Με αφορμή τις ρατσιστικές επιθέσεις σε ενα 16χρονο κορίτσι

Η Λίσα Ιτόγια είναι ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι. Γεννήθηκε στην Αθήνα από Νιγηριανούς γονείς, είναι Ελληνίδα και τιμά τα ελληνικά χρώματα με την εθνική μπάσκετ κορασίδων. Φέροντας πανάξια το εθνόσημο, διακρίθηκε ως πρώτη σκόρερ στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Β΄Κατηγορίας U16 που διεξήχθη στα Ιωάννινα , και ήταν μια από τις πρωταγωνίστριες του νικηφόρου τελικού και της ανόδου της εθνικής μας ομάδας στην ανώτερη κατηγορία.

Θαυμάσια όλα αυτά! Έπειτα όμως άρχισε να εκφράζεται το σκότος με  φωνές κακόηχες και άσχημες και κονδυλοφόρους βουτηγμένους  στο μίσος. Σε τέτοιες φωνές  συχνά το διαδίκτυο λειτουργεί δυστυχώς ως αντηχείο. Μαύρη, άρα δεν δικαιούται να φορά το εθνόσημο!!! Λες και αυτοί όλοι το δικαιούνται.
Για το  ευγενές άθλημα της υβρεολογίας; Η αγάπη για την Ελλάδα σημαίνει σεβασμό στις διαχρονικές αξίες της και στην παιδεία της. Το μίσος και η μισαλλοδοξία δεν έχουν θέση εκεί.

Αλλά ας πάμε λίγο παλαιότερα. Μακράν εμού κάθε καφενειοκρατική έννοια κομματικοπολιτικοϊδεολογικού φανατισμού κ.τ.λ., αλλά αυτό πρέπει να το γράψω: Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2008, μετέβη στη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας συνοδευόμενος από μια νεαρή μαύρη γυναίκα. Τα σχόλια ήσαν πολλά, θετικά τε και αρνητικά. Ο συμβολισμός όμως, έστω και σε πρώιμη φάση, ήταν έντονος: η Ελλάδα έχει αλλάξει και η διαφορετικότητα υπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία. Ίσως όχι πλήρως, αλλά προσπαθεί.

Θλίψη για τον ρατσιστικό λόγο

Από στόματος κοράκου, κρά! Όμως με θλίβει ο ρατσιστικός λόγος, ο κάθε είδους δηλητηριώδης, ρατσιστικός λόγος και όχι μόνο αυτός που αφορά στο χρώμα του δέρματος, οποθενδήποτε εκφερόμενος. Ιδίως από χείλη επίσημα, που έχουν αναμφισβήτητα παιδευτικό ρόλο.  Τί κοινωνία διαμορφώνουν; Ιδίως οσάκις ο λόγος αυτός απευθύνεται σε έναν λαό κατ’εξοχήν μεταναστευτικό, ο οποίος ήδη από τον 19ο αιώνα άρχισε να αναζητεί μια καλύτερη ζωή στις εσχατιές της γης. Από τον 19ο αιώνα μέχρι τώρα! Ας αφήσουμε την κάθοδο Αχαιών , Δωριέων και άλλων φύλων για να μη γίνει αυτό το κείμενο εγκυκλοπαίδεια.

Στην Αμερική, αλλά και στην Αυστραλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, οι πρώτοι Έλληνες εθεωρούντο από διάφορους υψιπετείς αγγλοσάξωνες ως μαύροι, με στόχο την κοινωνική τους απομόνωση. Μάλιστα η οργάνωση πιστοποίησης λευκότητος «Κου Κλουξ Κλαν» υποστήριζε «όχι Έλληνες, όχι αρουραίοι» και ανάλογες πινακίδες υπήρχαν σε πολλά καταστήματα. Δηλαδή είμασταν κάτι σαν τρωκτικά. Η ΚΚΚ πιστοποιούσε λευκότητα, αλλά μπορούσε να λευκάνει συνειδήσεις (οσάκις αυτές υπήρχαν); Για τα εγκλήματα που διέπραξε…Όχι! Πολλά χρόνια μεσολάβησαν από τότε και η ελληνική ομογένεια, με αξιοπρέπεια και σκληρή δουλειά, κατέκτησε τη θέση που της αξίζει σε αυτές τις κοινωνίες.

Η μετανάστευση συνεχίσθηκε τον 20ο αιώνα, στους κλασσικούς προορισμούς, αλλά και στην Ευρώπη. Στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, στα εργοστάσια της Γερμανίας, νέες φουρνιές μεταναστών αναζητούσαν την τύχη τους. Επιλεγόμενοι με εξευτελιστικούς όρους από  γερμανικές επιτροπές στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, βάσει του μυικού τους συστήματος και της οδοντοστοιχίας τους, πήγαν να ανοικοδομήσουν τη χώρα που κατέστρεψε τη δική τους! Οποία ειρωνεία!

Τουλάχιστον η γερμανική κοινωνία άλλαξε και είναι μια χώρα που έχει κάνει αυτοκριτική σε μεγάλο βαθμό. Ελπίζω όχι μέχρι νεωτέρας, διότι μελανά σύννεφα συσσωρεύονται στην Ευρώπη.

Οι διάφορες διαδοχικές κρίσεις έχουν οδηγήσει και σε ένα ακόμη κύμα μετανάστευσης Ελλήνων νέων σε όλο τον κόσμο, και  αυτή τη φορά με βάση κυρίως τη μόρφωσή τους. Παρεμπιπτόντως, τα προϊόντα της κρατικής μας εκπαίδευσης εκτιμώνται  ιδιαίτερα σε προηγμένες χώρες. ΄Οσο για τα διάφορα σχέδια επαναπατρισμού τους, θα κριθούν εκ του αποτελέσματος.

Έχω σεβασμό σε όλες τις απόψεις , αλλά έχω επίσης βαθύτατη αλλεργία σε κάθε είδος υποκρισίας. Ο μισητής των αλλοδαπών να απαιτεί επίμονα χορήγηση θεώρησης σε αλλοδαπούς για τα χωράφια του και άλλα πολλά, ανέκδοτα της καθημερινότητας.

Τμήματα των λαών δυτικών χωρών, και της ελληνικής κοινωνίας, ελκύονται όλο και περισσότερο από ολοκληρωτικές ιδεολογίες, αν και αρνούμαι αυτόν τον σοβαρό χαρακτηρισμό σε έναν αχταρμά ιδεοληψιών. Αναμφισβήτητα η στολή των Ες Ες ήταν κομψή. Ιδίως η νεκροκεφαλή. Όσο για τους Έλληνες συμπαθούντες τέτοια μορφώματα, συνιστώ επισκέψεις με ξενάγηση σε τόπους που φέρουν ονομασίες όπως Καλάβρυτα, Δίστομο, Κομμένο, Χορτιάτης….και αλλού, όπου η κτηνωδία βρήκε τη χειρότερη έκφρασή της. Και σε χιλιάδες μαρμάρινες πινακίδες σε αναρίθμητα ελληνικά χωριά. Ίσως τότε κάποιοι από εκείνους αναθεωρήσουν.

Βλακώδης «ανωτερότητα»

Όλα αυτά τα εγκλήματα, όλες αυτές οι συμπεριφορές, όλη αυτή η οίηση, εκκινούν από μια εγκληματικά βλακώδη «ανωτερότητα», μητέρα των πλέον ειδεχθών εγκλημάτων και αδικιών. Συνεπώς, ο πόνος ενός κατωτέρου όντος, ενός μη προνομιούχου (για διάφορους λόγους χρώματος, θρησκείας ή καταγωγής) δεν είναι ο ίδιος…και όλα επιτρέπονται . Όλα! Όχι όμως στη χώρα αυτή, όπου σχεδόν όλοι έχουν συγγενείς μετανάστες, ανά τον κόσμο.

Η Ελλάδα, την οποία λατρεύουμε, είναι μια μικρή χώρα, με ταχέως γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από όλους τους Έλληνες. Εκτός από τους σπουδαίους αθλητές οι οποίοι εκθειάζονται (ούτως ή άλλως ασχέτως χρώματος επιδερμίδας, αν και εδώ υπάρχουν ανεγκέφαλοι υβριστές, αλλά άνευ σημασίας), ζουν ανάμεσά μας με θετική προσφορά στην κοινωνία μας και πολλά αγόρια και κορίτσια που έχουν καταγωγή μακρινή, αλλά πατρίδα τους την Ελλάδα και γλώσσα τους την ελληνική. Νέοι που τιμούν τον τόπο τους. Για όλους αυτούς, για όλους τους νέους της Ελλάδας  που θέλουν να κάνουν κάτι καλό για τη χώρα, πρέπει να είμαστε υπερήφανοι και να τους ενθαρρύνουμε να ακολουθήσουν μια δημιουργική πορεία στη ζωή τους.

Τα λόγια της Λίσα

Ο επίλογος αυτού του κειμένου γράφεται με τα λόγια της ίδιας της δεκαεξάχρονης Λίσα Ιτόγια, μεστά ωριμότητας και σεβασμού για την Ελλάδα:

««Οι μισοί Έλληνες μπορεί να με μισούν απλώς και μόνο επειδή έχω διαφορετικό χρώμα δέρματος. Μου λένε ότι δεν αξίζω να παίζω στην Ελλάδα, λες και η αξία μου ως αθλήτρια καθορίζεται από το χρώμα του δέρματός μου. Είμαι Ελληνονιγηριανή.

Θα μπορούσα τώρα να βρίσκομαι στη Νιγηρία και να παίζω εκεί, αλλά επέλεξα τη χώρα όπου γεννήθηκα, τη χώρα στην οποία μεγάλωσα και τη χώρα που αποκαλώ σπίτι μου. Οπότε σας ευχαριστώ που βρίζετε ένα 16χρονο κορίτσι επειδή απλώς κυνηγά το όνειρό της.

Μπορείτε να με κρίνετε, να αμφιβάλλετε για μένα και μπορείτε να προσπαθείτε να με ρίξετε, αλλά ποτέ δεν θα με καθορίσετε. Θα συνεχίσω να δουλεύω. Θα συνεχίσω να παλεύω. Θα συνεχίσω να φοράω τη φανέλα της χώρας μου με περηφάνια. Γιατί έχω τον Θεό στο πλευρό μου. Και με τον Θεό δίπλα μου, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να με σταματήσει».

Είχα μια μακρά σταδιοδρομία, η οποία μου προσέφερε ένα απλό και πολύτιμο μάθημα. Απανταχού της γης οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Τους διαχωρίζω μόνο σε καλούς ή κακούς, σε φιλαλήθεις ή ψευδολόγους, σε ειλικρινείς ή υποκριτές, σε έντιμους ή ανέντιμους, σε εργατικούς ή φυγόπονους, σε ειλικρινείς ή υποκριτές… και ο κατάλογος των αρετών και των μειονεκτημάτων είναι μακρός. Είναι όμως τα μόνα κριτήρια που πραγματικά έχουν ουσία. Κριτικές βασισμένες στην επιδερμίδα είναι (όπως το λέει και το όνομά τους) επιδερμικές, όθεν επιφανειακές και ανάξιες λόγου.

Για τη Λίσα Ιτόγια, θα ήθελα να πω ότι αισθάνομαι και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι σαν εμένα, υπερήφανος διότι φορά το εθνόσημο της χώρας και της εύχομαι ολόκαρδα, όπως και σε όλους τους νέους της Ελλάδας, να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους.

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.