Με την αιτιολογία του αυτονόητου

Χωρίς μεγάλη δημοσιότητα, γίνεται «απαλά» γνωστή, η πρόοδος για την παραχώρηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων της χώρας.

Η «ανάγνωση» του γεγονότος, με έφερε πίσω στο 1974, όταν με το που «ορκίστηκα» (Graduation) στο πρώτο μου μεταπτυχιακό, άρχισα την ακαδημαϊκή μου σταδιοδρομία σε ένα Community College που ήταν  Downtown σε μια από τις γνωστές μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ.

Εμπειρίες που οδηγούν στην Αλήθεια

Το «κοινοτικό κολλέγιο» δεν ήταν κέντρο εγκληματιών. Κέντρο φτωχολογιάς ήταν, αλλά σε περιβάλλον γειτονιάς Blue Bloods και Tom Shellecκ, με ολίγο Chuck Norris και αφθονία γαλάζιων περιπολικών με ηχητική επένδυση από σειρήνες μέρα και νύχτα.

Ευλογώ τις εμπειρίες τις ζωής μου που κυμάνθηκαν σε ολη την (συστημικά τεχνητή) κοινωνική διαστρωμάτωση. Τις αναζήτησα άλλωστε. Με τον περισσότερο χρόνο του «έργου» στα μεγαλύτερα (Highly accredited) Αμερικανικά Πανεπιστήμια με φοιτητές μου από τις «ισχυρές» οικογένειες των ΗΠΑ, αλλά μια συγκλονιστική αρχή στο σενάριο της Ακαδημαϊκής μου ζωής: Κολλέγια με σπουδαστές που πάλευαν για να κρατηθούν από τα σωσίβια των επιδοτούμενων σπουδών σε Πιστοποιημένα «Δημοτικά/κοινοτικά  Πανεπιστήμια» , για να φθάσουνε σε μια παραλία και να «ανέβουν» σε στεριά, έστω και σε «ξέρα», επαγγελματικής αποκατάστασης.

«Η αξία της Ανθρωπιάς» απέναντι στην «ανατροφή της συναλλαγής»

Το Κολλέγιο της φτωχολογιάς, στεγαζόταν σε ενα παλιό πολυκατάστημα, άρα είχε και κυλιόμενες σκάλες…. Άψογη θέρμανση. Αλλά το κυριότερο ψυχές που ήταν έτοιμες να ρουφήξουν την προσωπική ανθρώπινη επαφή και αγάπη και κυρίως την ενεργοποίηση του «άγνωστου για αυτούς» αισθήματος του φιλότιμου και του προσωπικού ενδιαφέροντος που τους πρόσφερε ο 25χρονος Έλληνας Καθηγητής τους. Εκείνοι του πρόσφεραν την εμπιστοσύνη τους. Η αξία της ανθρωπιάς, απέναντι στην «ανατροφή της συναλλαγής».
Με νοοτροπία την συναλλαγή και σκοπό το κέρδος, τα ορια του εγκλήματος είναι και ηθικά, και λογικά, απροσδιόριστα.

Στον ευρύτερο κοινωνικό  χώρο των ανθρώπων που με εμπιστεύθηκαν, και κυρίως στις γειτονιές τους, βίωσα κάτι παράλληλο με τον βετεράνο Δημοσιογράφο του Αστυνομικού Ρεπορτάζ, συγγραφέα και Οικογενειακό φίλο Πάνο Σόμπολο. Κοντά στο έγκλημα, γνωριμία με εγκληματίες, με την σχέση με το  έγκλημα που εχει ενας  Δημοσιογράφος, ενας Ακαδημαϊκός ερευνητής. Νύχτες  σε περιπολικά με πληρώματα αστυνομικούς που το πρωί ήταν φοιτητές μου…. η προνομιακή πρόσβαση στην Αλήθεια…..

Μια κοινωνία που την «ανατρέφουν» με αποκλειστική νοοτροπία και «συνείδηση» την συναλλαγή, και σκοπό της το κέρδος δεν εχει συναίσθηση ούτε καν αντίληψη τι προσδι-ορίζεται ως έγκλημα ή και γενικά ως Καταστροφικό.

Σε αυτές τις κοινωνίες ο προσδιορισμός του «εγκλήματος» δεν είναι συνειδησιακός, είναι γραφειοκρατικός, είναι ενας «Διοικητικός Προσδιορισμός», είναι «πρωτόκολλο» , είναι  «Νόμος και Τάξη». Και για αυτό το έγκλημα γίνεται «ανεξέλεγκτο», μια και η παραβατικότητα πάνω από 5% δεν ελέγχεται.

Και αυτή είναι και μια ερμηνεία της αύξησης της βίας και της εγκληματικότητας, αε κοινωνίες που απομακρύνονται, και όσο απομακρύνονται, από τον ανθρωποκεντρικό και αξιακο πυρήνα.

Eμπορία Οργάνων και Reverse Engineering

Σε αυτά τα συμπεράσματα οδηγήθηκα ύστερα από μελέτη και Reverse Engineering, με έναυσμα τις εμπειρίες στις γειτονιές των ανθρώπων που με εμπιστεύθηκαν. Στις γειτονιές αυτές δεν προβληματίζεται κάποιος  να πουλήσει όργανα του σώματός του για χρήματα. Είναι παράνομο, αλλά το κάνει άνετα.

Εάν σε έχουν «αναθρέψει» -μονοδιάστατα- ως «ιδιώτη συναλλάκτη», με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος και αυτοπροσδιορισμό  το χρήμα-, το να πουλήσεις «ένα κομμάτι οπό το σώμα σου» δεν συγκρούεται με νοητικές ή ηθικές αναστολές, και δεν παίρνεις είδηση ότι «εγκληματείς». Η πώληση εχει την αιτιολογία του αυτονόητου. .

Και πάμε στο «έγκλημα άσπρου Κολάρου»

Το «έγκλημα» δεν είναι κάτι το ταξικό. Το ταξικό έγκλημα είναι θέμα διαφορισμου ποιότητας και μεγέθους. Ο Γιάννης Αγιαννης άρπαξε ένα καρβέλι ψωμί και ο φούρναρης, γνήσιο στερεότυπο ιδιωτη-Δυτικοτροπα αναθρεμμένου συναλλάκτη», κινητοποίησε την αστυνομία. (Ο Κώστας στη Μεσσηνία σήμερα, θα του έδινε και για την επόμενη μέρα).

Το έγκλημα του Άσπρου Κολάρου άργησε να προσδιοριστεί νομικά και Διοικητικά στην Δύση.

Η Χειραγώγηση μετοχών πχ είναι σήμερα αδίκημα ατην Αμερική. Και τα δικαστήρια έχουν Νομικό πλαίσιο για να δικάσουν και να καταδικάσουν.

Ερωτήματα με αναφορά την Ελλάδα

Το θέμα του Ελληνικού Χρηματιστηρίου τότε…, ήταν ή δεν ήταν χειραγώγηση και μάλιστα από επίσημα χείλη? Με τα σημερινο Αμερικανικό Νομικό πλαίσιο, αν αυτή η αναδιανομή εισοδήματος που έγινε τότε μέσω του Ελληνικού χρηματιστηρίου, γινόταν σήμερα με τον ίδιο τρόπο σε Αμερικανικό χρηματιστήριο, πως θα την έκρινε η Αμερικανική δικαιοσύνη? Και τι αποζημιώσεις θα επιδίκαζε;

Η κάθε πράξη που γίνεται στην Ελλάδα, και επιτυγχάνει -με αποκλειστικό χρηματοοικονομικό παιχνίδι- τον σκοπό της αναδιανομής του υπαρκτού πλούτου στους λίγους, και τον αφελληνισμό  του, είναι μια χαρά, και οι ληστευθεντες μένουν έχοντας στο χέρι την παραίνεση «όποιος εχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα»…..  Ένας αντίστοιχος Simulator εκείνου των αεροπορικών ατυχημάτων, τι θα μας έδειχνε;

Με την «αιτιολογία του αυτονοήτου» …και τα 22 «εναπομείναντα αεροδρόμια»

Η πολιτική εκποίησης του Δημοσιου πλούτου της Ελλάδας, είτε με «πώληση», είτε με «παραχώρηση» (μορφή για την οποία οι μεγάλες χρηματοδοτήσεις είναι διαθέσιμες χωρίς τα ίδια κεφάλαια να αποτελούν κυρίαρχο κριτήριο), είναι η μονοδιάστατη οικονομική πολιτική στην πατρίδα μας όσον αφορά κάθε Ιδιοκτησία της «Ελληνικής Δημοκρατίας».

Κάθε ανακοίνωση και μάλιστα με χαρά ότι πωλούνται η παραχωρούνται δρόμοι. Λιμάνια αεροδρόμια, και μάλιστα «με την αιτιολογία του αυτονοήτου», με  «τηλε-μεταφερει» αυτόματα στο χρόνο (1974), στην προσπάθειά μας να πείσουμε ένα γείτονα οικογένειας φοιτητών μου, ότι η πώληση ενός οργάνου του σώματός του -πέραν της παρανομίας- είναι έγκλημα εναντίον του εαυτού του. Και κυρίως, ότι αυτό που εκείνος θεωρεί σήμερα αυτονόητο δικαίωμά του και «επιτυχία», είναι καταστρεπτικό για τον ίδιο από το αμέσως επόμενο πρωί.

Και τα 22 εναπομείναντα αεροδρόμια;

Oτι ισχύει για την Εμπορία Ανθρωπίνων Οργάνων, ισχύει και για τις Δημόσιες υποδομές. Κομμάτι από το Ανθρώπινο Σώμα το νεφρό του, κομμάτι από το Σώμα της Ελλάδας, ο Σιδηρόδρομος, η κάθε «Εθνική Υποδομή». Από το μέγεθος του Λιμανιού της Ηγουμενίτσας, μέχρι το μικρό λιμανάκι της Σαγιάδας (1981) Είναι ακριβώς το ίδιο. Αναπηριαζεται ο Άνθρωπος, Αναπηριαζεται η Ελλάδα.

Μια κοινωνία που την «ανατρέφουν» με αποκλειστική νοοτροπία και «συνείδηση»  την συναλλαγή, και σκοπό της το κέρδος δεν εχει συναίσθηση ούτε καν αντίληψη τι προσδι-ορίζεται ως έγκλημα, και τι είναι καταστρεπτικό (effective immediately) με άμεση ισχύ.

*Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου