Για δεκαετίες, η δυνατότητα ενός ανθρώπου να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τον τόπο όπου είχε γεννηθεί. Η καταγωγή μπορούσε να του εξασφαλίσει ευνοϊκότερη μεταχείριση ή να τον κρατήσει σε μια μακρά σειρά αναμονής.
Για τους Έλληνες, αυτή η ανισότητα είχε συνέπειες που έφταναν μέχρι την οικογενειακή ζωή: συγγενείς παρέμεναν χωρισμένοι στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Στις 3 Οκτωβρίου 1965, στη βάση του Αγάλματος της Ελευθερίας, ο πρόεδρος Λίντον Μπ. Τζόνσον υπέγραψε μια μεταρρύθμιση που άλλαξε τους κανόνες. Ο νόμος Hart-Celler καταργούσε το σύστημα των εθνικών ποσοστώσεων και αναδιαμόρφωνε τις προτεραιότητες εισδοχής, δίνοντας κεντρική θέση στους οικογενειακούς δεσμούς και στα επαγγελματικά προσόντα.
Πίσω από την επίσημη τελετή βρισκόταν μια μακρά πολιτική διαμάχη για το ποιος μπορούσε να γίνει μέλος της αμερικανικής κοινωνίας. Η ελληνική ομογένεια είχε άμεσο συμφέρον από την έκβασή της – και είχε εργαστεί για να την επηρεάσει.
Όταν η καταγωγή γινόταν εμπόδιο
Το περιοριστικό σύστημα είχε εδραιωθεί τη δεκαετία του 1920. Ο νόμος του 1924 συνέδεσε τις διαθέσιμες θέσεις με την πληθυσμιακή παρουσία κάθε εθνικότητας στις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας αρχικά ως βάση την απογραφή του 1890.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
