από την παράδοξη μόδα κρύβεται μια βαθύτερη αλλαγή: οι νέοι συντηρητικοί αναζητούν διαφορετικούς ήρωες από εκείνους των γονιών τους.
Ένας πρόεδρος κομμένος στα μέτρα των social media
Στην επιστροφή του Νίξον έχει συμβάλει καθοριστικά το ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Οι millennials που το διαχειρίζονται αξιοποιούν το αρχειακό υλικό για να δημιουργήσουν σύντομα βίντεο, προσαρμοσμένα στον ρυθμό των κοινωνικών δικτύων.
Αποσπάσματα στα οποία ο πρώην πρόεδρος μιλά για τη Ρωσία ή για την αντιπαλότητά του με τον Τζον Κένεντι συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές. Στα σχόλια, νεότεροι χρήστες δηλώνουν ότι ανακαλύπτουν μια πολιτική ιδιοφυΐα. Στην Καλιφόρνια, η επισκεψιμότητα της Προεδρικής Βιβλιοθήκης του έχει αυξηθεί κατά 30% σε σχέση με πέρυσι, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Η δημοφιλία του, ωστόσο, δεν στηρίζεται κυρίως στις πολιτικές του. Ελάχιστοι ενθουσιάζονται με την ύφεση στις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ή με τη δημιουργία της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος.
Αυτό που πουλάει είναι ο χαρακτήρας που προβάλλουν τα βίντεο: ένας πολιτικός σκληρός, συγκρουσιακός, αποφασισμένος να επιστρέφει έπειτα από κάθε ήττα.
Ο Νίξον ως πρόδρομος του Τραμπ
Για ένα τμήμα της νεαρής Δεξιάς, η σύνδεση με τον Ντόναλντ Τραμπ προκύπτει σχεδόν αυτόματα. Δύο πρόεδροι με εχθρικές σχέσεις με τον Τύπο, περικυκλωμένοι από έρευνες και αντιπάλους, που παρουσιάζονται από τους υποστηρικτές τους ως στόχοι ενός κατεστημένου το οποίο επιδιώκει την εξόντωσή τους.
Ο συντηρητικός σχολιαστής Κρις Ρούφο περιέγραψε αυτή την ανάγνωση σε ανάρτησή του στο X: η επανανακάλυψη του Νίξον αφορά τη στάση του και την ιστορία ενός αυτοδημιούργητου ανθρώπου που κέρδισε 49 πολιτείες εκπροσωπώντας τη «σιωπηλή πλειοψηφία».
Στην εκδοχή του Ρούφο, η πτώση του αποδίδεται σε πραξικόπημα του «βαθέος κράτους» — μια ερμηνεία που μετατρέπει το Watergate από σκάνδαλο προεδρικής εξουσίας σε αφήγημα πολιτικής δίωξης.
Αντίστοιχη διάθεση επανεξέτασης εμφανίζεται και στην κυβέρνηση Τραμπ. Σύμφωνα με τον Economist, το υπουργείο Δικαιοσύνης εξετάζει αν υπήρξαν παρατυπίες από το γραφείο του ειδικού εισαγγελέα που ερεύνησε το Watergate.
Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, μιλώντας στη βιβλιοθήκη Νίξον τον Ιούνιο, υποστήριξε ότι σήμερα η ίδια υπόθεση θα απασχολούσε την επικαιρότητα για περίπου δώδεκα ώρες. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να ανατρέψει μια προεδρία τού φαίνεται εξωφρενική.
Η εξέγερση εναντίον του Ρίγκαν
Η λατρεία για τον Νίξον έχει όμως και έναν άλλο αποδέκτη: τον Ρόναλντ Ρίγκαν.
Επί δεκαετίες, ο Ρίγκαν αποτελούσε το αδιαμφισβήτητο πρότυπο των Αμερικανών συντηρητικών. Η πίστη του στις ελεύθερες αγορές και στον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ, ωστόσο, απέχει από τις προτεραιότητες της Δεξιάς του MAGA.
Για ορισμένους νεότερους συντηρητικούς, συμβολίζει πλέον την πολιτική κληρονομιά μιας γενιάς την οποία θεωρούν υπεύθυνη για τη σημερινή κατάσταση της χώρας.
Ο Κερτ Μιλς του περιοδικού American Conservative το περιγράφει στον Economist ως σύγκρουση γενεών: εφόσον ο Ρίγκαν είναι ο «θεός» των baby boomers, εκείνοι που πιστεύουν ότι οι μεγαλύτεροι κατέστρεψαν τη χώρα έχουν κάθε λόγο να αμφισβητήσουν και το είδωλό τους.
Ο Νίξον προσφέρει έναν διαφορετικό συμβολισμό: σύγκρουση, αντοχή, δυσπιστία απέναντι στους αντιπάλους και διαρκή υπόσχεση επιστροφής. Μερικά εκατομμύρια προβολές δύσκολα θα σβήσουν το Watergate. Αρκούν όμως για να δείξουν πώς αλλάζει το πολιτικό γούστο της Δεξιάς: ο πρόεδρος που κάποτε αποτελούσε παράδειγμα προς αποφυγήν γίνεται τώρα πρότυπο για το πώς πρέπει να πολεμά κανείς.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
