Κάτι δεν κάνουμε σωστά και φαίνεται
Αν συνέβαινε κάτι και ο τουρισμός μια χρονιά πάτωνε, τι θα κάναμε; Μπορεί μια τέτοια εξέλιξη να την ξορκίζουμε με τις Διακηρύξεις των Αθηνών και τεμενάδες υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών, αλλά το ενδεχόμενο να συμβεί δεν μπορεί να αποκλειστεί, καθώς γείτονες έχουμε τους Τούρκους και όχι τους Ολλανδούς ή τους Βέλγους.
Η ερώτηση είναι ρητορική και η απάντησή της εδράζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι αυτό που λέει η κυβέρνηση: ότι πάμε καλά και στην άλλη οικονομία εκτός τουρισμού και ο δεύτερος αφορά το τι θα έπρεπε να γίνει. Αυτό θα ήταν ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης με νέο φορολογικό σύστημα (για να προσελκύουμε επενδυτές) και διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν.
Σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα, οι τουριστικές εισπράξεις το 2025 ανήλθαν στα 23,6 δισ.. από 21,7 δισ. το 2024. Επιτυχία θα πει κάποιος, καθώς αυξήθηκαν. Είναι όμως μόνο αυτό που φαίνεται; Το πραγματικό ΑΕΠ του 2025 ήταν 210 δισ. και παρέμεινε κάτω από το αντίστοιχο του 2009 (τελευταία χρονιά πρωθυπουργίας του Καραμανλή) που ήταν 231,5. Επίσης, το 2009 είχαμε τουριστικά έσοδα της τάξης των 10,5 δισ. που αντιστοιχούσαν στο 4,49% του ΑΕΠ. Πέρυσι είχαμε έσοδα από τον τουρισμό 23,6 δισ. που αντιστοιχούσαν στο 11,2% του ΑΕΠ.
Τι προβάλλεται σ’ αυτές τις αντιστοιχίες; Ότι έχει υποχωρήσει η παραγωγική οικονομία προς όφελος του τριτογενούς τομέα. Βέβαια, έχουμε τώρα περισσότερα έσοδα από τον τουρισμό, με τα οποία καλύπτουμε μεγαλύτερη τρύπα στο εμπορικό έλλειμμα. Παρ’ όλα αυτά δεν παύει να είναι ορατή η αδυναμία μας και η μεγαλύτερη εξάρτησή μας από τον τουρισμό.
Αν συνορεύαμε με τη Χαβάη ή την Καλιφόρνια, ενδεχομένως αυτή η εξάρτηση να μην ήταν πρόβλημα. Τώρα όμως είναι, όπως είναι εντυπωσιακή και η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση να μην τη βλέπουμε…
Σύμφωνα με την έκθεση του κ. Πισσαρίδη, που η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση κλείδωσε στο συρτάρι, η παραγωγικότητα του τουρισμού είναι κάτω από τη μισή της υπόλοιπης οικονομίας. Εντούτοις χρηματοδοτείται αδρά σε βάρος της βιομηχανίας και της μεταποίησης…
Και ενώ έχουμε ως χώρα τη μεγαλύτερη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος (περισσότερη κι από τη Γερμανία), καταλήγουμε να είμαστε μη ανταγωνιστική οικονομία, όπως φαίνεται στο εμπορικό έλλειμμα που θα ξεπεράσει τα 30 δισ. το 2025. Τεράστιο μέγεθος αν σκεφτούμε τη βουτιά που έκανε το πετρέλαιο…
Και καταλήγουμε ως χώρα να επιμένουμε -ένας Θεός ξέρει γιατί- στο να στηρίζουμε την ανταγωνιστικότητά μας, αντί σε επενδύσεις και καινοτομία, στους μικρούς μισθούς. Ταυτόχρονα έχουμε τον υψηλότερο πληθωρισμό στην Ευρωζώνη, που πάει χέρι χέρι με την υπερφορολόγηση και τη βιομηχανία προστίμων της ΑΑΔΕ στις επιχειρήσεις ακόμα και για παραβάσεις άνευ κόστους!
Είναι φανερό ότι κάτι δεν κάνουμε σωστά και η συντηρητική κυβέρνηση, αγνοώντας τα παραπάνω, δείχνει να αδιαφορεί και για αυτή τη δόλια τη μεσαία τάξη που είναι η ραχοκοκαλιά των ψηφοφόρων της.
