Η στρατηγική μετάβαση της ελληνικής αγοράς Υγείας
Τoυ Σπυρίδωνος Γκίκα-Πανούση, γενικού διευθυντή της GE HealthCare σε Ελλάδα, Κύπρο και Βαλκάνια
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ αγορά υγείας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Μετά από χρόνια δημοσιονομικής πίεσης και θεσμικών στρεβλώσεων, το σύστημα καλείται να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του: όχι ως κόστος, αλλά ως επένδυση για την κοινωνία και την οικονομία.
Η υγεία είναι ο πυλώνας της παραγωγικότητας, της κοινωνικής συνοχής και της ανάπτυξης. Και σήμερα, η τεχνολογία μάς δίνει τα εργαλεία να κάνουμε αυτό το άλμα.
Οι δημόσιες δαπάνες υγείας φτάνουν το 9,9% του ΑΕΠ, ενώ η ιδιωτική δαπάνη αυξάνεται με ρυθμό 7,4% ετησίως έως το 2028.
Η ζήτηση για ποιοτικές υπηρεσίες, πρόληψη και προσωποποιημένη φροντίδα ενισχύεται.
Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) και οι ευρωπαϊκοί πόροι δημιουργούν ένα παράθυρο ευκαιρίας για ψηφιακή μετάβαση, αναβάθμιση υποδομών και ενίσχυση της προσβασιμότητας.
Όμως, η πρόκληση είναι να μετατρέψουμε αυτή τη συγκυρία σε μόνιμη μεταρρύθμιση.
Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ στην υγεία δεν είναι απλώς περιβαλλοντική διάσταση, είναι οικονομική και κοινωνική.
Η βιομηχανία ιατρικής τεχνολογίας μπορεί να στηρίξει αυτή τη μετάβαση με λύσεις που μειώνουν το κόστος μακροπρόθεσμα, βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα και ενισχύουν την πρόληψη.
Η τεχνητή νοημοσύνη, η τηλεϊατρική και οι ψηφιακές πλατφόρμες δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση για ένα σύστημα που λειτουργεί με βάση την αξία και όχι απλώς τα τεχνικά χαρακτηριστικά.
Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ πρέπει να υπηρετεί τον ασθενή. Αυτό σημαίνει κλινικά μονοπάτια φροντίδας που μειώνουν τις ανισότητες, επιταχύνουν τη διάγνωση και βελτιώνουν την εμπειρία.
Η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει προσωποποιημένη φροντίδα, αλλά χρειάζεται πολιτικές που επιβραβεύουν την αξία και όχι απλώς το χαμηλότερο κόστος.
Η υγεία δεν είναι διαγωνισμός τιμών. Είναι επένδυση στη ζωή.
ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ιατρικής τεχνολογίας έχουν κρίσιμο ρόλο στην εκπαίδευση επαγγελματιών υγείας και στη διάχυση γνώσης.
Χωρίς επαρκή εκπαίδευση, η τεχνολογία δεν αποδίδει στο μέγιστο και χάνεται μια κρίσιμη ευκαιρία για καλύτερη φροντίδα.
Παράλληλα, η έρευνα είναι το καύσιμο της καινοτομίας. Χωρίς επενδύσεις σε έρευνα και ανάπτυξη, η Ελλάδα θα παραμείνει καταναλωτής τεχνολογίας, όχι παραγωγός αξίας.
Χρειαζόμαστε συνεργασίες πανεπιστημίων, βιομηχανίας και κράτους για να δημιουργήσουμε ένα οικοσύστημα που γεννά λύσεις, όχι απλώς εισάγει προϊόντα.
Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ clawback υποχρεώνει τις εταιρείες να επιστρέφουν χρήματα στο κράτος όταν οι δαπάνες για φάρμακα ή ιατροτεχνολογικά προϊόντα ξεπερνούν τον προκαθορισμένο προϋπολογισμό.
Εισήχθη ως προσωρινό μέτρο, αλλά παραμένει ενεργό και δημιουργεί αβεβαιότητα, αποθαρρύνοντας επενδύσεις και καινοτομία.
Παράλληλα, οι νέες ρυθμίσεις rebate για ιατροτεχνολογικά προϊόντα επιβάλλουν υποχρεωτικές εκπτώσεις ανάλογα με τον όγκο πωλήσεων στα δημόσια νοσοκομεία.
Στόχος είναι η συγκράτηση της δαπάνης, αλλά δημιουργούνται επιπλέον εμπόδια και πιέζεται η βιωσιμότητα των προμηθευτών.
Αν θέλουμε καινοτομία, απαιτούνται ισχυρά κίνητρα: για τον ιδιωτικό τομέα να επενδύσει, για τον δημόσιο να διαθέσει επαρκείς προϋπολογισμούς και για τις προδιαγραφές να ενσωματώνουν αξία και τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη, όχι απλώς τεχνικά χαρακτηριστικά που γρήγορα γίνονται παρωχημένα.
ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ εντάσεις και οι δασμολογικές πολιτικές απειλούν την πρόσβαση σε τεχνολογία.
Η θέση μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη: τα προϊόντα υγείας δεν είναι εμπορεύματα, είναι κρίσιμα αγαθά.
Η Ελλάδα οφείλει να υποστηρίξει την εξαίρεση της ιατρικής τεχνολογίας από περιοριστικούς δασμούς και να ενισχύσει την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων.
Το μέλλον της ελληνικής υγείας δεν θα κριθεί μόνο από τις επενδύσεις σε υποδομές, αλλά από τη φιλοσοφία που θα υιοθετήσουμε: αξία αντί κόστους, συνεργασία αντί αντιπαράθεσης, καινοτομία αντί στασιμότητας.
Χρειαζόμαστε ένα σύστημα που βλέπει την υγεία ως μοχλό ανάπτυξης, όχι ως δημοσιονομικό βάρος.
Αυτό σημαίνει κλινικά μονοπάτια φροντίδας, ψηφιακή διασυνδεσιμότητα, βιώσιμες πολιτικές και συνεχή εκπαίδευση.
Η ΕΛΛΑΔΑ έχει μπροστά της μια μοναδική ευκαιρία. Αν δράσουμε με συνέργεια -κράτος, ιδιωτικός τομέας, βιομηχανία, ακαδημαϊκή κοινότητα-, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα υγείας που δεν ανταποκρίνεται απλώς στις ανάγκες, αλλά τις προβλέπει.
Ένα σύστημα που βάζει τον ασθενή στο επίκεντρο, αξιοποιεί την τεχνολογία και επενδύει στη γνώση.
Το μέλλον της υγείας είναι εδώ. Η ευκαιρία είναι μοναδική. Θα την αξιοποιήσουμε ή θα τη χάσουμε;
