Μήπως τα κράτη του Κόλπου ξεμένουν από Patriot και άλλους πυραύλους αναχαίτισης;
Στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, το 1991, ο Σαντάμ Χουσεΐν εκτόξευσε 42 πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και 46 κατά της Σαουδικής Αραβίας.
Με τα σημερινά δεδομένα, αυτό μοιάζει σχεδόν αμελητέο. Στις πρώτες μόλις τρεις ημέρες της νέας σύγκρουσης, το Ιράν έχει εκτοξεύσει περισσότερους από 300 βαλλιστικούς πυραύλους προς το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ εκατοντάδες ακόμη κατευθύνθηκαν προς άλλες αραβικές χώρες.
Οι περισσότερες κυβερνήσεις της περιοχής υποστηρίζουν ότι αναχαιτίζουν τη μεγάλη πλειονότητα αυτών των επιθέσεων. Σε πόλεις όπως το Ντουμπάι, οι εκρήξεις από τις αναχαιτίσεις στον ουρανό έχουν γίνει σχεδόν καθημερινός ήχος. Ωστόσο, όπως παρατηρεί ο Economist, αυτή η ένταση επιχειρήσεων ασκεί τεράστια πίεση στα αποθέματα πυραύλων αναχαίτισης.
Τα συστήματα αεράμυνας
Οι χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου διαθέτουν εκτεταμένα συστήματα αεράμυνας. Σύμφωνα με τον Economist, πέντε από τις έξι χώρες –με εξαίρεση το Ομάν– χρησιμοποιούν το αμερικανικό σύστημα Patriot, ενώ η Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν διαθέτουν και τον πιο προηγμένο αναχαιτιστή PAC-3 MSE.
Παράλληλα, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιχειρούν και το σύστημα THAAD, που μπορεί να καταρρίπτει πυραύλους σε πολύ μεγαλύτερα ύψη.
Στην πράξη, οι χειριστές αεράμυνας εκτοξεύουν συνήθως τουλάχιστον δύο αναχαιτιστές για κάθε εισερχόμενο βαλλιστικό πύραυλο, ώστε να διασφαλίσουν την καταστροφή του στόχου. Με δεδομένο ότι το Ιράν έχει εκτοξεύσει περίπου 400 βαλλιστικούς πυραύλους προς αραβικά κράτη, μια πρόχειρη εκτίμηση δείχνει ότι μπορεί να έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί περίπου 800 αναχαιτιστές Patriot ή THAAD μέσα σε λίγες ημέρες. Για σύγκριση, οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν μόλις 158 αναχαιτιστές Patriot σε έξι εβδομάδες κατά τον Πόλεμο του Κόλπου.
Τα πραγματικά αποθέματα παραμένουν μυστικά κρατών. Το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαβεβαίωσαν στις 3 Μαρτίου ότι οι αποθήκες τους παραμένουν επαρκώς γεμάτες. Ωστόσο, στοιχεία από αμερικανικές εγκρίσεις εξοπλιστικών πωλήσεων δείχνουν ότι τα ΗΑΕ έχουν προμηθευτεί λίγο πάνω από 1.000 αναχαιτιστές PAC-3 τα τελευταία 15 χρόνια – ποσότητα που, με τους σημερινούς ρυθμούς χρήσης, θα μπορούσε να εξαντληθεί σε λίγες μόνο ημέρες.
Τα εμπόδια στην παραγωγή
Το πρόβλημα εντείνεται και από τους περιορισμένους ρυθμούς παραγωγής. Η Lockheed Martin κατασκευάζει περίπου 600 PAC-3 ετησίως, ενώ οι αναχαιτιστές THAAD παράγονται σε ακόμη μικρότερους αριθμούς, περίπου 96 τον χρόνο. Με άλλα λόγια, ορισμένες χώρες του Κόλπου πιθανόν να καταναλώνουν μέσα σε μία ή δύο ημέρες περισσότερους αναχαιτιστές από όσους παράγονται σε έναν ολόκληρο χρόνο.
Η ισορροπία, βέβαια, εξαρτάται και από τα αποθέματα της άλλης πλευράς. Πριν από τον πόλεμο, το Ιράν εκτιμάται ότι διέθετε περίπου 2.500 βαλλιστικούς πυραύλους. Αν διατηρούσε τον αρχικό ρυθμό εκτοξεύσεων, τα αποθέματα αυτά θα μπορούσαν να εξαντληθούν μέσα σε μία εβδομάδα. Ήδη υπάρχουν ενδείξεις ότι η Τεχεράνη έχει μειώσει προσωρινά τον ρυθμό πυρών, είτε για να εξοικονομήσει πυραύλους είτε επειδή οι εκτοξευτές της γίνονται στόχος αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων.
Σε κάθε περίπτωση, ένας πόλεμος που θα παραταθεί πέρα από λίγες ημέρες θα δοκιμάσει σκληρά τόσο τα αποθέματα πυραύλων του Ιράν όσο και τα αποθέματα αναχαιτιστών των χωρών του Κόλπου — μια κούρσα εξοπλισμών που μπορεί να κρίνει την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.
