Ήθελε να φύγει από την Ουκρανία, αλλά «έπιασε» τα όπλα
Η 34χρονη Ιρίνα Τέρεχ είναι η γυναίκα που έφερε την επανάσταση στις δυνατότητες της Ουκρανίας στον τομέα των drones. Όταν ξεκίνησε όμως ο πόλεμος αποφάσισε να φύγει από την Ουκρανία. Τι της άλλαξε τα σχέδια; Η σφαγή της Μπούτσα.
Σήμερα η Ιρίνα Τέρεχ, που κάποτε σχεδίαζε έπιπλα, είναι η διευθύνουσα σύμβουλος και επικεφαλής τεχνική διευθύντρια της ουκρανικής εταιρείας αμυντικής τεχνολογίας Fire Point, με 7.000 εργαζομένους.
Αν η Fire Point δεν είναι ευρέως γνωστή, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς που κατασκευάζει πλήττοντας στόχους σε ολόκληρη τη Ρωσία δεν χρειάζονται συστάσεις.
Η Τέρεχ ταξιδεύει συχνά σε ευρωπαϊκά φόρουμ που ασχολούνται με αμυντικά θέματα, για να παρουσιάσει σε συνεργάτες την αυξανόμενη γκάμα προϊόντων υψηλής τεχνολογίας της Fire Point: συστήματα αεράμυνας, μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και τον πύραυλο τύπου κρουζ «Flamingo», ο οποίος φέρει κεφαλή βάρους 2.500 λιβρών.
Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις ελάχιστες γυναίκες που βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις στον ουκρανικό αμυντικό τομέα, όπου περίπου το 90% των εργαζομένων είναι άνδρες.
Κάποτε, η σελίδα της στο Instagram ήταν γεμάτη από φωτογραφίες με επίκεντρο την αρχιτεκτονική. Η αίσθηση που επικρατούσε ήταν της ηρεμίας που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ένταση που επικρατεί στις τελευταίες αναρτήσεις της: βίντεο με ρωσικές αποθήκες και σταθμούς παραγωγής ενέργειας να ανατινάζονται — χτυπημένα από τα οπλικά συστήματα στον σχεδιασμό των οποίων συνέβαλε και η ίδια.
«Άλλη μια μέρα που βλέπω τη Ρωσία να καίγεται», έγραψε αυτή την εβδομάδα στο Instagram, αναρτώντας μια φωτογραφία με ένα εργοστάσιο να καίγεται στη Σιβηρία.
Η διαδρομή της είναι ίδια με αυτή που ακολούθησαν πολλοί άλλοι Ουκρανοί, οι οποίοι αποφάσισαν να συνδράμουν στην πολεμική προσπάθεια αφού συνειδητοποίησαν ότι οι δεξιότητές τους ήταν απαραίτητες για να ανακοπεί η ρωσική εισβολή. Πιλότοι επιδείξεων έγιναν στρατιωτικοί αεροπόροι. Πρώην καλλιτέχνες ανθοσυνθέσεων συναρμολογούν drones. Κατασκευαστές παιχνιδιών παράγουν πλέον ομοιώματα οπλισμού για να ξεγελάσουν τα drones του εχθρού.
«Δεν θα είχα εμπλακεί ποτέ με τα όπλα αν δεν είχε δεχτεί εισβολή η χώρα μου», δήλωσε η ίδια μιλώντας στην Wall Street Journal.
Η αγάπη για την αρχιτεκτονική
Πριν από τον πόλεμο, η μικρή της επιχείρηση κατασκεύαζε έπιπλα και διακοσμητικά στοιχεία εξωτερικού χώρου, όπως παγκάκια, γλάστρες και νιπτήρες. Συνεργαζόταν επίσης με φορείς αστικής ανάπτυξης για την κατασκευή πεζογεφυρών και διαδρομών για πεζούς στην ουκρανική πρωτεύουσα. Η ίδια έβλεπε την αρχιτεκτονική ως έναν τρόπο γεφύρωσης της απόστασης ανάμεσα στους ανθρώπους.
«Είχα ένα μεγάλο όνειρο: οι κάτοικοι του Κιέβου —μιας πόλης που αγαπώ— και σύντομα όλων των άλλων ουκρανικών πόλεων, να σταματήσουν να τρέχουν από το ένα σημείο στο άλλο και να απολαμβάνουν τους δρόμους και τους κοινόχρηστους χώρους, καθώς και να αλληλεπιδρούν περισσότερο», ανέφερε.
Η απόφαση να φύγει
Το όνειρο γκρεμίστηκε όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, με την Τέρεχ να αποφασίζει να εγκαταλείψει προσωρινά τη χώρα. Όμως, πρώτα έπρεπε να πάρει μαζί τη μητέρα της, η οποία ζούσε κοντά στην Μπούτσα, την οποία πλησίαζαν οι ρωσικές δυνάμεις.
Παρέλαβε τη μητέρα της, αλλά στον αυτοκινητόδρομο δέχτηκαν πυρά από Ρώσους ελεύθερους σκοπευτές. Επέστρεψαν στην πόλη και πέρασαν αρκετές μέρες κρυμμένες σε ένα υπόγειο, καθώς οι Ρώσοι καταλάμβαναν την περιοχή.
Η ίδια κατέγραφε τις ώρες της ημέρας κατά τις οποίες οι Ρώσοι αντάλλασσαν πυρά με τα ουκρανικά στρατεύματα, προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη στιγμή για να διαφύγουν. Ένα πρωί, οι δύο γυναίκες βγήκαν κρυφά και η Terekh οδήγησε σαν τρελή μέχρι να φτάσει στο Κίεβο.
Αποκήρυξε τη μητρική της γλώσσα
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ρωσικά στρατεύματα στην Μπούτσα διέπραξαν μία από τις χειρότερες σφαγές αμάχων του πολέμου, αφήνοντας τις σορούς πολλών θυμάτων να κείτονται στους δρόμους.
Η Τέρεχ δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Αποκήρυξε δημόσια τη ρωσική γλώσσα, τη μητρική της γλώσσα, και ίδρυσε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε στρατιώτες. Η εταιρεία της, Terekh.Group, άλλαξε προσανατολισμό και άρχισε να κατασκευάζει αντιαρματικά οχυρωματικά έργα από σκυρόδεμα.
Η Fire Point
Στα τέλη του 2022, ήρθε σε επαφή με τον Ντένις Στιλιέρμαν, έναν επιχειρηματία από την Οδησσό, ο οποίος είχε ιδρύσει τη Fire Point αφού είχε αγανακτήσει με το υψηλό κόστος των drones που αγόραζε για τον ουκρανικό στρατό μέσω μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διηύθυνε. Την προσέλαβε ως διευθύντρια παραγωγής το 2023.
Ο Στιλιέρμαν, μηχανικός και φυσικός που ένιωθε πιο άνετα με το να πειραματίζεται με την παραγωγή παρά διοικώντας προσωπικό και αλυσίδες παραγωγής, γνώριζε την Τέρεχ ήδη αρκετά χρόνια και εκτιμούσε την επιχειρηματική της οξύνοια.
«Μου είπε: “Μπορώ να δημιουργήσω σχεδόν τα πάντα, αλλά χρειάζομαι τη βοήθειά σου για να δώσω ζωή σε αυτό”», είπε η Τέρεχ. Από εκείνη ζήτησε ουσιαστικά να μετατρέψει τα όπλα που δοκίμαζε —ανάμεσά τους και ένα drone μεγάλης εμβέλειας— σε προϊόντα μαζικής παραγωγής.
Το drone FP-1
Η ίδια όμως ήθελε έναν πιο σημαντικό ρόλο. Ξενυχτούσε μελετώντας τη λειτουργία των πυραύλων, αναζητώντας παλιά εγχειρίδια της σοβιετικής εποχής και συμβουλευόμενη έναν ειδικό στην πυραυλική τεχνολογία, ηλικίας άνω των ενενήντα ετών, τον οποίο είχε προσλάβει ως σύμβουλο.
Όταν ο Στιλιέρμαν ολοκλήρωσε τον σχεδιασμό του για το μη επανδρωμένο αεροσκάφος μεγάλης εμβέλειας, εκείνη επισήμανε ότι το σχέδιο δεν ήταν ιδανικό για μαζική παραγωγή. Αξιοποιώντας τις γνώσεις της σχετικά με τα υλικά, πρότεινε μια μέθοδο κατασκευής που περιόριζε τον χρόνο που απαιτούνταν για την κατασκευή μιας πτέρυγας του αεροσκάφους από έξι ημέρες σε μόλις δυόμισι ώρες.
Το drone FP-1 επρόκειτο να καταστεί το κορυφαίο προϊόν της Fire Point, με δηλωμένη εμβέλεια 2.100 μιλίων. Έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις επιθέσεις της Ουκρανίας εναντίον διυλιστηρίων και άλλων στόχων βαθιά στο ρωσικό έδαφος.
Τα «Φλαμίνγκο» της Ουκρανίας
Το 2024, η εταιρεία δοκίμασε έναν πύραυλο κρουζ με πολύ μεγαλύτερη ισχύ πυρός. Τα πρωτότυπα του πυραύλου, με την ονομασία FP-5, ήταν βαμμένα με έντονα χρώματα ώστε τα συντρίμμια τους να εντοπίζονται εύκολα μετά τις εκτοξεύσεις.
Μετά τη δοκιμαστική εκτόξευση ενός ροζ FP-5, ορισμένοι από τους άνδρες υπαλλήλους της Τέρεχ σχολίασαν σκωπτικά: «Αυτό συμβαίνει όταν μια γυναίκα αναλαμβάνει τη διοίκηση μιας αμυντικής εταιρείας».
Ο πύραυλος έγινε σύντομα γνωστός με την ονομασία «Flamingo».
Η ίδια εξέλαβε τα πειράγματα ως πρόκληση. Προσέλαβε περισσότερες γυναίκες, εξάλειψε την μισθολογική διαφορά μεταξύ των δύο φύλων και πρότεινε τη δημιουργία παιδικών σταθμών στις κεντρικές εγκαταστάσεις της εταιρείας — μια ιδέα που ναυάγησε λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια.
«Η ταχύτητα με την οποία κατάφερε να προσαρμοστεί στην πολυπλοκότητα και στις δεξιότητες που απαιτούνται για τη διοίκηση μιας τέτοιας εταιρείας ήταν εντυπωσιακή», δήλωσε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, ο οποίος εντάχθηκε πέρυσι στο διοικητικό συμβούλιο της Fire Point.
«Για να φτιάξεις κάτι όμορφο, πρέπει πρώτα να καταστρέψεις κάτι άσχημο»
Η Τέρεχ δεν εμπλέκεται στην επιλογή στόχων εντός της Ρωσίας καθώς η Fire Point αφήνει την επιλογή στον στρατό της Ουκρανίας. Σε συνεντεύξεις της, έχει αντικρούσει τις ρωσικές αναφορές περί απωλειών μεταξύ αμάχων από τις επιθέσεις του Κιέβου, υποστηρίζοντας ότι η Ουκρανία επιδεικνύει πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια στην επιλογή στόχων σε σχέση με τη Ρωσία.
Παλαιότερα θεωρούσε τον εαυτό της ειρηνίστρια και έβλεπε τα όπλα αποκλειστικά ως εργαλεία πρόκλησης πόνου και καταστροφής. Πλέον, όπως είπε, θεωρεί ότι αποτελούν απαραίτητο μέσο για τη διασφάλιση της κυριαρχίας της Ουκρανίας και την ανάσχεση της Ρωσίας.
«Για να φτιάξεις κάτι όμορφο, πρέπει πρώτα να καταστρέψεις κάτι άσχημο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Με πληροφορίες από Wall Street Journal
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
