Jerusalem Post: Η Τουρκία δεν χρειάζεται τα F-35
Στον απόηχο των τελευταίων εξελίξεων, η αμερικανική κυβέρνηση δεσμεύεται να επανεντάξει την Άγκυρα στο πρόγραμμα των F-35. Ωστόσο, η Τουρκία φέρεται να ξεδιπλώνει την προηγμένη στρατιωτική της τεχνολογία εδώ και χρόνια στις ακτές της Λιβύης.
Λίγο πριν συναντηθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός έκανε μία εμφάνιση στο Fox News, όπου έθιξε ένα επείγον ζήτημα.
Ερωτηθείς για την προσπάθεια της Τουρκίας να επανενταχθεί στο πρόγραμμα F-35, o Νετανιάχου ανέφερε πως ο εξοπλισμός της Τουρκίας με αεροσκάφη F-35 θα ανατρέψει μια ισορροπία δυνάμεων που, για τον ίδιο, βασίζεται στην ισραηλινή αεροπορική υπεροχή και στην παράλληλη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή.
Ο Τραμπ, δίπλα στον Ερντογάν την Τρίτη, άφησε να εννοηθεί ότι ήδη έτεινε προς αυτή την κατεύθυνση. Μάλιστα, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι η κυβέρνησή του θα άρει τις κυρώσεις CAATSA, που επιβλήθηκαν στην Τουρκία μετά την αγορά του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400, ώστε να επανεξετασθεί το ζήτημα των F-35.
Η πιο χρήσιμη μελέτη: Η Λιβύη
Αφού ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε το πράσινο φως, είναι βέβαιο πως η ιστορία με τα F-35 θα κυριαρχήσει στην ειδησεογραφία και στην τουρκική κοινή γνώμη από εδώ και στο εξής. Αλλά για τους Ισραηλινούς, που προσπαθούν να εκτιμήσουν με ποιον τρόπο θα τα αξιοποιήσει η Τουρκία, η πιο χρήσιμη μελέτη δεν αντλεί στοιχεία από τη Σύνοδο Κορυφής.
Αντίθετα, εστιάζει στη Λιβύη, όπου η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τον εμφύλιο, εδώ και επτά χρόνια πραγματοποιεί μία επίδειξη, αυτής ακριβώς της περιφερειακής προβολής ισχύος που επιθυμεί να εδραιώσει.
Επτά χρόνια στους ουρανούς της Λιβύης
Στη Λιβύη, τα τουρκικά drones συνοδεύονται από στρατεύματα, εκπαιδευτές και ένα μόνιμο αποτύπωμα: μια ναυτική παρουσία στη Μισράτα και μια αεροπορική βάση στην Αλ-Ουατίγια, που εξακολουθούν να χρησιμεύουν ως αποθήκες συντήρησης και κόμβοι διοίκησης, απαραίτητοι για την Τουρκία.
Αυτό που διαχωρίζει τη Λιβύη από οποιαδήποτε άλλη στρατιωτική σχέση, είναι οι στόχοι που προσπαθεί η Τουρκία να πετύχει μέσα από τη συνεργασία.
Η Άγκυρα έχει διανύσει την τελευταία δεκαετία κατασκευάζοντας μια εγχώρια αμυντική βάση: τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Baykar, το Σύστημα Ηλεκτρονικού Πολέμου Koral της Aselsan, το πρόγραμμα μαχητικών KAAN, τη γραμμή MILGEM. Το ζητούμενο είναι διαχρονικό, να ξεφύγουν από τις πολιτικές συνέπειες που συνεπάγονται οι δυτικές εξαγωγές.
H ανεξαρτησία μετατρέπεται σε επιρροή
Μονάδες που εκπαιδεύονται με τουρκικό εξοπλισμό, κληρονομούν τουρκικά συμβόλαια συντήρησης και υιοθετούν το τουρκικό δόγμα, μια εξάρτηση που διαρκεί περισσότερο από οποιαδήποτε μεμονωμένη αποστολή όπλων και την οποία οι αντίπαλες δυνάμεις έχουν δυσκολευτεί να διασπάσουν.
Η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται πλέον από μια θέση καθαρής εξάρτησης από αμερικανικό υλικό.
Είναι γνωστό πως τα τελευταία 6 χρόνια, η Άγκυρα υποστήριζε την κυβέρνηση της Τρίπολης εναντίον των δυνάμεων του Χαφτάρ στα ανατολικά.
Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει το 2025.
Ο Ιμπραήμ Καλίν, επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας, συναντήθηκε με τον Χαφτάρ και τον γιο του, Σαντάμ, στη Βεγγάζη τον περασμένο Αύγουστο.
Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, δορυφορικές εικόνες που εξέτασε το Reuters, έδειξαν ότι τα τουρκικά TB2 είχαν φτάσει σε αεροπορική βάση που ελέγχεται από τις δυνάμεις του Χαφτάρ, μία πρωτόγνωρη αντιστροφή.
Το προφανές αντάλλαγμα; H επικύρωση και από την ανατολική Λιβύη του τουρκολιβυκού μνημονίου, που υπέγραψε η Άγκυρα με την Τρίπολη το 2019, μιας συμφωνίας που αμφισβητεί τις ελληνικές και κυπριακές διεκδικήσεις, αλλά και την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μέχρι σήμερα, η επικύρωση δεν έχει πραγματοποιηθεί.
Όμως η κατεύθυνση είναι σαφής:
Η Τουρκία είναι πλέον πρόθυμη να εξοπλίζει και τις δύο πλευρές του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη, εάν με αυτόν τον τρόπο προστατεύει τις θαλάσσιες και ενεργειακές της αξιώσεις, συμπληρώνει η ανάλυση.
Είναι ένα γνώριμο σενάριο.
Η Τουρκία έχει επαναλάβει αντίστοιχες πρακτικές στο παρελθόν, πουλώντας TB2 στο Μαρόκο και στη συνέχεια εξοπλίζοντας την Αλγερία με drones Anka-S, αντιμετωπίζοντας τους ανταγωνιστές αγοραστές ως παράλληλες ροές εσόδων και όχι ως στρατηγική αντίφαση.
Όμως, η ανησυχία του Ισραήλ δεν αφορά τον εξοπλισμό. Αντίθετα, εστιάζει σε εκείνον που τον χρησιμοποιεί.
Σύμφωνα με τη Jerusalem Post, το ιστορικό της Τουρκίας στη Λιβύη δείχνει ένα συνεπές μοτίβο:
Ευνοούνται παρατάξεις και προσωπικότητες που ευθυγραμμίζονται με τα πολιτικά δίκτυα του Ερντογάν, και με τεκμηριωμένες συμπάθειες προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, αντί να δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη ενός ενιαίου επαγγελματικού λιβυκού στρατού.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η παρέμβαση του Νετανιάχου για τα F-35 αυτή την εβδομάδα δεν αφορούσε στην πραγματικότητα μόνο τα αεροσκάφη.
Το ιστορικό της Τουρκίας στη Λιβύη μαρτυρά ότι μόλις η Άγκυρα αποκτήσει ένα τεχνολογικό πλεονέκτημα, θα το χρησιμοποιήσει για να προωθήσει έναν πολίτικό και ιδεολογικό σχεδιασμό, όχι μόνο έναν αμυντικό.
Η αποστολή του Ισραήλ, καταλήγει η Jerusalem Post, είναι προς το παρόν να πείσει την Ουάσινγκτον ότι το ζήτημα των F-35 και η δραστηριότητα της Τουρκίας στη Λιβύη συνιστούν, επί της ουσίας, το ίδιο στρατηγικό δίλημμα σε δύο διαφορετικά θέατρα επιχειρήσεων.
Η Άγκυρα έχει ήδη δώσει την απάντησή της. Η Ουάσινγκτον μένει να αποφασίσει αν θα την ακούσει.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
