Η συνταγή του 89χρονου

«Εν αρχή είναι η υπόθεση. Ποτέ δεν ψάχνω για μία κωμική υπόθεση ή για μία αστεία ιστορία. Ψάχνω για μία τραγωδία. Περισσότερο από την κωμωδία, η φάρσα συγγενεύει στενά με την τραγωδία…».

Κάτι παραπάνω ξέρει ο Βρετανός συγγραφέας Ρέι Κούνεϊ. Η υπόθεση «ανθρωποκυνηγητό για 89χρονο» προφανώς δεν είναι για γέλια, αν και τα προκαλεί.

Μέσα σε έξι ώρες, ένας ηλικιωμένος εισέβαλε στον ΕΦΚΑ Κεραμεικού με μια καραμπίνα, τραυμάτισε έναν υπάλληλο, πέρασε ανενόχλητος από τα δικαστήρια στη Λουκάρεως, πυροβόλησε ακόμα τέσσερα άτομα, και μετέβη στην Πάτρα, όπου και εντοπίστηκε, ενώ φέρεται να είχε μαζί του και ένα περίστροφο και να είχε βάλει πλώρη για άλλες ευρωπαϊκές πολιτείες.

Ο Τζακ Νίκολσον θα δάγκωνε τα Όσκαρ του με τον ένοπλο συνομήλικό του, με παρελθόν ψυχιατρικής νοσηλείας, που κατάφερε να διασχίσει τη μισή Αθήνα και να πεταχτεί ανενόχλητος σε άλλο νομό. Για μια χούφτα ένσημα.

Διαβάζεις την επιστολή του πιστολέρο κι ανατριχιάζεις. Μπερδεμένες σκέψεις για νήματα που σπάνε και αντοχές που σκορπάνε. Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Το τραύμα δεν ακούς;

Δεν αναφέρομαι μόνο στον προβληματισμό για την ευκολία κινήσεων και διαφυγής του «κινούμενου δράστη σε πυκνό αστικό ιστό» και τα επιχειρησιακά σχέδια, που έγιναν ανέκδοτο θλιβερό. Ίσως και να είναι η εκδίκηση των γηρατειών. Βλέπουμε τους ηλικιωμένους ως μια ομογενοποιημένη και μάλλον ενοχλητική άμορφη μάζα, ως μια γκρίζα θολούρα, αντί για αυτόνομες προσωπικότητες. Και ναι, υπάρχουν κι αυτές οι μακάριες περιπτώσεις με τις σωματικές δυνάμεις ακμαίες, άλλες που υποκύπτουν με ένταση και οδύνη, άλλες που χάνονται σε δίνη.

Δεν είναι ένας αριθμός, ογδόντα εννιά ετών. Είναι σαν να στοχοποιεί κανείς τον ίδιο του τον εαυτό, αφού κάποτε, στο καλό σενάριο, θα γεράσουμε. Πώς;

«Τα γηρατειά δεν είναι μάχη, είναι σφαγή», είχε πει ο Φίλιπ Ροθ. Ευτυχώς, αποφεύχθηκε μία πραγματική.