«… η μουσική έχει τη δύναμη […] να διασώζει την εμπειρία…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Οι «Αυτή κι Αυτοί», αντλώντας έμπνευση από το διήγημα της Λιλής Ζωγράφου «Ο τρόμος», δημιουργούν μία παράσταση έντονου σωματικού χαρακτήρα και πολλαπλών εναλλαγών ρόλων.  Η παράσταση «(κρότος)» του Σπύρου Αναστασίνη  ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Αντρέα Ψύλλια, ακόμα τρεις φορές -απόψε, Σάββατο 14 Μαρτίου, και στις 20 και 21 Μαρτίου- στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης  [αίθουσα: garage, υπόγειος χώρος, Πειραιώς 206, Ταύρος].

Η ιστορία της γυναίκας του διηγήματος γίνεται η αφετηρία για την αφήγηση  μίας σύγχρονης ιστορίας που πραγματεύεται την έννοια της αδικίας και της συγκάλυψης.

Πέντε ηθοποιοί και μία μουσικός επί σκηνής μας παρασύρουν σε μία παράλογη και πολύβουη πλατεία· την πλατεία μίας τραγωδίας που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη.

Τη μουσική της παράστασης -που εκτελεί και επί σκηνής, υπογράφει η Ελένη Αληφραγκή· μιλήσαμε μαζί της.

Ποια ήταν η πρώτη ηχητική εικόνα που γεννήθηκε, διαβάζοντας το έργο;      
«Η πρώτη ηχητική εικόνα που γεννήθηκε μέσα μου διαβάζοντας το έργο δεν ήταν εξ αρχής μια συγκεκριμένη μελωδία ή ένα συγκεκριμένο μοτίβο, αλλά μία γενικότερη ατμόσφαιρα: ένας “αόρατος” θόρυβος, ο οποίος έχει συνεχώς την ανάγκη να εκτονωθεί».

Ελένη Αληφραγκή Photo / Χρήστος Νταής

Πώς αποδώσατε ηχητικά την ένταση μιας «πολύβουης πλατείας», ενός συλλογικού, σχεδόν απρόσωπου, πλήθους;        
«Την ένταση μιας “πολύβουης πλατείας” προσπάθησα να την αποδώσω μέσα από έναν σταθερό, μετρημένο παλμό, ο οποίος δίνει την αίσθηση ότι όλα λειτουργούν μηχανικά· ένα πλήθος το οποίο κινείται συντονισμένα και που, φαινομενικά, όλα “πηγαίνουν ρολόι”.  Αυτή η φαινομενική όμως κανονικότητα, ανά διαστήματα, διαταράσσεται και δημιουργούνται μικρές ασυνέχειες στη μουσική και “ρωγμές” στον ρυθμό, για να δείξουν ότι η αλήθεια δεν μπορεί να φιμωθεί. Το επαναλαμβανόμενο αυτό μοτίβο εμφανίζεται σε κομβικά σημεία και λειτουργεί ως μορφή αντίστασης απέναντι στην αδικία».

Υπάρχει ένα βασικό μουσικό μοτίβο που διατρέχει την παράσταση;     
«Ναι· και υπάρχουν για την ακρίβεια δύο βασικά μουσικά μοτίβα. Το πρώτο συνδέεται με τον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας, μιας γυναίκας που παλεύει για δικαιοσύνη απέναντι σε ένα πλήθος, το οποίο ουσιαστικά προσπαθεί για το αντίθετο· και εντείνεται όσο η ηρωίδα συνειδητοποιεί, όλο και περισσότερο, την πίεση που της ασκείται. Το δεύτερο σχετίζεται με την ίδια την “πολύβουη πλατεία”· και η εναλλαγή αυτών των δύο μοτίβων αποτυπώνει μουσικά τη σύγκρουση ανάμεσα στο άτομο και τη δύναμη της εξουσίας».

Τι είδους ηχητικά μέσα χρησιμοποιείτε -παραδοσιακά όργανα, ηλεκτρικά στοιχεία, ηχοτοπία, φωνή;        
«Η μουσική βασίζεται σε ηλεκτρονικούς ήχους. Η επιλογή αυτή συνδέεται με τη σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης, όπου οι κινήσεις των ηθοποιών έχουν έναν έντονα μηχανικό χαρακτήρα, αποτυπώνοντας μια κοινωνία που λειτουργεί σχεδόν “ρομποτικά”, σαν ένα μέρος μιας συλλογικής μηχανής. Παράλληλα, σε ορισμένες στιγμές χρησιμοποιείται και η φωνή, κυρίως όταν αυτή η μηχανική φόρμα διακόπτεται. Τότε ο ήχος αποκτά μια πιο ανθρώπινη διάσταση, φέρνοντας για λίγο στην επιφάνεια την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που φαίνεται να λείπει από τον κόσμο της παράστασης».

Πώς αποδίδεται μουσικά η έννοια της αδικίας και της συγκάλυψης;   
«Η έννοια της αδικίας και της συγκάλυψης αποδίδεται μουσικά μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στην τάξη και τη διατάραξή της. Υπάρχουν στιγμές,  όπου ο ρυθμός και η δομή της μουσικής μοιάζουν οργανωμένα και σταθερά, δημιουργώντας την αίσθηση μιας κανονικότητας. Σταδιακά, όμως, εμφανίζονται μικρές ρυθμικές μεταβολές και αρμονικές διαφωνίες που διαταράσσουν αυτή την ισορροπία. Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται να φανεί πώς πίσω από μια φαινομενικά τακτοποιημένη πραγματικότητα μπορεί να κρύβεται κάτι βαθιά άδικο το οποίο προσπαθεί να καλυφθεί, αλλά, τελικά, βρίσκει τρόπο να εμφανιστεί και να ταράξει αυτή την επιφανειακή τάξη».

Ως μουσικός επί σκηνής, αισθάνεστε παρατηρητής, σχολιαστής ή ενεργό πρόσωπο της δράσης;    
«Στην παράσταση είμαι ενεργό πρόσωπο της δράσης, το οποίο φανερώνεται όλο και περισσότερο καθώς εκτυλίσσεται το έργο. Η δική μου παρουσία και επικοινωνία απλώς, σε σχέση με τους ηθοποιούς, γίνεται μουσικά. Η μουσική λειτουργεί σαν να κινεί τα νήματα των καταστάσεων και να ενεργοποιεί και απενεργοποιεί τη λειτουργία αυτής της “μηχανής” που ανέφερα προηγουμένως. Στην πραγματικότητα, όμως, τόσο οι ηθοποιοί όσο και εγώ υποκινούμαστε από κάτι μεγαλύτερο, την ίδια την εξουσία».

Αν έπρεπε να περιγράψετε τη μουσική της παράστασης με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;
«Υπόκωφη – Ασφυκτική – Επίμονη».

Η παράσταση μιλά για ένα γεγονός που “μένει χαραγμένο στη συλλογική μας μνήμη”. Πιστεύετε ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας μνήμης;      
«Φυσικά, η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας μνήμης, γιατί έχει την ικανότητα να αποτυπώνει συναισθήματα που πολλές φορές δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια. Στην παράστασή μας, οι ήχοι “φωτίζουν” και φανερώνουν τα σκοτεινά σημεία μιας κοινωνίας και την προσπάθεια αντίστασης σε ένα σύστημα που προσπαθεί με κάθε τρόπο να φιμώσει την αλήθεια. Κάτι τέτοιο, φέρνει στη μνήμη του κοινού ένα γεγονός που μας αφορά όλους, μια ανοιχτή πληγή που έχει ανάγκη να επουλωθεί. Συνεπώς, η μουσική έχει τη δύναμη όχι μόνο να μας υπενθυμίζει το ίδιο το γεγονός, αλλά πρωτίστως, να διασώζει την εμπειρία με την οποία το ζήσαμε».

Ταυτότητα Παράστασης

Δραματουργία: Σπύρος Αναστασίνης
Σκηνοθεσία: Αντρέας Ψύλλιας
Μουσική: Ελένη Αληφραγκή
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τάσος Χαλάς
Κίνηση: Αφροδίτη Καλαφάτη
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπαρή
Βοηθός σκηνογράφου: Σάββας Παπαλού
Φωτισμοί: Γιάννης Καραλιάς
Promo artwork: Αλεξάνδρα Μπαρή
Φωτογραφίες Promo: Ντίνος Καπώλης
Γραφιστικά-Video teaser: Μαριάννα Κατολέων
Φωτογραφίες παράστασης: Χρήστος Νταής
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Αυτή κι Αυτοί Α.Μ.Κ.Ε. σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης

Μουσικός επί σκηνής: Ελένη Αληφραγκή
Παίζουν: Κατερίνα Δημάτη, Βασιλίνα Κατερίνη, Πάνος Μαλικούρτης, Βλάσσης Ματσούκας, Νίνα Φραντζεσκάκη

Πληροφορίες Παράστασης

Παραστάσεις: Παράταση παραστάσεων έως το Σάββατο 21 Μαρτίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρασκευή & Σάββατο στις 21:30
Τιμές εισιτηρίων: Γενική Είσοδος 16€, Μειωμένο 13€

Διάρκεια παράστασης: 70’

Προπώληση εισιτηρίων: Ταμεία Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης – Τηλ. 2103418550, ticketservices.gr: https://www.ticketservices.gr/event/mcf-krotos/?lang=el

ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
(αίθουσα: garage, υπόγειος χώρος)
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα
τηλ. 2103418550 – [email protected]