Και η κοροϊδία έχει όρια
Ο πρωθυπουργός, σε ένα βίντεο που ανέβασε πρόσφατα στο TikTok, διαφήμιζε τη νέα σύμβαση εργασίας στην εστίαση, που δίνει αυξήσεις, όπως είπε, από 6% έως 25% για περίπου 400 χιλιάδες εργαζόμενους.
Ο τόνος ήταν πανηγυρικός -για να αντισταθμίσει και την τραγωδία με τα καύσιμα όπου η κυβέρνηση σφυρίζει- και προϊδεάζει για τις αυξήσεις που θα νομοθετηθούν στον ιδιωτικό τομέα.
Εστίαση σημαίνει και τουρισμός -για τον οποίο η στιγμή είναι εξαιρετικά άσχημη-, από τον οποίο δυστυχώς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η χώρα, καθώς τον έχουμε κάνει να είναι η μοναδική «βαριά» μας βιομηχανία…
Πάντως, αν έδειχνε τέτοιο ενδιαφέρον η κυβέρνηση για την πραγματική βαριά βιομηχανία, σήμερα θα ήμασταν ένα άλλο κράτος, πολύ πιο σοβαρό, όπου ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ δεν θα πανηγύριζαν τις αυξήσεις που οι ίδιοι ψηφίζουν. Θα φρόντιζαν να υπάρχουν οι συνθήκες που θα έκαναν ανταγωνιστική την οικονομία, με υψηλή παραγωγικότητα και επενδύσεις, που θα κατέληγε και σε υψηλούς πραγματικούς μισθούς.
Σήμερα νομοθετούν μισθούς μεγαλύτερους -ασύνδετους με την παραγωγικότητα-, που πρέπει να τους πληρώσουν οι επιχειρήσεις και από τους οποίους το πονηρό κράτος θα εισπράξει και μεγαλύτερες εισφορές. Κοροϊδία δηλαδή με τα όλα της, που θεωρεί όλο τον κόσμο ηλίθιους…
Η μεγάλη εξάρτηση από τον τουρισμό είναι αχίλλειος πτέρνα, αλλά και ποιος νοιάζεται πραγματικά; Ο τουρισμός το 2025 απέφερε έσοδα 23,6 δισ. και συνέβαλε στο να περιορισθεί και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η άλλη μεγάλη πληγή. Με τον πόλεμο τώρα, το τουριστικό προϊόν της χώρας απειλείται και το άσχημο είναι ότι η εξάρτησή μας από αυτό είναι μεγαλύτερη σε σχέση με παλαιότερα, παρά τις διακηρύξεις των αρμοδίων για στροφή στην παραγωγική οικονομία και άλλα τέτοια ανέκδοτα.
Ο τουρισμός ήταν το 2025 στο 11,2% του ΑΕΠ μας, ενώ το 2009 ήταν μόλις στο 4,49%. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της παραγωγικής μας οικονομίας, που έχει αντικατασταθεί σε κάποιο βαθμό από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, που λειτουργεί όμως ζημιογόνα. Η μέση δαπάνη ανά τουρίστα είναι η μισή σε σχέση με την αντίστοιχη της Πορτογαλίας. Με την τακτική που ακολουθούμε και αποτυπώνεται στο εμπορικό έλλειμμα των 30 δισ., επιδοτούμε θέσεις εργασίας στο εξωτερικό, αφού δεν έχουμε δική μας παραγωγή και επιμένουμε να εισάγουμε το μεγαλύτερο μέρος αυτών που καταναλώνουμε.
Και μπορεί το 2009 να είχαμε βασικό μισθό 780 ευρώ, αλλά η βενζίνη έκανε ένα ευρώ, η φέτα 5 ευρώ, το κοτόπουλο 1,5 ευρώ και το μοσχάρι 5 ευρώ από 18 που κοστίζει σήμερα το φθηνότερο… Και ο πόλεμος ειδικά σε εμάς υπόσχεται μεγαλύτερο στρίμωγμα και φτώχεια όσον αφορά τα οικονομικά, καθώς ποτέ δεν φροντίσαμε να κάνουμε σοβαρή δουλειά.
