Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

To παράκτιο μέτωπο της Αχαΐας είναι από τα ομορφότερα της χώρας και ίσως και του κόσμου. Άναρχες κατασκευές των τελευταίων δεκαετιών έχουν σημαντικά αλλοιώσει την όψη του, όμως είχαν δώσει παλιότερα μια αναπτυξιακή και οικιστική ανάσα.

Σήμερα αν θέλουμε να είμαστε πραγματιστές θα πρέπει να επιδιώξουμε στη σημαντική τους πλειοψηφία να ενσωματωθούν σέ ένα νέο πλαίσιο βιώσιμης ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον με λειτουργικούς και αισθητικούς κανόνες. Όποια νέα νομοθεσία ποτέ δεν μπορεί να ισχύει αναδρομικά άλλωστε.

Η συμβίωση του ευγενούς και απαραίτητου επαγγέλματος των αλιέων, τα μικρά τουριστικά σκάφη ιστιοπλοϊκά και οι κάτοικοι και λουόμενοι θα πρέπει να συνυπάρξουν με απλούς κανόνες συμβίωσης και με έναν κώδικα δεοντολογίας συνύπαρξης αλλά και με λογική αστυνόμευση των ορίων αυτών.

Παράλογη γραφειοκρατία

Δυστυχώς όμως το σημερινό κατακερματισμένο και διαμοιρασμένο σύστημα αρμοδιοτήτων και επακόλουθης παράλογης γραφειοκρατίας τίθεται εμπόδιο σε όποια τέτοια προσπάθεια ιδιαίτερα στο επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης είτε στο επίπεδο δήμου είτε στο επίπεδο περιφέρειες.

Κανείς δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και τελικά ο χρόνος αποδεικνύεται ο σημερινός αρχιτέκτονας και πολεοδόμος ο οποίος μαζί με τα στοιχεία της φύσης και την κλιματική αλλαγή αναπροσαρμόζουν όλο το παράκτιο μέτωπο συνήθως άναρχα με αποτέλεσμα την βρώμα, την αναρχία την επικινδυνότητα νερών και την εικόνα τριτοκοσμικού κράτους.

Η μια υπηρεσία πετάει το μπαλάκι στην άλλη και όλοι μαζι στους αιρετούς οι οποίοι πίσω πάλι στους υπηρεσιακούς και όλοι μαζι στην κεντρική εξουσία ως θεατές στο θέατρο του παραλόγου.

Ενίοτε εμφανίζεται και κάποιος δικαστικός ο οποίος θα επέμβει (αν επέμβει) όταν πλέον τα πράγματα έχουν φθάσει σε καταστροφικό σημείο κι αυτός ισχυριζόμενος αδυναμία διοικητικών παρεμβάσεων παρά μόνον στο βαθμός τυπικών παρανομιών, μηδέν εις το πηλίκο.

Ελλάς το μεγαλείο σου

Πουθενά στην Ευρώπη δεν συμβαίνουν αυτά. Πουθενά δεν υπάρχει αυτό το μπάχαλο. Νησίδες εξαίρεσης αυτού είναι έργα που περάσαν απο χίλια μύρια κύματα και τελικά υλοποιούνται όπως το έργο της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας για την βιώσιμη ανάπλαση (δρόμος ειδικής θεμελίωσης, πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος) συνδυαζόμενος με ήπια αντιδιαβρωτικά υποθαλάσσια έργα στο Ρίο-Άγιος Βασίλειος πλησίον της Πάτρας. Πολλές ακόμα τέτοιες προσπάθειες μικρότερες ή μεγαλύτερες ειδικά σε σχέση με αλιευτικά καταφύγια, μαρίνες, λιμανάκια, παραθαλάσσιους υφιστάμενους οικισμούς, σπίτια, ταβέρνες κλπ είναι κολλημένες λόγω γραφειοκρατικής δυσκολίας, παράλογης και ανέφικτης διαδικασίας.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι το λιμανάκι Κρυονερίου Ακράτας ένα πανέμορφο λιμανάκι που λόγω καιρικών και περιβαλλοντικών αλλαγών έχει μπαζώσει έχει βρωμίσει με επικινδυνότητα για την δημόσια υγεία. Τι κι αν βγήκε σε έκτακτη ανάγκη για υγειονομικούς λόγους τι κι αν βάλαμε ως πολιτική προστασία εργολάβο να καθαρίσει τα φύκια και να κυκλοφορήσει ελεύθερα το θαλασσινό νερό, ένας γραφικός υπολιμενάρχης στο Αίγιο διαφώνησε και ως ο συμπλεγματικός κι εμμονικός λοχίας στο στρατό αποφάσισε να σταματήσει τον καθαρισμό επ αόριστο.

 Για γέλια ή για κλάματα δεν ξέρω, θα δείξει. Το πολιτικό μας σύστημα εν συνόλω άλλη μια φορά περνά κάτω από τον πήχη. Όποιοι τρελοί και παθιασμένοι με αγάπη για τον τόπο μας θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να το αλλάξουμε να το βελτιώσουμε γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

*Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.