Μια φρέσκια ματιά στην ελληνική επαρχία
Το αληθινό πρόσωπο της επαρχίας δεν έπαψε να απασχολεί το ελληνικό σινεμά, από “Το χώμα βάφτηκε κόκκινο” του Βασίλη Γεωργιάδη και τον “Φόβο” του Κώστα Μανουσάκη οδηγηθήκαμε στην “Αναπαράσταση” του Θόδωρου Αγγελόπουλου, και από τον “Βασιλιά” του Νίκου Γραμματικού, στη “Μπαλάντα της τρύπιας καρδιας” του Γιάννη Οικονομίδη.
Και το ζήτημα, όταν επισκέπτεσαι έναν τόπο για να τον κινηματογραφήσεις, είναι με τι αποσκευές κατεβαίνεις στον χώρο που επισκέπτεσαι – και τι έχεις έρθει να βρεις. Η “Αρκουδότρυπα” που σκηνοθέτησε η Χρυσιάννα Παπαδάκη και ο Στέργιος Ντινόπουλος είναι η ιστορία δυο κοριτσιών, της Αννέτας και της Αργυρώς. Είναι ερωτευμένες, αλλά η μια δείχνει πιο έτοιμη να υποκύψει στις κοινωνικές επιταγές του χωριού, και δεν είναι η ιστορία εδώ το ζήτημα, αλλά η προσοχή με την οποία οι σκηνοθέτες βρίσκουν το βλέμμα τους μέσα στο φυσικό σκηνικό. Εδώ, η βιωματική ματιά συνυπάρχει με το “απέναντι” βλέμμα, η αποδοχή της παράδοσης οδηγεί στην παραδοχή της παρακμής. Και η ταινία κυλά, “κλέβοντας” στιγμιότυπα γνώριμα, και καταγράφοντας με ρεαλισμό αλλά και pop ελαφράδα μια πραγματικότητα που αντηχεί και χωρίς να υπογραμμιστούν έντονα οι σημάνσεις της – όπως δηλαδή συμβαίνει στο φινάλε της ταινίας, με έναν μονόλογο που αρθρώνει λέξη προς λέξη όλα όσα η ταινία έχει ήδη καταγράψει. Ξεχωρίζουν οι δυο πρωταγωνίστριες, Χαρά Κυριαζή και Κατερίνα Παπαδάκη.
Στην απολαυστική “Ομηρία” ο Γκας Βαν Σαντ (εδώ σε μεγάλη φόρμα) ξεκινά από ένα αληθινό περιστατικό: Στις 8 Φεβρουαρίου 1977, ο απελπισμένος Τόνι Κυρίτσης εισέβαλε στο γραφείο του προέδρου ενός μεσητικού γραφείου και πήρε όμηρο τον γιο του. Αυτό που ακολούθησε, τον μετέτρεψε σε λαϊκό ήρωα, και το στυλ κυριαρχεί σε αυτή την ευφάνταστη ανάπλαση των 70s, γεμάτη απολαυστικές στυλιστικές πινελιές και ένα εξίσου χορταστικό soundtrack. Έχει και Αλ Πατσίνο σε μικρό ρόλο, αλλά ο Ντέικρ Μοντγκόμερι ως Τόνι είναι “όλα τα λεφτά”.
Ο “Τελειωμένος” του Καλ ΜακΜο, δράμα φυλακών, σκληρό και αστίλβωτο, κουβαλάει κάτι από την βρετανική σχολή του ιδιώματος (θυμίζουμε το εκπληκτικό “Scum” του 1972 με τον Σον Μπιν) και αφηγείται την ιστορία ενός μικροκακοποιού που έρχεται αντιμέτωπος με τον νέο, μοχθηρό συγκρατούμενο του, διαβόητο για τις ταραχές που είχε προκαλέσει σε άλλες φυλακές. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το κλειστοφοβικό σκηνικό για να κρατήσει προσωπικό το δράμα, και το κάνει δίχως να ανεβάζει εφετζίδικα το κοντέρ της βίας (που όταν ανεβαίνει, σε αφήνει άφωνο).
Βγαίνει επίσης και το “Star Wars: Mandalorian & Grogu” που, οπτικά, μοιάζει να ανατρέχει περισσότερο από κάθε άλλο πρόσφατο σίκουελ στις αισθητικές αναφορές της τριλογίας του Τζορτζ Λούκας. Εδώ, πρωταγωνιστεί ο Πέντρο Πασκάλ (πάλι αυτός!) ως κυνηγός επικηρυγμένων του διαστήματος αλλά την παράσταση κλέβει μια μαριονέττα, αυτή του Grogu, που μοιάζει με τον Γιόντα σε μπρελόκ εκδοχή. Ομολογουμένως κερδίζει πόντους η επιλογή του αναλογικού εφέ εδώ, όμως κινηματογραφικά μιλώντας, αυτή η μυθολογία έχει εξαντληθεί εδώ και δεκαετίες, όσο κι αν αγωνιούν οι φαν.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
