Η έννοια του «καλού Άραβα» αποτυπώνει μία από τις βαθύτερες αντιφάσεις στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα του Ισραήλ. Ενόψει της καθοριστικής εκλογικής αναμέτρησης, οι επιθέσεις κατά του Γιοσέφ Χαντάντ—δεύτερου υποψηφίου στο ψηφοδέλτιο του κόμματος Amcha Israel—από τα φερέφωνα του Λικούντ του Νετανιάχου, ξεπερνούν τα όρια μιας τυπικής προσπάθειας υφαρπαγής ψήφων.
Η συγκεκριμένη διαμάχη φέρνει στο προσκήνιο τα άτυπα αλλά απαραβίαστα όρια που αντιμετωπίζουν οι Άραβες πολίτες: τη στιγμή που διεκδικούν πραγματικό ρόλο στη διακυβέρνηση, η ταυτότητά τους μετατρέπεται αιφνιδίως σε πολιτικό ανάθεμα.
Ο Χαντάντ αποτελεί ένα ξεκάθαρα ισραηλινό φαινόμενο, σημειώνει η Haaretz, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εκφράζει αυθεντικά την αραβική κοινότητα ή ότι αναγνωρίζεται ως ηγέτης της. Η απήχησή του στους Άραβες πολίτες παραμένει αμελητέα, τόσο σε εκλογικό επίπεδο όσο και στο πεδίο της δημόσιας διπλωματίας. Η επερχόμενη κάλπη αναμένεται να θέσει αυτή την πραγματικότητα στην τελική της δοκιμασία.
Η ψηφιακή αναγνωρισιμότητα δεν εξασφαλίζει βουλευτικές έδρες στην Κνεσέτ
Οι επερχόμενες εκλογές αναμένεται να αναδείξουν ένα βαθύ χάσμα στις αραβικές κοινότητες: η υψηλή δημοτικότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα likes και οι εκατομμύρια προβολές δεν μεταφράζονται αυτόματα σε πολιτική επιρροή στην κάλπη. Πολλοί πριν από τον Χαντάντ επιχείρησαν να οικειοποιηθούν τον μανδύα της ηγεσίας και αυτοπροβλήθηκαν ως εκπρόσωποι του αραβικού πληθυσμού. Ωστόσο, την ημέρα των εκλογών διαπίστωσαν ότι η ψηφιακή αναγνωρισιμότητα αδυνατεί να εξασφαλίσει βουλευτικές έδρες στην Κνεσέτ.
Ωστόσο, η απουσία λαϊκού ερείσματος στην αραβική κοινωνία δεν δικαιολογεί το μέγεθος των επιθέσεων που δέχεται. Αντίθετα, η πολεμική αυτή φωτίζει τον πραγματικό του ρόλο στο Ισραήλ: αποτελεί μια φιγούρα κατασκευασμένη για την εγχώρια εβραϊκή κοινή γνώμη, η οποία επιστρατεύεται στα τηλεοπτικά πάνελ προκειμένου να στηρίξει τις κρατικές επιλογές. Τα τελευταία δύο χρόνια, προσέφερε μια βολική «αραβική φωνή» και στη διεθνή σκηνή.
Χρήσιμος, μέχρι που επιχείρησε πολιτικό άλμα
Όσο περιοριζόταν σε αυτό το πλαίσιο, ο Χαντάντ παρέμενε χρήσιμος. Τη στιγμή όμως που επιχείρησε το πολιτικό άλμα, διεκδικώντας ρόλο σε έναν σχηματισμό με βλέψεις συμμετοχής στην επόμενη κυβέρνηση, παλαιότερες δηλώσεις και αναρτήσεις του ανασύρθηκαν εσπευσμένα ως επικοινωνιακά πυρομαχικά. Η ιδεολογική γραμμή δόθηκε ξεκάθαρα από τον ραβίνο Σλόμο Αβίνερ, ο οποίος δήλωσε: «Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ηγετική θέση στον λαό του Ισραήλ σε έναν μη Εβραίο».
Στο Channel 14, κατά τη διάρκεια συνέντευξης, του καταλογίστηκε η παλαιότερη θέση του ότι «η Γάζα πρέπει να παραμείνει στους Παλαιστίνιους». Παράλληλα, αποκαλύφθηκε ότι πριν από την 7η Οκτωβρίου, ο Χαντάντ στήριζε οργανισμό που διευκόλυνε τη μεταφορά παιδιών από τη Γάζα σε ισραηλινά νοσοκομεία. Η ανθρωπιστική αυτή δράση κρίθηκε τώρα ως ασυμβίβαστη με το δόγμα της «εκούσιας μετανάστευσης» των Παλαιστινίων, το οποίο πρεσβεύει ο επικεφαλής του κόμματος Amcha Israel, Όφερ Βίντερ. Την ίδια στιγμή, η δημοφιλής σελίδα PUSH στο Instagram αναπαρήγαγε παλαιότερο ρεπορτάζ του News 13, σύμφωνα με το οποίο ο Χαντάντ είχε ταχθεί υπέρ της ανοικοδόμησης της Γάζας, ζητώντας απλώς να καταβληθεί «βαρύ τίμημα».
Στενοί δεσμοί με το κόμμα του Νετανιάχου
Οι στενοί δεσμοί της σελίδας PUSH με το κόμμα Λικούντ του Μπενιαμίν Νετανιάχου είχαν ήδη τεκμηριωθεί σε αποκαλυπτική έρευνα της Haaretz τον Ιανουάριο του 2025. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, κυβερνητικά στελέχοι απολάμβαναν προνομιακή προβολή και ασκούσαν άμεση επιρροή στο περιεχόμενο, την ώρα που τα υπουργεία τους εκχωρούσαν συμβάσεις εκατομμυρίων σέκελ στη μητρική εταιρεία Israel Bidur. Παράλληλα, οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης διατηρούσαν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τον εκπρόσωπο Τύπου του Νετανιάχου, Τοπάζ Λουκ.
Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος…
Πέρα όμως από τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα, ο Χαντάντ δεν αποτελεί την πρώτη και σίγουρα ούτε την τελευταία περίπτωση Άραβα πολίτη που τυγχάνει τέτοιας μεταχείρισης. Η δημοσιογράφος Λούσι Αχαρίς βίωσε μια ανάλογη τροπή στην καριέρα της. Έγινε απόλυτα αποδεκτή ως παρουσιάστρια, κέρδισε την εμπιστοσύνη της εγχώριας κοινής γνώμης και έφτασε μέχρι το σημείο να ανάψει τον παραδοσιακό πυρσό κατά τους εορτασμούς για την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Επιπλέον, είναι παντρεμένη με Εβραίο ηθοποιό και αξιωματικό που υπηρέτησε σε επίλεκτη στρατιωτική μονάδα.
Όσο ενσάρκωνε το πρότυπο της πλήρως ενσωματωμένης γυναίκας αραβικής καταγωγής που χρησιμοποιούσε έναν λόγο οικείο προς τα εβραϊκά ακροατήρια, η θέση της παρέμενε ακλόνητη. Τη στιγμή όμως που χρησιμοποίησε σε τηλεοπτικό σχόλιο τη φράση «Ινσαλλάχ» (Θεού θέλοντος) και εξαπέλυσε μονολόγους κατά της πολιτικής Νετανιάχου, ήρθε αντιμέτωπη με σφοδρές αντιδράσεις. Στο σημείο εκείνο, έπαψε να αντιμετωπίζεται ως μια Ισραηλινή πολίτης με ελεύθερη γνώμη και υποβιβάστηκε στην κατηγορία της Άραβα που όφειλε να συμμορφωθεί με τη θέση της.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
