Κώστας Λεϊμονής – Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μιλούν για το «Εκτός Ύλης»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Ένας βουλευτής, εκφωνώντας τον λόγο της παραίτησής του, κάνει σκληρή αυτοκριτική και παράλληλα κριτική στις παθογένειες της πολιτικής και της κοινωνίας, με χιούμορ, ανθρωπιά, ενσυναίσθηση, και με απόλυτη αίσθηση του δικαίου στο εύστοχο, ευθύβολο, καυστικό, διαχρονικά επίκαιρο, έργο του Κώστα Λεϊμονή «Εκτός Ύλης» -ή «Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου».

Με την  καθηλωτική ερμηνεία του Γεράσιμου Σκιαδαρέση, το έργο διανύει μια θριαμβευτική πορεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από το 2016, που ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή·  ενώ  είναι το μόνο θεατρικό που παρουσιάστηκε στην ελληνική Βουλή, το 2018.

Το 2025, ο επικαιροποιημένος μονόλογος «Εκτός Ύλης Reloaded» ταξίδεψε ανά τον κόσμο, με την  περιοδεία στις πόλεις της Ελλάδας να συνεχίζεται και φέτος.

Στις 24 Φεβρουαρίου,  το έργο θα παρουσιαστεί στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ο Κώστας Λεϊμονής και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μίλησαν μαζί μας.

Κύριε Σκιαδαρέση,  κύριε Λεϊμονή, πώς επηρέασε τη ζωή σας ο ήρωας αυτού του έργου,  που κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή «σπάει ταμεία»;

Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Γ.Σ.): «Καταρχάς, θεωρώ το γεγονός ότι πετύχαμε να παρουσιαστεί αυτή η παράσταση μέσα στη Βουλή εξαιρετικά σημαντικό και από τις κορυφαίες στιγμές της καλλιτεχνικής μου ζωής. Έπειτα, είναι από τις λίγες φορές που υπάρχει σχεδόν απόλυτη ταύτιση ιδεολογική με κάποιον ρόλο. Οι πολιτικές θέσεις που εκφράζει το κείμενο, με αντιπροσωπεύουν απόλυτα. Είναι κάτι που δεν το συναντά κανείς εύκολα!»

Κώστας Λεϊμονής (Κ.Λ.): «Ο ήρωας αυτού του έργου είναι ό,τι πρεσβεύω, ίσως και πολύ καλύτερος από αυτό που θα ήθελα να γίνω· και εννοώ την ειλικρινή μετάνοια στο τέλος της καριέρας του και την αλήθεια, την οποία βάζει ασπίδα σε κάθε βέλος από τα λάθη του παρελθόντος. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς λάθη. Η μαγκιά είναι να έχεις το ψυχικό σθένος να τα αναγνωρίσεις, για να μην τα επαναλάβεις. Είναι, ξέρετε, πολύ συγκινητικό. Όταν έγραφα αυτό το διήγημα, αρχικά το 2013, και δημιουργούσα αυτόν τον αντι-ήρωα, έβραζα μέσα μου για τη χώρα μου: έβλεπα παραλογισμούς, τους πολίτες να χάνουν μέσα σε λίγες εβδομάδες ό,τι έχτιζαν χρόνια ολόκληρα και έπρεπε κάποιος να τους ζητήσει συγγνώμη. Παράλληλα, χρειαζόμουν κι εγώ κι οι συνομήλικοί μου μία συγγνώμη, επειδή κάποιοι, από γενιά των Ολυμπιακών Αγώνων, μας μετέτρεψαν σε γενιά των μνημονίων. Και αυτή τη συγγνώμη την κέρδισα από τη συγγραφή του ήρωα αυτού και ύστερα από την ασταμάτητη αγάπη του κόσμου».

Κύριε Σκιαδαρέση, όσες φορές σας είδαμε στον μονόλογο, η ερμηνεία σας ήταν πάντα συγκλονιστική. Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο και πώς καταφέρνετε, κάθε φορά, να τον παρουσιάζετε διαφορετικό;

Γ.Σ.: «Ακριβώς επειδή υπάρχει μεγάλη ταύτιση προσωπική με τον ρόλο και με τις θέσεις που αυτός εκφράζει. Χωρίς να το καταλαβαίνω, σχεδόν αισθάνομαι σαν να μιλάει ο Γεράσιμος και όχι κάποιος ρόλος. Επίσης, το κείμενο κρύβει πάρα πολλά σημεία και κάθε φορά ανακαλύπτω καινούργια. Αυτά τα σημεία φωτίζουν και οδηγούν διαφορετικά την ερμηνεία. Είναι χαρά για τον ηθοποιό να μπορεί μετά από τόσες παραστάσεις να βρει κρυμμένα πράγματα μέσα στο κείμενο. Με ρωτούν, καμιά φορά, ποια φράση με αντιπροσωπεύει. Έχω την ευτυχία να είναι διαφορετική σε κάθε παράσταση! Σε κάθε παράσταση σχεδόν ανακαλύπτω και μία καινούργια φράση που δεν της είχα δώσει την απαραίτητη σημασία στις προηγούμενες».

Κύριε Λεϊμονή, πώς γεννήθηκε αυτός ο ήρωας και πώς τον προσεγγίσατε συγγραφικά; Ποια στοιχεία θέλατε να του δώσετε ως χαρακτήρα;

Κ.Λ.: «Ο ήρωας γεννήθηκε ως χαρακτήρας διηγήματος το 2013, όταν επέστρεψα από τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο Βερολίνο και είδα μία Αθήνα και μία χώρα να παραπαίει. Αποτελεί προϊόν απόγνωσης. Στη δραματουργική μεταφορά στο θέατρο, τον προσέγγισα στην αρχή με θυμό και στη συνέχεια με οίκτο, γιατί μπήκα στον ρόλο της ειλικρινούς συγγνώμης και επειδή αυτός ο άνθρωπος, ύστερα από μία κρίση συνείδησης, αντιλήφθηκε τα ολισθήματα πάμπολλων ετών, που έφεραν τη χώρα στο ναδίρ -εκτός αν δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί, μάλλον όχι… Έριξα αρχικά το βάρος στα πρώτα του όνειρα και ήθελα να δώσω έμφαση στο ότι αρκετοί -όχι όλοι, όταν ξεκινούν την πολιτική θέλουν πράγματι να σώσουν τον κόσμο. Τελικά,  καταλήγουμε στο ότι ο κόσμος πρέπει να σωθεί απ’ αυτούς. Αυτό, ακριβώς, το συμπέρασμα πέρασα και μέσα στον χαρακτήρα».

Το «Εκτός Ύλης» είναι ένα πολιτικό έργο. Πιστεύετε ότι τέτοια έργα μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις σε μια κοινωνία;

Γ.Σ.: «Δεν  νομίζω ότι η τέχνη έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί, ίσως, να επηρεάσει κάποιους ανθρώπους. Αν αυτοί μετά, με τη σειρά τους, καταφέρουν να κάνουν κάτι, να αλλάξουν κάτι, τότε μάλλον είναι οι άνθρωποι που το κατάφεραν και όχι η τέχνη».

Κ.Λ.: «Πιστεύω ότι η τέχνη βοηθά τη θύμηση. Μας υπενθυμίζει τι να αποφύγουμε ή τι μας αρέσει και τι όχι. Ποιοι θα μπορούσαμε να γίνουμε, αν ακολουθούσαμε σωστούς ή λάθος δρόμους. Μπορεί κάποια έργα να μένουν στην ιστορία, αλλά μόνα τους δεν την αλλάζουν. Η ποίηση, η μουσική, μπορούν να ταρακουνήσουν επίσης. Αν, όμως, αλλάξεις πλευρό μετά από έναν  μεγάλο  σεισμό και δε δεις τι ζημιές μπορεί να έχουν προκληθεί στο σπίτι, σημαίνει όχι ότι δε φοβήθηκες αλλά ότι δε νοιάστηκες».

Το θέατρο είναι πολιτική πράξη;

Γ.Σ.: «Εννοείται πως είναι πολιτική πράξη. Όπως και πολλές πράξεις στη ζωή μας. Όλα με μία έννοια είναι πολιτική πράξη. Ένα έργο τέχνης, όπως και το θέατρο, αν μη τι άλλο, διαμορφώνει κάποια αισθητική, εκφράζει κάποιες θέσεις και κάποιες απόψεις πάνω στη ζωή. Από αυτή τη στιγμή, λοιπόν, είναι σίγουρα και πολιτική πράξη».

Κ.Λ.: «Και τι δεν είναι πολιτική πράξη; Ό,τι αφορά την κοινωνία είναι πολιτική».

Το «Εκτός Ύλης» είναι το μόνο θεατρικό που έχει παρουσιαστεί  στην ελληνική Βουλή. Κύριε Σκιαδαρέση, πώς νιώσατε, όταν κληθήκατε να ερμηνεύσετε έναν βουλευτή στον «φυσικό του χώρο»; Πείτε μας και για την αίσθηση  και τα σχόλια που εισπράξατε από το κοινό.

Γ.Σ.: «Θα πρέπει, πρώτα από όλα, να ξεκαθαρίσουμε ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς που ήταν στη Βουλή ήταν θεατρόφιλοι! Δεν ήταν, όμως, βουλευτές ή πολιτικοί! Οι βουλευτές που μας τίμησαν, αναλογικά, ήταν λίγοι! Έδειξαν, άλλη μια φορά, το πόσο λίγο τους ενδιαφέρει το θέατρο.
Πραγματικά, τόσα χρόνια που είμαι σ’ αυτόν τον χώρο, είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι της πολιτικής που αγαπάνε πραγματικά την τέχνη και το θέατρο. Οι περισσότεροι έρχονται, κυρίως, λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων και για να φωτογραφηθούν. Περνούν την ώρα της παράστασης χαζεύοντας στο κινητό τους και στο τέλος δίνουν τυπικά συγχαρητήρια, σχολιάζοντας ελάχιστα την ουσία της παράστασης.
Το να παίξω αυτό το έργο στη Βουλή, ήταν για μένα μία επιβράβευση. Θεώρησα ότι θα μπορούσα να ανοίξω τον δρόμο και σε άλλες παραστάσεις. Δυστυχώς, το εγχείρημα δεν είχε συνέχεια. Ξέρω ότι έγιναν κάποιες προτάσεις και από άλλους θιάσους αλλά βρήκαν πόρτες κλειστές. Είναι κρίμα, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι θα μπορούσε, έστω μία μέρα τον χρόνο, για παράδειγμα την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η Βουλή να ανοίγει την αίθουσά της σε μία παράσταση. Θα έκανε, κυρίως, καλό στους μόνιμους ενοίκους της».

Κύριε Λεϊμονή περιμένατε, όταν γράφατε αυτό το έργο ότι ο ήρωας που δημιουργήσατε θα ερχόταν μέρα που θα μετέφερε το κείμενό σας μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο; Και αν το ξέρατε εκ των προτέρων ότι θα συμβεί αυτό, θα είχατε αλλάξει κάποια σημεία στο κείμενο;

Κ.Λ.: «Δε θα μπορούσε να μου περάσει από το μυαλό. Να φανταστείτε, κάποιος στις αρχικές πρόβες, το 2016, το είχε πετάξει σαν ιδέα και είχε επικρατήσει μία “χαμογελαστή αμηχανία”. Το 2018, αυτό το έργο μεταμορφώθηκε σε έναν “Δούρειο Ίππο”, που τρύπωσε στη Βουλή, με τη διαφορά -από τον μυθολογικό, ότι το έκανε για το καλό της ίδιας. Ακόμη κι αν το ήξερα από την αρχή ότι θα παρουσιαζόταν στη Βουλή, όχι, δε θα άλλαζα κάτι. Ενδεχομένως, να ήταν ακόμα πιο καυστικό».

Στις 24 Φεβρουαρίου,  το «Εκτός Ύλης Reloaded» θα παρουσιαστεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο·  με ποιες προσδοκίες θα ταξιδέψετε στις Βρυξέλλες; 

Κ.Λ.: «Η παράσταση, ύστερα από τιμητική πρόταση της Ευρωβουλεύτριας, κυρίας Έλενας Κουντουρά, θα παρουσιαστεί για μία και μοναδική φορά -εννοείται χωρίς εισιτήριο- σε αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, στις 24 Φεβρουαρίου. Θα απευθύνεται στους και στις βουλευτές και βουλεύτριες, στους εργαζόμενους του Ευρωκοινοβουλίου αλλά και σε κόσμο, που θα ήθελε να το παρακολουθήσει, αφού προηγηθεί η διαδικασία της διαπίστευσης. Προσωπικά, έχω το συναίσθημα ότι στέλνω το παιδί μου για μεταπτυχιακό. Δηλαδή, για ένα επιπρόσθετο επίτευγμα, το οποίο θα προστεθεί στο ιστορικό του έργου μου και της παράστασής μας. Το “Εκτός Ύλης” μπορεί να απευθυνθεί σε όλους τους λαούς και μακάρι αυτό το πολιτιστικό γεγονός, με τις διεθνείς πλέον διαστάσεις του -και μετά την παρουσίασή του στον Καναδά τον περασμένο Οκτώβριο- να αποτελέσει έναυσμα, ώστε να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πολιτικοί βρίσκονται παντού, υπάρχουν καλοί και λιγότερο καλοί, όπως συμβαίνει και στα επαγγέλματα. Αντιμετωπίζουν, όμως, δυστυχώς, την πολιτική ως τέτοιο, δηλαδή ως επάγγελμα και όχι ως λειτούργημα. Το ότι μία θεατρική παράσταση παρουσιάζεται στον δεύτερο φυσικό της χώρο -ο πρώτος είναι το θέατρο, δηλαδή στον τόπο, όπου εκτυλίσσεται η πλοκή και μάλιστα σε ένα από τα ευρωπαϊκά όργανα λήψης αποφάσεων, με γεμίζει με την προσδοκία ότι ίσως κάποια μέρα να κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα περισσότερο η ειλικρίνεια και η αλήθεια».

Γ.Σ.: «Έχω την αίσθηση ότι δεν είναι παρά μια ακόμα “ματαιοδοξία” μας! Ίσως με κάποιο πιο θετικό πρόσημο, απ’ ό,τι ακούγεται αυτό! Δεν έχω καμιά προσδοκία από το γεγονός αυτό,  παρά μόνο την ικανοποίηση της επίτευξης ακόμα ενός στόχου και την χαρά  του ταξιδιού.  Δεν προσδοκώ, φυσικά, ότι θα αλλάξει κάτι. Ωστόσο,  η διάθεσή μου είναι να ακουστεί αυτό το κείμενο όσο περισσότερο γίνεται και σε όσα περισσότερα μέρη του κόσμου γίνεται! Βεβαίως, είναι και ενδιαφέρον ότι το παρουσιάζουμε σε έναν από τους “φυσικούς’ του χώρους! Αυτό αποτελεί, πάντα για μας, μια ξεχωριστή εμπειρία».

Συντριπτική η επιτυχία που γνωρίζει το «Εκτός Ύλης» κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή στην Ελλάδα ή το εξωτερικό· ποια είναι τα μηνύματα που εισπράττουν ο πρωταγωνιστής και ο συγγραφέας του έργου;

Γ.Σ.: «Για να είμαι ειλικρινής,  χαίρομαι, όταν στους θεατές βρίσκονται νέοι άνθρωποι. Αυτό μου δίνει μία ελπίδα και μία ικανοποίηση. Ικανοποίηση, όταν βλέπω ότι το κείμενο έχει αγγίξει νέους, αυριανούς πολίτες και ελπίδα ότι, ίσως, καταφέρουν να πετύχουν κάτι διαφορετικό».

Κ.Λ.: «Μεγάλη χαρά, γιατί το έργο βρίσκει ανταπόκριση στον κόσμο. Το θέατρο είναι πράξη επικοινωνίας. Κατά τα άλλα, θα συμφωνήσω με τον Γεράσιμο· έρχεται αρκετός νέος κόσμος στην παράσταση και αυτό είναι άκρως ενθαρρυντικό».

Κατά βάση, ο κεντρικός  ήρωας του «Εκτός Ύλης» είναι, μάλλον, ένας «ουτοπικός ήρωας». Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει τέτοιος βουλευτής στην πραγματικότητα; Και αν υπάρξει, πώς πιστεύετε ότι θα τον αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία και οι Έλληνες πολιτικοί;

Γ.Σ.: «Επειδή δε μ’ αρέσει να τσουβαλιάζω τα πράγματα και να τα γενικεύω, θεωρώ ότι θα μπορούσε να υπάρξει κάποιος τέτοιος πολιτικός. Θεωρώ, επίσης, βέβαιο, ότι το σύστημα της εξουσίας δεν θα τον άφηνε ποτέ, να κάνει μία δημόσια εξομολόγηση· να πει πράγματα που θα πονέσουν όλους τους υπόλοιπους. Στην πρόσφατη παραίτηση του κυρίου Καραναστάση από βουλευτής, γίναμε όλοι μάρτυρες μιας απίστευτης επίθεσης που δέχτηκε, επειδή μίλησε “απαξιωτικά” για τη Βουλή και τους βουλευτές. Σκεφτείτε ότι όλοι μιλάμε έτσι και δεν τρέχει τίποτα! Ενόχλησε, όμως, πάρα πολύ, όταν το έκανε ένας βουλευτής. Είναι το σύστημα! Προσπαθεί -και μάλλον ξέρει- να προστατεύεται από τέτοιου είδους επιθέσεις».

Κ.Λ.: «Θα μπορούσε να υπάρξει· δύσκολα, αλλά θα μπορούσε. Στην αρχή ο κόσμος θα τον αγκάλιαζε, όπως την Κυριακή των Βαΐων. Προβληματίζομαι, όμως, σε περίπτωση που έμενε ακέραιος, αν θα σταυρωνόταν στο τέλος. Κακά τα ψέματα: το σύστημα τρέφεται από εμάς, από την έλλειψη παιδείας. Οι πελατειακές σχέσεις δίνουν και παίρνουν. Όταν προσπαθείς να σπάσεις τη συνήθεια και τη βόλεψη, θα υποστείς τις συνέπειες κι αυτές θα είναι δυσανάλογα -υπέρ του συστήματος και κατά Αντώνη Σαμαράκη, Κάφκα κ.ά.- εκδικητικές».

Μιλώντας για την πιθανή αντίδραση στην παρουσία του ουτοπικού βουλευτή για τον οποίο μιλάμε, έχετε αναφερθεί σχετικά κύριε Λεϊμονή,  με ένα εξίσου συγκλονιστικό θεατρικό έργο το «Εκτός Ύλης 2».  Υπάρχει  πιθανότητα να το δούμε, και αυτό, επί σκηνής;

Κ.Λ.: «Νομίζω μέχρι να κλείσει τον κύκλο του το 1, έχουμε ακόμη χρόνο… (γέλια). Θα το ήθελα πολύ, καθώς στο 2, ο παραιτηθείς, πρώην διεφθαρμένος και νυν μετανοημένος υπουργός, δικάζεται για προσβολή πολιτεύματος από το Ειδικό Δικαστήριο. Πάντως και τα δύο μέρη τα βλέπω σαν ένα ενιαίο έργο, που ξεκινά στη Βουλή και κλείνει στο Δικαστήριο. Πρέπει, ωστόσο, να πείσουμε τον Γεράσιμο, ο οποίος το έχει διαβάσει πριν καιρό και του έχει αρέσει (γέλια). Προς το παρόν δεν είναι στα σχέδιά μας, καθώς το έργο κάνει διαδοχικά sold out σε όλη την Ελλάδα και δεν είναι ωραίο να φρενάρουμε την τόση αγάπη του κόσμου».

Κύριε Σκιαδαρέση, πώς θα αντιμετωπίζατε το ενδεχόμενο να πρωταγωνιστήσετε στο «Εκτός Ύλης 2»;

Γ.Σ.: «Νομίζω ότι αυτή την ερώτηση σας είπε να μου την κάνετε ο κύριος Λεϊμονής! (γέλια). Δεν μπορώ να σας απαντήσω, όμως· για την ώρα, δεν είναι κάτι που σκέφτομαι. Εξάλλου, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχει κλείσει τον κύκλο του το «Εκτός Ύλης 1 !»

Τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε μια πολύπλευρη και βαθιά κρίση και μια βαθιά παρακμή στο πολιτικό μας σύστημα και στην κοινωνία . Θεωρείτε ότι «φτάσαμε στον πάτο» ή πιστεύετε πώς υπάρχει κι άλλο περιθώριο «κατήφορου»; Τα αίτια αυτής της παρακμής τα παρουσιάζονται στο «Εκτός Ύλης». Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει κάτι και να αλλάξουν όλα αυτά ουσιαστικά, να θεραπευτούν οι ασθένειες της κοινωνίας μας;

Γ.Σ.: «Μακάρι να μπορούσα να σας πω ότι βλέπω περιθώρια αλλαγής. Μακάρι να μπορούσα να σας πω, ότι βλέπω τον πάτο και ότι δεν έχει παρακάτω. Ούτε το ένα βλέπω, όμως, ούτε το άλλο! Και, μακάρι, να μπορούσα να πω τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει κάτι. Το μόνο σίγουρο είναι, όπως λέει και ο βουλευτής, ότι “η ελπίδα μας είναι σαν την χημεία: ξεκινά τη στιγμή που ένα άτομο πλησιάζει ένα άλλο!”».

Κ.Λ.: «Με αυτά που βλέπουμε να αποκαλύπτονται συνεχώς, νομίζω ότι απέχουμε ακόμα πολύ από τον πάτο. Η λύση είναι μία και ακούγεται βροντερά, συνεχώς, μέσα στο έργο: η παιδεία -η μόρφωση, μόνη της, δεν αρκεί. Η ανατροφή των παιδιών χωρίς στερεότυπα, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς κόμπλεξ και με αποδοχή της πραγματικότητας, η οποία πρέπει να βασίζεται στη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ισότητα».

Η ιστορία έχει  δείξει ότι οι αλλαγές σε μια κοινωνία ξεκινάνε από τους νέους. Εκεί λέμε όλοι ότι βρίσκεται η ελπίδα. Θεωρείτε ότι οι σημερινοί νέοι, η Generation Z, όπως τους αποκαλούν, μπορούν να δημιουργήσουν και να πρωτοστατήσουν σε κινήματα;

Γ.Σ.: «Κάθε φορά, κάθε γενιά, στρέφει τα μάτια της και τις ελπίδες στους νεότερους! Και αυτό είναι αλήθεια και γεγονός. Όπως, επίσης, αλήθεια και γεγονός είναι ότι στη συνέχεια, κάτι συμβαίνει και δεν προχωράει τίποτα! Είναι ένα από αυτά που μελετάει το κείμενο του Κώστα Λεϊμονή· το πώς οι μικρές, σταδιακές, καθημερινές υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί σιγά-σιγά μας διαφθείρουν και μας αλλάζουν. Μας κάνουν και να ξεχνάμε τα ιδανικά με τα οποία ξεκινήσαμε και να προσαρμοζόμαστε στη “σκληρή πραγματικότητα”».

Κ.Λ.: «Γιατί όχι; Αν οι νέοι ρίξουν πίσω τους τα χρώματα και τα κόμματα και ενωθούν βλέποντας κατάματα το πού έχουμε οδηγηθεί εδώ και χρόνια, αν αφήσουν για κάποια λεπτά από τη ζωή τους κάτω τα κινητά και δεν εγκαταλείψουν τη χώρα, για να ζήσουν με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια στο εξωτερικό, τότε υπάρχει ελπίδα».

Ποιες αξίες και ιδέες είναι σήμερα «Εκτός Ύλης» στην κοινωνία και τι συνέπειες έχει αυτό;

Κ.Λ.: «Όλες οι αξίες και οι ιδέες έχουν και τη σκιά τους. Νομίζω,  όλες για τις οποίες φωνάζει ο υπουργός μας, μέσα από αυτή την ερμηνεία-κέντημα του Γεράσιμου. Η δικαιοσύνη βλέπετε να λειτουργεί; Και σας μιλά και ένας δικηγόρος, πέρα από συγγραφέας. Βλέπετε να λειτουργεί η αξιοκρατία; Η ειλικρίνεια; Σε συλλογικό επίπεδο τα πράγματα είναι αποκαρδιωτικά, με κάποιες, λίγες, εξαιρέσεις. Το πρόβλημα, όμως, έχει ρίζες ατομικές. Ξεκινά από την ατομική μας ευθύνη απέναντι σε μία Πολιτεία, της οποίας είμαστε κύτταρα. Αν συνεχίζουμε να ζούμε έτσι, σε πολύ λίγα χρόνια θα υπάρχει πλέον μία δυστοπία ή μία αντίστροφη πραγματικότητα, όπου ο δίκαιος, ο αληθινός και ο ειλικρινής θα δείχνονται με το δάχτυλο και θα διώκονται για τα δημοκρατικά τους φρονήματα!»

Κύριε Σκιαδαρέση, πώς καταφέρνετε να μεταμορφωθείτε στη σκηνή σε έναν βουλευτή, σε τέτοιο βαθμό που να ξεχνάμε ότι βλέπουμε έναν ηθοποιό, που υποδύεται έναν βουλευτή;

Γ.Σ.: «Δεν ξέρω να σας το πω αυτό. Προσπαθώ να το κάνω σε κάθε ρόλο. Ελπίζω να το πετυχαίνω. Μιλάτε για τον βουλευτή. Αντιστοίχως, πολλοί με θεωρούν Φατσέα ή Κουτρουμπά ή άλλους ρόλους, που έχω παίξει στη ζωή μου. Αλλά, να σας πω και κάτι; Απλώς, αυτή είναι η δουλειά μου».

Κύριε Λεϊμονή, είχατε μαντέψει από την αρχή ότι ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ήταν ο καταλληλότερος να ερμηνεύσει αυτόν τον ρόλο;

Κ.Λ.: «Στην αρχή, είχα γράψει μόνο το κείμενο, χωρίς να έχω συγκεκριμένο πρόσωπο στο νου μου. Ο Γεράσιμος ήταν κοινή απόφαση της σκηνοθέτριάς μας, Κωνσταντίνας Νικολαΐδη και δικής μου, και νομίζω ότι ήταν και μοιραίο να παίξει εκείνος τον ρόλο. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλον ηθοποιό να τον ερμηνεύει με τόση άνεση και, παράλληλα, με τέτοια υποκριτική δεινότητα. Ο Κωνσταντίνος  Μουταφτσής, μάλιστα, είχε πει σε κάποιους συναδέλφους του ηθοποιούς, που είχαν έρθει πέρυσι να δουν την παράσταση στο “Ίδρυμα Κακογιάννης”, όπου έπαιζε κι εκείνος έναν εμβόλιμο ρόλο, ότι “πρέπει να δείτε την παράσταση ως σεμινάριο υποκριτικής του Σκιαδαρέση” και θα συμφωνήσω μαζί του στο 100%».

Κύριε Σκιαδαρέση, θα σκεφτόσασταν ποτέ να παίξετε και στη ζωή τον ρόλο του βουλευτή; Να πολιτευτείτε;

Γ.Σ.: «Δε μου έχει προταθεί ποτέ ως τώρα. Δε νομίζω ότι έχω ικανότητες για κάτι τέτοιο. Από την άλλη, δεν είμαι απόλυτος. Δεν μπορώ να ξέρω αν, αύριο – μεθαύριο, με απασχολήσει το ζήτημα».

Κύριε Λεϊμονή, θα σκεφτόσασταν ποτέ να πολιτευτείτε;

Κ.Λ.: «Μου έχει προταθεί στην τοπική αυτοδιοίκηση, πριν από αρκετά χρόνια, και η απάντησή μου ήταν γρήγορη, καθόλου βεβιασμένη και απόλυτα σίγουρη: όχι. Αν αποφάσιζα να πολιτευτώ, φοβάμαι ότι θα έμπαινα στη διαδικασία να τιθασεύσω τον εαυτό μου, ώστε να μην τον χάσω. Και δε θέλω να ριψοκινδυνεύσω να με χάσω, τώρα που με έχω βρει».

Ποια πράγματα και ανθρώπους έχετε θέσει «Εκτός Ύλης» στη ζωή σας;

Γ.Σ.: «Κοιτάξτε, θέτουμε, νομίζω, όλοι “εκτός ύλης” στη ζωή μας οτιδήποτε μας ενοχλεί και μας πειράζει· είτε είναι άνθρωπος,  είτε συμπεριφορά, είτε κατάσταση. Το πόσο το καταφέρνουμε, βέβαια, είναι άλλο ζήτημα».

Κ.Λ.: «Την τοξικότητα, τον διχασμό και τη μισαλλοδοξία· όπως και τους φορείς τους».

Να κλείσουμε, με κάτι ακόμα που θα  θέλατε να πείτε για το  «Εκτός Ύλης»; 

Κ.Λ.: «Το «Εκτός Ύλης» -με αρχικό τίτλο «Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου»,  αποτελεί ένα έργο που παίζεται ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά κάθε φορά. Το έργο είναι κομματικά άχρωμο· όποιος το βλέπει χρωματισμένο,  απλώς πρέπει να μην έχει αποδεχτεί τα γεγονότα και την ίδια την πραγματικότητα. Εφόσον το Μάτι έγινε επί συγκεκριμένης κυβέρνησης, έληξε. Εφόσον τα Τέμπη έγιναν επί άλλης κυβέρνησης, έληξε. Η εξουσία πρέπει να μάθει να ακούει από την τέχνη· μόνο έτσι, θα σέβεται τους πολίτες της. Οι αλληλοκατηγορίες ότι “ανήκεις κάπου”, δε βοηθούν μια ευνομούμενη κοινωνία να προχωρήσει σωστά. Αυτό μας τρώει ανέκαθεν σ’ αυτή τη χώρα: οι κατηγορίες, η ταξινόμηση -τι πιστεύεις, τι ψηφίζεις, ποιον αγαπάς; Πιστέψτε, όπου θέλετε, ψηφίστε ό,τι σας εκφράζει, αγαπήστε ελεύθερα!»