Λεφτά δεν υπάρχουν και ψάχνουν δικαιολογίες
Όταν τα επιχορηγούμενα -κατά το ήμισυ- προγράμματα για παρεμβάσεις ενεργειακού χαρακτήρα στα σπίτια δεν προχωρούν, κάτι σοβαρό συμβαίνει. Εκεί εμφανίζεται μια δυσεπίλυτη εξίσωση με τρεις αγνώστους.
Ο πρώτος είναι ο πολίτης που θέλει να φτιάξει κάτι στο σπίτι του και διαθέτει ένα «α» απόθεμα χρημάτων. Ο δεύτερος είναι ο προμηθευτής (που θα πωλήσει π.χ. τον ηλιακό θερμοσίφωνα) μαζί με τον ηλεκτρολόγο (που θα τον εγκαταστήσει) και οι οποίοι αμφότεροι θα πληρωθούν τουλάχιστον κατά το ήμισυ από τα κουπόνια του προγράμματος. Ο τρίτος και σοβαρότερος είναι ο κρατικός μηχανισμός ή καλύτερα ο προϋπολογισμός που θα πάρει τα χρήματα και θα τα διαθέσει για να προχωρήσει η δουλειά.
Κινητήριος μοχλός είναι ο καταναλωτής, που θα πάει να αγοράσει π.χ. έναν ηλιακό θερμοσίφωνα αξίας 1.000 ευρώ και πρέπει να καταβάλει στον προμηθευτή ένα 500άρικο… Ο επιχειρηματίας θα πουλήσει τον ηλιακό που κοστίζει 1.000 ευρώ, αλλά θα πάρει στο χέρι μόνο τα 500 του καταναλωτή. Για τα άλλα 500 θα πρέπει να περιμένει από 12 έως 18 μήνες για να πληρωθεί… Ο χρόνος εξόφλησης είναι αντικίνητρο για πολλές επιχειρήσεις, ώστε να μην μπουν στο πρόγραμμα, καθώς, για λόγους δικής τους ρευστότητας, δεν θέλουν να «δανείσουν» ατόκως και για μεγάλο διάστημα το κράτος. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τους ηλεκτρολόγους (ή άλλους τεχνικούς για άλλες δουλειές) που θα πάνε να εγκαταστήσουν τον θερμοσίφωνα, οι οποίοι, με την ίδια διαδικασία, θα δανείσουν το κράτος και θα περιμένουν τη μεταχρονολογημένη είσπραξη…
Το γιατί ο προϋπολογισμός καθυστερεί τις πληρωμές το καταλαβαίνουμε. Ας τον φανταστούμε ως μια τσέπη όπου μπαίνουν όλα τα λεφτά και μετά, αναλόγως των προτεραιοτήτων, δίνονται. Έτσι, στην τσέπη μπορούν να μπουν χρήματα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την επόμενη στιγμή θα διατεθούν στις επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Αν επείγει να δοθεί ένα επίδομα, τα λεφτά του προ- γράμματος θα δοθούν εκεί… Και επειδή εν προκειμένω περιμένουν επιχειρήσεις, δεν αισθάνεται και κανένας από τους αρμοδίους την πίεση να τις εξοφλήσει… Το Δημόσιο χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα περισσότερα από 3 δισ. ευρώ, αλλά δεν έγινε και τίποτα… Πληρώνει όταν το βολεύει, καθώς η κυβέρνηση φροντίζει πρώτα να καλύπτει δικές της επείγουσες ανάγκες.
Το ΤΕΕ διαμαρτύρεται -και δικαίως- για τις καθυστερήσεις, αλλά ποιος μπορεί να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα; Το κράτος θέλει να ζεστάνει την αγορά με τα λεφτά των καταναλωτών και τους υπόσχεται επιχορήγηση που θα την πάρουν οι επιχειρήσεις στο μέλλον… Αν οι πρώτοι δεν έχουν μετρητό, το σύστημα κάθεται, όπως επίσης κάθεται όταν τα λεφτά πάνε σε άλλες προτεραιότητες και αρχίζουν οι καθυστερήσεις και οι «αυστηροί έλεγχοι» για να τις δικαιολογήσουν…
Για όλη τη δυσπραγία μία είναι η αιτία: Δεν υπάρχουν λεφτά, γιατί η οικονομία είναι αυτή που είναι για δεκαετίες, με τον ίδιο πάντα χαβά και παρά την αλλαγή των βιολιτζήδων.
