Μαρία Καρυστιανού: Πυκνά σύννεφα σκέπασαν την «Ελπίδα»
Ούτε τρεις μήνες δεν έχουν περάσει από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωνε την επίσημη ίδρυση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία από τη σκηνή του Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη και τα σύννεφα πάνω από την Αιόλου μοιάζουν να πυκνώνουν όλο και περισσότερο. Η νεόκοπη αρχηγός κόμματος δεν φαίνεται να έχει καταφέρει να σχηματίσει, τουλάχιστον προς το παρόν, αυτό που η ίδια και οι συνεργάτες της οραματίζονταν: ένα κόμμα – κίνημα με όρους μαζικού ρεύματος. Τώρα, με ορίζοντα τη ΔΕΘ, με όλη την τράπουλα να είναι απλωμένη στο τραπέζι αλλά και έχοντας ως «βραχνά» την «ομάδα των 22» αποχωρησάντων, προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα, καθιστώντας τον εαυτό της ένα από τα «πρόσωπα του φετινού καλοκαιριού». Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού συνδέθηκε με την τραγωδία των Τεμπών. Για μεγάλο διάστημα, τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων την ανέφεραν ως «η μάνα των Τεμπών», λόγω του πρωταγωνιστικού της ρόλου σε πρωτοβουλίες συγγενών θυμάτων για την απόδοση δικαιοσύνης. Στους στόχους των αρχικών διεργασιών σχηματισμού της «Ελπίδας» ήταν να μετουσιώσει το μαζικό κίνημα που σχηματίστηκε γύρω από τα Τέμπη – ή κομμάτια του – σε έναν πολιτικό φορέα «απόδοσης δικαιοσύνης». Με άλλα λόγια, τα Τέμπη αποτέλεσαν την αιτία συσπείρωσης ανθρώπων γύρω από την Καρυστιανού. Συσπείρωσης με στόχο την «ολική κάθαρση».
Βέβαια το πέρασμα από την ιδιότητα της «μάνας των Τεμπών» σε αρχηγό κόμματος, σε «καθαρόαιμο» πολιτικό πρόσωπο δηλαδή, είναι κάτι που το παραδέχεται και η ίδια. Σε πρόσφατη συνέντευξή της (Mega) δήλωσε ότι «ο στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε ένα κίνημα. Ο στόχος μας είναι πολύ πιο πάνω. Μιλάμε για μια ολική αναδιάρθρωση της χώρας». Στην ίδια συνέντευξη, αναφερόμενη στις πρόσφατες αποχωρήσεις από το κόμμα σημείωσε ότι «πλέον, δεν είμαι εγώ η Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα της Μάρθης που τρέχω στον αγώνα των Τεμπών και μπορώ να δέχομαι όλη αυτή τη στηλίτευση και αυτή τη λασπολογία γιατί θέλω να μείνω focus στο νομικό μου αγώνα. Τώρα, πρέπει να προστατευτεί και το Κίνημα».
Επικριτές της Καρυστιανού ισχυρίζονται ότι «πέρασμα» του κινήματος των Τεμπών στην κεντρική πολιτική σκηνή απέτυχε, τουλάχιστον προς το παρόν, και η πλειονότητα όσων συμμετείχαν σε αυτό, ή ακόμα και στις πρώτες κινήσεις δημιουργίας της «Ελπίδας», πλέον την έχουν εγκαταλείψει. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Πλέον η Μ. Καρυστιανού είναι περισσότερο γνώριμη στο συλλογικό υποσυνείδητο ως πρόεδρος κόμματος και λιγότερο ως ακτιβίστρια υπέρ της απόδοσης δικαιοσύνης. Αυτό είναι μάλλον ένα «αναγκαίο κακό». Ενα πολιτικό κόμμα για να λειτουργήσει – ή ακόμα περισσότερο για να κυβερνήσει – δεν μπορεί να είναι μονοθεματικό. Τα στελέχη της «Ελπίδας» το κατάλαβαν αυτό από την αρχή. Είναι και ο λόγος που όλο και εντείνουν τις παρεμβάσεις τους σε ζητήματα επικαιρότητας – θέλουν να δείξουν ότι είναι έτοιμοι για τον πολιτικό στίβο.
Ωστόσο, όσο τα δημοσκοπικά ποσοστά «λαχανιάζουν», υπάρχει και η «ομάδα των 22». Η οποία, όπως γίνεται γνωστό, δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε διεργασίες δημιουργίας ενός τύπου οργάνωσης και που βέβαια θα θελήσει να διεκδικήσει ένα κομμάτι της πίτας από το κίνημα των Τεμπών – ή ό,τι απέμεινε από αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι στην ομάδα συμμετέχει και ο πραγματογνώμονας για την υπόθεση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, Βασίλης Κοκοτσάκης, ενώ και άλλοι αποχωρήσαντες έχουν δηλώσει ότι συντάχθηκαν με την Καρυστιανού, εμπνεόμενοι από τον αγώνα της για τα Τέμπη. Σίγουρα, υπάρχει και αντίστοιχο ρεύμα στην κοινωνία.
Πέρα από την πρώτη ανάγνωση των αποχωρήσεων όμως και τις καταγγελίες για μη δημοκρατική λειτουργία, υπάρχει και κάτι ακόμη. Παρόλο που το κόμμα της Καρυστιανού διακηρύσσει ότι φέρνει κάτι το νέο στο πολιτικό σκηνικό και δεν θέλει να υιοθετήσει στελέχη και πρακτικές του «παλιού πολιτικού συστήματος», τα πρώτα προβλήματα που συνάντησε προέρχονται ακριβώς από εκεί και έχουν να κάνουν με εσωτερικές διχόνοιες, αποχωρήσεις κ.λπ.
Ολα αυτά προφανώς δεν ικανοποιούν τη Μαρία Καρυστιανού. Το κόμμα θέτει ως ορίζοντα τη ΔΕΘ, εκεί όπου όπως είπε η ίδια η πρόεδρος θα παρουσιάσει το πλήρες πρόγραμμα της «Ελπίδας» – αναμένεται να δημοσιευτεί εντός Αυγούστου. Εως τότε βέβαια προχωράει σε εντατικές περιοδείες από τη Κρήτη μέχρι τη Δυτική Μακεδονία, συναντώντας πολίτες και τοπικούς φορείς – κάτι που φαίνεται να είναι ψηλά στην ατζέντα γιατί στηρίζει τη θέση ότι «είμαστε μέρος της κοινωνίας. Οι δημοσκοπήσεις που ακούμε είναι αυτά που λαμβάνουμε από την κοινωνία».
Πέρα από αυτό, δηλώνει έτοιμη να αντιμετωπίσει αυτά που αναγιγνώσκει ως στοιχεία του «παλιοκομματικού συστήματος». Για παράδειγμα, στην ίδια συνέντευξή της στο Mega ανέφερε ότι το κόμμα δεν θα ακολουθήσει την «πεπατημένη» στις τοπικές οργανώσεις. «Αποφασίσαμε ότι όλοι θα είμαστε στρατιώτες, άρα κάνουμε μικρές τοπικές κοινωνίες όπου όλοι εισφέρουμε αυτό που μπορούμε και διαθέτοντας τον χρόνο που θέλουμε». «Δεν υπάρχουν τίτλοι, ούτε μοιράζουμε καρέκλες, ούτε μοιράζουμε ρόλους, ούτε μοιράζουμε τίποτα», τόνισε.
Ολο αυτό το πλαίσιο διαμορφώνει το μονοπάτι μέχρι το φθινόπωρο – εκεί που θα φανεί εάν η «Ελπίδα» μπορεί πραγματικά να γίνει ένα κόμμα με συγκεκριμένες θέσεις και πρόσωπα ή αν θα μετατραπεί σε ένα «κόμμα θυμού», εσωστρεφές και περιθωριακό. Και εάν η Καρυστιανού, η μάνα που συγκίνησε το πανελλήνιο, θα μπορέσει να γίνει αρχηγός κόμματος που συγκινεί πολιτικά και τους ψηφοφόρους.
Τελευταία Νέα
