Η αλήθεια και τα ψέματα για το Ισλάμ στην Ευρώπη

Κινδυνεύει πράγματι η Ευρώπη από πολιτισμική διαγραφή λόγω των μουσουλμάνων μεταναστών; Μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και τα ψέματα αναδεικνύεται  καθώς η εξάπλωση του αντι-ισλαμικού προσανατολισμού κλυδωνίζει τα θεμέλια των δυτικών κοινωνιών. Ενώ η λαϊκιστική δεξιά υποδαυλίζει τον φόβο για «άλωση εκ των έσω» και η αριστερά εθελοτυφλεί προ των απειλών, η γηραιά ήπειρος εγκλωβίζεται ανάμεσα στον θρησκευτικό φανατισμό και την παράνοια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Η νηφάλια αποτύπωση των δεδομένων καταρρίπτει τους μύθους περί πολιτισμικής διαγραφής: ο πραγματικός κίνδυνος δεν κρύβεται στους αριθμούς των μεταναστών, αλλά στον διχασμό που ναρκοθετεί την κοινωνική ενσωμάτωση, σημειώνει ο Economist.

Η ανησυχία για το Ισλάμ εξαπλώνεται, με τον μισό πληθυσμό σε αρκετές χώρες να θεωρεί τη θρησκεία ασύμβατη με τις δυτικές αξίες.

Η «άλωση» και γιατί στερείται βάσης

Ο αντι-ισλαμικός προσανατολισμός έχει ριζώσει και στην Αμερική, όπου ο φόβος αφορά μια υποτιθέμενη συνωμοσία για άλωση της Ευρώπης. Μέλη της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ προειδοποιούν ανοιχτά για «διαγραφή του δυτικού πολιτισμού».

Η θεώρηση αυτή στερείται βάσης. Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει καμία ισλαμική επέλαση, μαζική ριζοσπαστικοποίηση ή πολιτισμική διαγραφή. Δεν υφίστανται «άβατα» (no-go zones), η σαρία δεν διεισδύει στο εθνικό δίκαιο και πουθενά δεν καταγράφεται δημογραφική «μεγάλη αντικατάσταση».

Ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος

Ο πραγματικός κίνδυνος εντοπίζεται στον εξτρεμισμό: στον θρησκευτικό φανατισμό του ισλαμισμού και στις ψευδείς ειδήσεις της ακροδεξιάς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αριστερά επιδεινώνει την κατάσταση αρνούμενη τις υπαρκτές απειλές και οι πολιτικοί του κέντρου σιωπούν για να αποφύγουν την κατηγορία του ρατσισμού.

Μόλις το 6% του ευρωπαϊκού πληθυσμού

Οι πιο ακραίοι φόβοι καταρρίπτονται εύκολα. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν μόλις το 6% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, ο οποίος ξεπερνά τα 500 εκατομμύρια. Αν και οι νεοαφιχθέντες συνήθως γεννούν περισσότερο, οι δείκτες γονιμότητας συγκλίνουν μέσα σε δύο γενεές.

Η πλειονότητα επιδιώκει την προκοπή

Η πλειονότητα των μεταναστών επιδιώκει την προκοπή, όχι την επιβολή των κοινωνικών προτύπων των χωρών που εγκατέλειψε.

Η επόμενη γενιά προοδεύει εκπαιδευτικά: στη Βρετανία, το 67% των μαθητών με καταγωγή από το Μπαγκλαντές εισήχθη στο πανεπιστήμιο μέχρι την ηλικία των 19 ετών το 2021, έναντι 38% των λευκών Βρετανών.

Πολλοί μουσουλμάνοι συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική σκηνή, όπως η Υπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας, Σαμπάνα Μαχμούντ, και ο Δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν. Οι κοινωνικές συμπεριφορές ευθυγραμμίζονται με εκείνες των Ευρωπαίων, με μηδαμινή αντίσταση στην εργασία των γυναικών.

Ωστόσο, αρκετοί μουσουλμάνοι διατηρούν αντιφιλελεύθερες πεποιθήσεις, με παράδειγμα τη δολοφονία ανοιχτά ομοφυλόφιλου ιμάμη στη Νότια Αφρική. Δημοσκόπηση στη Βρετανία αποκαλύπτει ότι το 52% των μουσουλμάνων θεωρεί την ομοφυλοφιλία εσφαλμένη, ενώ οι κάτω των 35 ετών εμφανίζονται σε ποσοστό 41% πρόθυμοι να δικαιολογήσουν βία σε περίπτωση προσβολής του Προφήτη, έναντι 25% των μεγαλυτέρων.

Ο συντηρητισμός δεν συνιστά αυτομάτως απειλή. Άλλωστε ορισμένοι υποστηρικτές της ευρωπαϊκής δεξιάς είναι εξίσου εχθρικοί με την ομοφυλοφιλία. Όμως, όταν το κράτος διστάζει να αντιμετωπίσει αδικήματα μειονοτήτων —όπως οι συμμορίες που κακοποίησαν νεαρά κορίτσια σε αγγλικές πόλεις— η οργή των πολιτών είναι δικαιολογημένη.

Άλλο Ισλάμ, άλλο Ισλαμισμός

Καθοριστική είναι η ταύτιση του Ισλάμ (θρησκεία) με τον ισλαμισμό (πολιτική ιδεολογία). Ο ισλαμισμός μπορεί να εξελιχθεί σε απειλή. Η πλειονότητά των ισλαμιστών δεν υποστηρίζει τη βία, αλλά εφαρμόζει την τακτική της «διείσδυσης»  σε δημοκρατικούς θεσμούς.

Ο κίνδυνος εντοπίζεται σε τοπικό επίπεδο: μικρά δίκτυα ελέγχουν σχολεία, τεμένη, δημοτικά συμβούλια ή φιλανθρωπικά ιδρύματα, επιβάλλοντας θρησκευτική συμμόρφωση.

Η ανησυχία για τους μη βίαιους ισλαμιστές εντείνεται στις υπηρεσίες ασφαλείας. Στη Γαλλία, οι αρχές εστιάζουν στην αθέατη δράση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αν και το Υπουργείο Εσωτερικών εκτιμά ότι μόλις 139 από τους 2.800 χώρους λατρείας σχετίζονται με αυτήν.

Μουσουλμάνοι κυρίως τα θύματα

Τα κύρια θύματα είναι οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι: στο Μπλάκμπερν, όπου περιφέρειες έχουν μουσουλμανικό πληθυσμό άνω του 60% ή 80%, οι γυναίκες πιέζονται από συμβούλια της σαρία, ενώ ομοφυλόφιλοι και φιλελεύθεροι εκφοβίζονται.

Επίσης, οι ισλαμιστές υποδαυλίζουν τον αντισημιτισμό με όχημα τη Γάζα και απαιτούν περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου, εξωθώντας πολιτικούς, κωμικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους στην αυτολογοκρισία.

Πολιτική εκμετάλλευση

Η μετατροπή των τοπικών απειλών σε ευρωπαϊκό κίνδυνο οφείλεται στην πολιτική εκμετάλλευση: οι ισλαμιστές βαφτίζουν την κριτική ως επίθεση κατά της θρησκείας, η λαϊκιστική αριστερά (Ανυπότακτη Γαλλία-LFI, Πράσινοι Βρετανίας) θεωρεί κάθε συζήτηση για το μεταναστευτικό ως ρατσισμό, και η λαϊκιστική δεξιά υποδαυλίζει τον φόβο κατηγορώντας το κράτος για «συγκάλυψη woke» και «αστυνόμευση δύο ταχυτήτων».

Τα αντίμετρα της λαϊκιστικής δεξιάς αποδεικνύονται εξίσου ανελεύθερα. Υποσχέσεις για μαζικές απελάσεις, φυλετικό διαχωρισμό και απαγορεύσεις ένδυσης τρομοκρατούν τους μουσουλμάνους, τορπιλίζουν την ενσωμάτωση και τους εξωθούν στους εξτρεμιστές.

Θα ενσωματωθούν όπως έγινε και με άλλες μεταναστευτικές ομάδες

Η αντιμετώπιση απαιτεί χρόνο, αλλά υπάρχει ελπίδα. Οι μουσουλμάνοι ενσωματώνονται σταδιακά, ακολουθώντας την πορεία μεταναστευτικών κυμάτων Καθολικών, Εβραίων ή μεταναστών από την Καραϊβική. Η έλευση καθεμιάς από αυτές τις ομάδες είχε πυροδοτήσει έντονες ανησυχίες και κύματα μαζικού φόβου, όμως όλες βρήκαν τη θέση τους στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Το ίδιο θα συμβεί και με τους μουσουλμάνους — αρκεί να μην επιτραπεί στον διχασμό και την παράνοια να ανακόψουν αυτή την πορεία.

naftemporiki.gr

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.