Καλή είναι και λίγη αυτογνωσία
Ποιο είναι τελικά το διακύβευμα για τη χώρα; Και τι είναι αυτό που εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, πέρα από τα παιχνίδια εξουσίας των κομμάτων; Μπορεί σήμερα να ψηφίζεται στη Βουλή η άρση της ασυλίας των 13 βουλευτών της Ν.Δ., με αφορμή την εμπλοκή τους στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά τι μπορεί να διασφαλίσει πραγματικά ότι δεν θα συμβούν τα ίδια ξανά στο μέλλον, έστω και με ένα άλλο κόμμα, ή τι θα διασφαλίσει ότι δεν θα έχουμε ποτέ ξανά Τέμπη; Τίποτα, είναι η αλήθεια.
Μπορεί η κομματική αντιπαράθεση (όπως αυτή που ζούμε) να αφιονίζει τους οπαδούς, ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα τα κομματικά στελέχη στη διεκδίκηση της εξουσίας, αλλά τίποτα δεν παρέχει εχέγγυα ότι και αυτοί που θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς δεν θα επιτρέψουν να συμβούν τα ίδια. Το πολιτικό εκκρεμές σε αυτή τη χώρα φεύγει από τη μία άκρη για να πάει στην άλλη, υποσχόμενο καθάρσεις και τα παρόμοια, για να συνεχιστούν οι ίδιες πρακτικές.
Και αυτές οι πρακτικές που επαναλαμβάνονται έχουν μπολιάσει την κοινωνία, η οποία μαθαίνει να τις αποδέχεται μοιραία, μη έχοντας και άλλες διεξόδους. Και έτσι, ακόμα και οι καλής προαίρεσης πολιτικοί ταγοί που ξεκινάνε να αλλάξουν κακώς κείμενα, στην καλύτερη περίπτωση καταλήγουν συμβιβασμένοι και στη χειρότερη μπλεγμένοι σε υποθέσεις που δεν περιποιούν τιμή.
Καλώς ή κακώς, έτσι παίζεται το πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα, που είναι μια χώρα με θεσμούς αδύναμους, όπου οι παρέες, όπως έλεγε κι ο Σαββόπουλος, στήνουν κυκλώματα, με την ίδια πάνω κάτω κατάληξη. Είναι τυχαίο άραγε ότι στους περισσότερους ευρωπαϊκούς δείκτες είμαστε ουραγοί; Όχι βέβαια, καθώς εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε αυτή τη θέση, για την οποία μετά παραπονιόμαστε ότι πέφτουμε θύματα των ξένων που μας αδικούν και τα παρόμοια.
Ποιος θεσμός εντός της χώρας ανθεί, με την αξιοκρατία να είναι κορόνα στο κεφάλι του; Ο συνδικαλισμός μήπως, με την απαρχαιωμένη ΓΣΕΕ και τον εργατοπατερισμό της, που καταλήγει τροχοπέδη για την οικονομία; Μήπως η Δικαιοσύνη από την άλλη, την οποία όλοι λένε ότι εμπιστεύονται αλλά ταυτόχρονα τη «δικάζουν» όταν δεν τους αρέσουν οι αποφάσεις της;
Και τι να πεις όταν ακούς ότι η ΑΑΔΕ ανακάλυψε κομμώτρια που έκρυβε μισό εκατομμύριο αδήλωτα εισοδήματα, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα χρωστάνε στις τράπεζες σχεδόν 1 δισ. ευρώ…
Στο Μεσολόγγι, όπου πήγε πρόσφατα για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Έξοδο του 1826, ο πρωθυπουργός είπε ότι «η Έξοδος του Μεσολογγίου μας καλεί σε μια είσοδο στην εθνική αυτογνωσία…». Έξυπνο λογοπαίγνιο, αλλά χωρίς εφαρμογή, δυστυχώς, στη δική μας πραγματικότητα.
Η αυτογνωσία προϋποθέτει να μάθουμε καταρχήν και ιστορικά ποιοι είμαστε και εν συνεχεία να πάψουμε να επαναλαμβάνουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Κάτι, δηλαδή, που δεν κάνει καμία πολιτική δύναμη, με αποτέλεσμα η δυστοπία να προβάλλεται παντού.
Τα αποτελέσματα είναι ορατά, με το εμφυλιοπολεμικό κλίμα να κυριαρχεί και τους πολιτικούς να συναγωνίζονται για την καλύτερη ατάκα.
