Με τους Μουλάδες ή με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου;

Από τις πρώτες ώρες του πολέμου στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξεχύθηκαν οι υποστηρικτές της στάσης της κυβέρνησης –  που έχει ταχθεί υπέρ του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ –  προβάλλοντας έναντι όσων έχουν επιφυλάξεις για την εμπλοκή στον πόλεμο το ερώτημα: «εσείς είστε με τους Μουλάδες»;

Η αυθόρμητη απάντηση από την άλλη πλευρά θα μπορούσε να είναι «δηλαδή εσείς είσαστε με τον Ντόναλντ Τραμπ (δεν χρειάζεται περαιτέρω επιχειρηματολόγηση) και με τον Νετανιάχου, εναντίον του οποίου εκκρεμεί διεθνές ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα πολέμου»;

Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα είναι παρελκυστικό και παραπλανητικό και ευτελίζει την συζήτηση. Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί από έναν Έλληνα είναι ότι «είμαστε με το εθνικό συμφέρον».

Και εδώ αρχίζει μία πράγματι δύσκολη και ουσιαστική συζήτηση για το πώς εξυπηρετείται στην συγκεκριμένη συγκυρία το εθνικό συμφέρον: Με την εμπλοκή στον πόλεμο και την στράτευση στο πλευρό του  Ισραήλ και των ΗΠΑ ή με το διεθνές δίκαιο; Ειρήσθω εν παρόδω να σημειωθεί ότι η Ελλάδα ήδη έχει εμπλακεί, τα περί προστασίας του ελληνισμού είναι για εσωτερική κατανάλωση.

Ορθώς μεν έστειλε η κυβέρνηση δυνάμεις για την προστασία της Κύπρου, ωστόσο αυτό έγινε γιατί στόχος των Ιρανών δεν είναι η Κύπρος αλλά οι αγγλικές βάσεις που είναι και αμερικανικές και σε κάθε περίπτωση αποτελούν κυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας.

Κονιορτοποίηση του διεθνούς δικαίου

Στο Ιράν κονιορτοποιήθηκε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Πρόκειται για μία προληπτική επίθεση κατά παράβαση της Χάρτας του ΟΗΕ, όπως το επισήμανε και ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού. Εφόσον γίνεται ανεκτά η μέθοδος των “εξωδικαστικών δολοφονιών ή απαγωγών” ηγεσιών που έχουν επιλέξει ΗΠΑ και Ισραήλ για να αλλάζουν καθεστώτα που δεν τους είναι αρεστά και η τακτική των προληπτικών πολέμων, μετατρέπονται σε κανονικότητα. Η τακτική αυτή μάλιστα, αντιμετωπίζεται με μια δόση θαυμασμού από τους εδώ υποστηρικτές του πολέμου.

Είναι περίεργο ότι η Ελλάδα, η οποία υποτίθεται ότι συνδέει την διασφάλιση των δικών της εθνικών συμφερόντων με την τήρηση του διεθνούς δικαίου, στη συγκεκριμένη συγκυρία η ηγεσία της είναι από τους πρώτους που χειροκροτούν την εξαΰλωσή του.

Ο πρωθυπουργός στις τοποθετήσεις του μιλάει για την ανάγκη να στερηθεί το Ιράν όχι μόνο το πυρηνικό του πρόγραμμα (κάτι που δέχθηκε η ηγεσία του στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ) αλλά και το βαλλιστικό του πρόγραμμα, όπως ζητά το Ισραήλ. Δηλαδή να μείνει το κράτος του Ιράν δίχως άμυνα, κάτι βέβαια που καμία ηγεσία δεν μπορεί να δεχθεί, αφού σημαίνει άνευ όρων συνθηκολόγηση. Επιπλέον κάνει λόγο για το καταπιεστικό καθεστώς του Ιράν όπως και πολλοί ακόμη. Στο Ιράν έγιναν πρόσφατα σημαντικές διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος.

Αυτό που δεν λένε είναι ότι έγιναν και διαδηλώσεις υπέρ του καθεστώτος που ήταν και πιο μαζικές. Επίσης με την πρόσφατη δολοφονία του Χαμενεΐ εκατομμύρια Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους για να θρηνήσουν τον ηγέτη τους. Είναι τουλάχιστον αλαζονεία και φυσικά υποκρισία να θέλει να καθορίσει κάποιος το καθεστώς μίας άλλης χώρας και μάλιστα με βόμβες που σκοτώνουν εκείνους ακριβώς τα δικαιώματα των οποίων επικαλούνται. Συμπονούν τις γυναίκες με την μπούρκα αλλά τις σκοτώνουν με πυραύλους ή από την πείνα;

Στην εν γένει συζήτηση ορισμένοι προβάλλουν ανοιχτά πλέον ότι «ο καιρός της ουδετερότητας έχει παρέλθει και η Ελλάδα οφείλει να πάρει θέση». Το ανέφερε πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε συζήτηση στην οποία συμμετείχε ο υποφαινόμενος. Η θέση που οφείλει να πάρει είναι υπέρ του Ισραήλ και των ΗΠΑ, αφενός γιατί στην σύγκρουση με το Ιράν είναι ο ισχυρός πόλος και αφετέρου γιατί το Ισραήλ είναι αντίπαλος με την Τουρκία. Επίσης οφείλουμε να τηρούμε τις συμμαχικές μας υποχρεώσεις έναντι του Ισραήλ και των ΗΠΑ, λένε οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, παρότι καμία συμβατική υποχρέωση δεν υπάρχει σε έναν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου πόλεμο.

Οι δημοσιολογούντες στα παράθυρα προβάλλουν την άποψη ότι το δίκαιο υποχωρεί μπροστά στην ισχύ και ότι το εθνικό συμφέρον εξασφαλίζεται όταν είσαι με τον ισχυρό. Ξεχνούν, ίσως γιατί από τον περίφημο διάλογο Μηλίων και Αθηναίων του Θουκυδίδη έχουν διαβάσει μόνο μερικές γραμμές, ότι οι ισχυροί δεν έχουν φίλους και συμμάχους παρά μόνο αν έχουν την ίδια ισχύ με εκείνους. Και ότι οι ισχυροί μεταξύ τους τα βρίσκουν – το λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους όταν εκείνοι επικαλούνται ότι είναι αποικία των Λακεδαιμονίων. Διαφορετικά έχουν μόνο υποτελείς και συμφέροντα. Είναι βέβαιοι ότι στην επόμενη στροφή της συγκυρίας το συμφέρον των ισχυρών δεν θα είναι σε μία συμμαχία π χ με την Τουρκία που μιλάει την ίδια γλώσσα της ισχύος μαζί τους;

Υ.Γ. Ο Ντόναλντ Τραμπ παρεμβαίνει με την τερατώδη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ προκειμένου να εξισορροπήσει την υποχώρηση της χώρας του στο οικονομικό πεδίο, κυρίως έναντι της Κίνας, κονιορτοποιώντας μαζί με το διεθνές δίκαιο και την οικονομική λογική της παγκοσμιοποίησης. Η αλλαγή παραδείγματος που πρόβαλαν οι υποστηρικτές του, επαναφέρει μία παλαιότερη συζήτηση που είχε γίνει εκτεταμένα στην Δύση και είχε εκφραστεί με την θέση των μεταδομιστών, οι οποίοι απηχώντας τον Νίτσε είχαν διατυπώσει ότι «όλες οι αξίες είναι ένα περικάλυμμα της ασίγαστης “θέλησης για δύναμη”». Είμαστε βέβαιοι ότι ένας κόσμος που θα έχει κυριαρχήσει χωρίς προσχήματα δικαίου αυτή η λογική είναι προς το συμφέρον μας;