Η μουντζούρα μιας μαθήτριας που άλλαξε ένα ολόκληρο σχολείο στην Κυψέλη

Όλα ξεκίνησαν από μια μουντζούρα σε έναν τοίχο. Μια μαθήτρια του 39ου Γυμνασίου Αθηνών, στην Κυψέλη, είχε γράψει πάνω του και η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ τη ρώτησε γιατί το έκανε.

«Ήταν ήδη χάλια ο τοίχος, τι πειράζει;», της απάντησε.

Η απάντηση θα μπορούσε να έχει τελειώσει με μια παρατήρηση ή μια τιμωρία. Αντί γι’ αυτό, έγινε η αφορμή για μια διαφορετική σκέψη: τι θα γινόταν αν ο τοίχος έπαυε να είναι «χάλια»;

Η Ρέα Νταζύ είχε δει τοιχογραφίες και άρχισε να σκέφτεται εάν η τέχνη θα μπορούσε να αλλάξει κάτι όχι μόνο στους τοίχους, αλλά και στην ίδια τη σχέση των παιδιών με το σχολείο.

Τρία χρόνια αργότερα, το 39ο Γυμνάσιο έχει μεταμορφωθεί.

40 τοιχογραφίες, 800 εικόνες, 80 μαθητές

Σε συνεννόηση με τον διευθυντή του σχολείου Γιάννη Κελεπούρη, η καθηγήτρια αξιοποίησε εγκεκριμένο πρόγραμμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων του υπουργείου Παιδείας και ξεκίνησε το εγχείρημα.

Μόνο η προετοιμασία χρειάστηκε περισσότερες από 100 ώρες. Η κ. Νταζύ μελέτησε ιστορία, επιστήμες, εφευρέσεις και έργα τέχνης, συμβουλεύτηκε μεταξύ άλλων «Το χρονικό του κόσμου» του Ισαάκ Ασίμοφ και δημιούργησε μακέτες με περισσότερες από 800 εικόνες.

Ακολούθησαν δυόμισι χρόνια δουλειάς. Περίπου 80 μαθητές έμεναν τα απογεύματα στο σχολείο και ζωγράφιζαν.

Το αποτέλεσμα είναι 40 τοιχογραφίες που μετατρέπουν το σχολικό κτίριο σε μια τεράστια ιστορική χρονογραμμή.

Αρχαία Αίγυπτος, Μινωική Κρήτη, αρχαία Ελλάδα, Ρώμη, Βυζάντιο, Μεσαίωνας, Αναγέννηση, σύγχρονη εποχή και εξερεύνηση του Διαστήματος διαδέχονται το ένα το άλλο στους διαδρόμους και στις αίθουσες.

Ακόμη και οι τάξεις ακολουθούν την εποχή που απεικονίζεται έξω από αυτές. Στη «Μοντέρνα Τάξη», για παράδειγμα, ο μαθητής συναντά τον Σαρλό και τον Πικάσο.

Φωτογραφία από το αρχείο του σχολείουΟ φόβος ότι θα τα μουντζούρωναν

Στην αρχή υπήρχε μια εύλογη αμφιβολία: πόσο θα άντεχαν όλα αυτά σε ένα σχολείο; Κάποιοι περίμεναν ότι οι τοιχογραφίες σύντομα θα καταστρέφονταν ή ότι οι μαθητές θα έγραφαν πάνω τους.

Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Κανείς δεν τις πείραξε. Ούτε μία γραμμή δεν προστέθηκε πάνω τους.

«Τα πρωτάκια του Γυμνασίου μόλις έρχονται κοιτούν τους τοίχους απορημένα, γιατί δεν είχαν συνηθίσει τέτοιο περιβάλλον. Και αμέσως έχουν την τάση να σέβονται το έργο», λέει η Ρέα Νταζύ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα του πειράματος: όταν άλλαξε το περιβάλλον, άλλαξε και ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά συμπεριφέρονταν μέσα σε αυτό.

Φωτογραφία από το αρχείο του σχολείουΗ τέχνη ως μάθημα χωρίς κουδούνι

Οι τοιχογραφίες δεν έγιναν μόνο για να ομορφύνουν το κτίριο.

Η ιδέα ήταν η ιστορία και η γεωγραφία να βρίσκονται συνεχώς μπροστά στα μάτια των μαθητών. Ένα πρόσωπο, ένας χάρτης, ένα έργο τέχνης ή μια ιστορική περίοδος μπορεί να τραβήξει για λίγα δευτερόλεπτα την προσοχή ενός παιδιού και να του γεννήσει μια ερώτηση.

«Όλο και κάτι θα μείνει», λέει η καθηγήτρια. Οι μαθητές κοιτούν τους χάρτες, αναζητούν τα μέρη που βλέπουν στους τοίχους και έρχονται καθημερινά σε επαφή με εικόνες που διαφορετικά ίσως συναντούσαν μόνο μέσα σε ένα βιβλίο.

Το σχολείο άρχισε παράλληλα να αποκτά διαφορετική σημασία για τα ίδια τα παιδιά.

«Τους δίνει μεγάλη χαρά που το σχολείο τους είναι όμορφο. Είναι περήφανοι που ανήκουν εδώ», λέει ο διευθυντής Γιάννης Κελεπούρης.

Μαθητές και εκπαιδευτικοί από άλλα σχολεία έχουν μάλιστα επισκεφθεί το 39ο Γυμνάσιο ειδικά για να δουν τις τοιχογραφίες – και οι ίδιοι οι μαθητές ανέλαβαν να τους ξεναγήσουν.

Φωτογραφία από το αρχείο του σχολείου«Από το γκρίζο δεν παίρνεις έμπνευση»

Για τη Ρέα Νταζύ, ίσως το μεγαλύτερο κέρδος ήταν να βλέπει τα παιδιά να ανακαλύπτουν ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που αρχικά τους φαινόταν πολύ δύσκολο.

Δεν υπήρχε χρηματική αμοιβή ούτε κάποιο έπαθλο. Υπήρχε μόνο η χαρά της δημιουργίας και, σταδιακά, η αίσθηση ότι κάτι δικό τους άλλαζε τον χώρο στον οποίο περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους.

«Τα παιδιά ήταν τόσο ενθουσιασμένα όσο προχωρούσαμε και έβλεπαν ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν», λέει. «Θέλουν να πετύχουν πράγματα που νομίζουν ότι δεν μπορούν και εσύ αισθάνεσαι ότι τα τραβάς προς τα πάνω».

Σήμερα οι τοιχογραφίες έχουν απλωθεί παντού: στις τάξεις και στους διαδρόμους, στο κυλικείο, στη βιβλιοθήκη, στις τουαλέτες, στο προαύλιο και στις πυλωτές.

Και η φράση της καθηγήτριας συνοψίζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο όσα συνέβησαν αυτά τα τρία χρόνια:

«Τα παιδιά χρειάζονται ερεθίσματα. Από το γκρίζο δεν παίρνεις έμπνευση».

Μια μουντζούρα σε έναν «χάλια» τοίχο ήταν αρκετή για να ξεκινήσει όλο αυτό. Και τελικά, αντί να προσπαθήσουν απλώς να πείσουν τα παιδιά να μην χαλούν το σχολείο τους, τους έδωσαν έναν λόγο να θέλουν να το προστατεύσουν.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ 

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.