Η ταινία της εβδομάδας – Φάκελος 137: Η γραφειοκρατία της βίας
Δεκέμβρης του 2018, το Παρίσι καίγεται, οι διαδηλώσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» συνεχίζονται. Ένας νεαρός τραυματίζεται στο κεφάλι από πλαστική σφαίρα, σχεδόν εξ’ επαφής. Όλα μαρτυρούν αστυνομική βία, αλλά κανείς δεν μιλά, μέχρι που η Στεφανί, των Εσωτερικών Υποθέσεων, αναλαμβάνει να διελευκάνει το έγκλημα, τοποθετώντας τον εαυτό της σε μια τραγική θέση – ανάμεσα στους συναδέλφους της (που την θεωρούν πουλημένη) και την κοινωνία (που την θεωρεί εξίσου πουλημένη – το άλλοθι ενός διεφθαρμένου μηχανισμού).
Συνεπής στο σινεμά της λεπτομέρειας, ο Μολ του «Φάκελος 137» ξεκινά ως αστυνομικό θρίλερ και εξελίσσεται σε ένα μοιρολόι για τις χαμένες αυταπάτες του νεοφιλελευθερισμού. Το λες και βαθιά σαρκαστικό: Εκεί που ο μέσος, έντιμος φορολογούμενος της δυτικής Ευρώπης περιμένει να δει ένα κλασικό, χολιγουντιανό αστυνομικό θρίλερ με καλούς και κακούς, ο Μολ του προσφέρει έναν καθρέφτη της ίδιας του της κοινωνικής αφέλειας. Και ο καθρέφτης εδώ είναι η ηρωίδα που ενσαρκώνει χαρισματικά η Λέα Ντουκέρ (που βραβεύτηκε με Σεζάρ για την ερμηνεία της στο φιλμ), η επιθεωρήτρια που πιστεύει ακράδαντα πως οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται. Καλώς ορίσατε, λέει και στους δυο ο Μολ, στον θαυμαστό κόσμο της δυτικής σοσιαλδημοκρατίας, εκεί όπου οι θεσμοί λειτουργούν ρολόι, αρκεί το ρολόι να δείχνει πάντα την ώρα που τους συμφέρει. Μην περιμένετε όμως κορώνες και τόνο καταγγελτικό! Ο Μολ ποτέ δεν επένδυσε στο σινεμά της υπερβολής.
Το κορεάτικο «Hope» θυμίζει αρκετά το «The host» που είχαμε δει πριν κάποια χρόνια – είναι δηλαδή μια ταινία με υπερμεγέθη τέρατα, όπου όμως «χωράει» και το χιούμορ, και το δράμα. Γελάς; Πολύ! Κάποιες σκηνές επιδεικνύουν το χάρισμα του σκηνοθέτη στο κωμικό timing. Εντυπωσιάζεσαι με τα τέρατα; Περισσότερο απ΄ ότι με εκείνα κάθε Αμερικάνικης παραγωγή που είδατε ή θα δείτε φέτος – σημειώστε δε πως τα ανθρωπομορφικά τέρατα έχουν τη μορφή του Μάικλ Φασπέντερ και της Αλίσια Βικάντερ. Οπότε ποιο το πρόβλημα; Μα η μεγάλη διάρκεια του! Γιατί ένα b-movie σαν κι αυτό (γιατί περί b-movie πρόκειται, ασχέτως του προϋπολογισμού του) να διαρκεί δυόμιση ώρες;
Στο ελληνικό τερέν, η ζωή του Αργύρη, ενός χαμηλόμισθου θυρωρού, ανατρέπεται όταν μαθαίνει ότι ο εξάχρονος γιος του κληρώθηκε να φοιτήσει σε ένα από τα καλύτερα και πιο ακριβά ιδιωτικά σχολεία της χώρας. Αποφασισμένος πως το παιδί του είναι προορισμένο για μεγαλεία, ο φαντασμένος ήρωας αναλαμβάνει να καλύψει τα απαραίτητα δίδακτρα – και από εκεί ξεκινά ο «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη, μια χαμηλού προϋπολογισμού προσπάθεια για κωμωδία ελληνική μεν, σύγχρονη δε. Ομολογουμένως, φτάνεις στο «αμήν» με τον κεντρικό χαρακτήρα, αλλά εντέλει σε κερδίζει, χάρη στις ερμηνείες του καστ (καλός ο Νίκος Κασάπης, ακόμα καλύτερη η Κόρα Καρβούνη) και τον γοργό της ρυθμό.
Για τους υπόλοιπους, Νικόλ Κίντμαν και Σάντρα Μπούλοκ συναντιούνται στο «Μαγικά Φίλτρα 2», εντελώς αχρειάστο ριμέικ μιας εντελώς αδιάφορης κωμωδίας (συγκλονιστική η απουσία έμπνευσης στο Χόλιγουντ), ενώ ξεχωρίζουμε το ντοκιμαντέρ «The Match» σε σκηνοθεσία των Χουάν Καμπράλ και Σαντιάγο Φράνκο, που ανασυνθέτει τον προημιτελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία στο Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό – μαζί με όλο το πολιτικό κλίμα της εποχής.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
