Ισλανδία: Τα ψαροχώρια νίκησαν τους γεωποπολιτικούς φόβους
Δεκατρία χρόνια μετά τη βίαιη διακοπή τους, η Ισλανδία ψήφισε κατά της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το δημοψήφισμα ήταν μιας δέσμευση της κεντροαριστερής κυβέρνησης της πρωθυπουργού Κρίστρουν Φροσταδότιρ με καταληκτική ημρομηνία τα τέλη του 2026
Ομως η διαδικασία επισπεύθιηκε λόγω των διεθνών εντάσεων, συμπεριλαμβανομένων των απειλών του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά της Γροιλανδίας.
Ωστόσο, στη νησιωτική χώρα των σχεδόν 400.000 κατοίκων, η συζήτηση επικεντρώθηκε περισσότερο στην αλιευτική βιομηχανία παρά σε ζητήματα γεωπολιτικής ασφάλειας.
Με περίπου 270.000 πολίτες να έχουν δικαίωμα ψήφου, η συμμετοχή έφτασε το 82,5%, το υψηλότερο ποσοστό σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση στην Ισλανδία από το 2009.
Η Ισλανδία βεβαίως συμμετέχει ήδη στην ενιαία αγορά της ΕΕ και στη ζώνη Σένγκεν που επιτρέπει τις μετακινήσεις χωρίς ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα. Πιθανή πλήρης ένταξή της στην Ένωση, θα σήμαινε συμμετοχή στην τελωνειακή ένωση και, μελλοντικά, στην ευρωζώνη.
Η χώρα υπέβαλε αίτηση ένταξης στην ΕΕ το 2009, στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 και της κατάρρευσης του τραπεζικού της συστήματος. Ωστόσο το 2013, και ενώ η ενταξιακή διαδικασία είχε προχωρήσει σημαντικά, στην εξουσία ανήλθε μια ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση, η οποία ανέστειλε τις διαπραγματεύσεις.
Ο πόλεμος του μπακαλιάριου
Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, τα αλιευτικά δικαιώματα αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένταξη της Ισλανδίας.
Η Ισλανδία αγωνίστηκε επιτυχώς για να προστατεύσει τα αλιευτικά της πεδία από ξένους αλιείς κατά τους «Πολέμους του Μπακαλιάρου» με το Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1970. Η αλιεία και οι βιομηχανίες θαλάσσιων προϊόντων εξακολουθούν να αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 40% των εξαγωγών της χώρας.
Πολλοί από όσους ψήφισαν «όχι» φοβούνταν ότι η ένταξη στην ΕΕ θα συνεπαγόταν την εκχώρηση μέρους του ελέγχου αυτών των ιδιαίτερα κερδοφόρων αλιευτικών πεδίων, στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών πολιτικών που καθορίζουν τις ποσότητες τις οποίες μπορεί να αλιεύει κάθε κράτος-μέλος.
Η κάλπη ανέδειξε σημαντικές γεωγραφικές διαφορές: η πρωτεύουσα, Ρέικιαβικ, τάχθηκε υπέρ των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ενώ οι αγροτικές περιοχές ήταν περισσότερο αντίθετες.
Το ερώτημα στο ψηφοδέλτιο ήταν: «Πρέπει η Ισλανδία να επαναλάβει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση;»
Μια νίκη του «ναι» δεν θα αποτελούσε οριστική απόφαση ένταξης στην ΕΕ, αλλά ένα βήμα προς την επίτευξη συμφωνίας προσχώρησης, η οποία θα έπρεπε στη συνέχεια να εγκριθεί με δεύτερο δημοψήφισμα.
Αντίστοιχα, η επικράτηση του «όχι» δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η Ισλανδία να επαναλάβει τις διαπραγματεύσεις κάποια στιγμή στο μέλλον.
Παρότι τα οικονομικά ζητήματα κυριάρχησαν στις εκστρατείες των δύο πλευρών, στη συζήτηση τέθηκαν και θέματα ασφάλειας.
Η Ισλανδία είναι ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά δεν διαθέτει στρατό και βασίζεται στους συμμάχους της για την άμυνά της. Η ένταξη στην ΕΕ θα της εξασφάλιζε πλήρη πρόσβαση στις κοινές αμυντικές δομές της Ένωσης.
Η χώρα έχει στηρίξει την Ουκρανία κατά τη διάρκεια της ευρείας κλίμακας ρωσικής εισβολής, ενώ αξιωματούχοι έχουν εκφράσει ανησυχία και για τις αυξημένες κινήσεις του ρωσικού ναυτικού κοντά στο νησί.
Πιο πρόσφατα, ωστόσο, ανησυχία έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον που έχει εκφράσει ο Τραμπ για την ενσωμάτωση στις ΗΠΑ ενός άλλου νησιού της Αρκτικής, της Γροιλανδίας.
Η Ισλανδία είναι ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά δεν διαθέτει στρατό και βασίζεται στους συμμάχους της για την άμυνά της. Η ένταξη στην ΕΕ θα της εξασφάλιζε πλήρη πρόσβαση στις κοινές αμυντικές δομές της Ένωσης.
Η χώρα έχει στηρίξει την Ουκρανία κατά τη διάρκεια της ευρείας κλίμακας ρωσικής εισβολής, ενώ αξιωματούχοι έχουν εκφράσει ανησυχία και για τις αυξημένες κινήσεις του ρωσικού ναυτικού κοντά στο νησί.
Παραπληροφόρηση
Η Hulda Þórisdóttir, καθηγήτρια πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας, δήλωσε ότι δεν εξεπλάγη από το αποτέλεσμα, δεδομένου του τόνου των τελευταίων σταδίων της εκστρατείας, με την παραπληροφόρηση να διαδίδεται και τους σημαντικά μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους της εκστρατείας υπέρ του «όχι».
«Το «όχι» δεν κέρδισε χάρη σε έναν συνδυασμό παραγόντων: ένα ισχυρό αίσθημα ότι ο ΕΟΧ [Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος] είναι το μόνο που χρειαζόμαστε, μια αίσθηση ισλανδικής ιδιαιτερότητας, οικονομικό συμφέρον και πολλή παραπληροφόρηση μεταξύ των λιγότερο εμπλεκόμενων – για παράδειγμα, «Δεν θέλω ο γιος μου να καταταγεί στον στρατό της ΕΕ»», είπε η Χούλντα. «Αλλά πολύ σημαντικό είναι ότι μου φαίνεται σαφές ότι η εκστρατεία υπέρ του «όχι» χρηματοδοτήθηκε πολύ, πολύ καλύτερα».
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
