« Νίκες» με το στανιό

 «Μανία» με την αλλαγή της γεωγραφίας  και τη χαρτογραφίας , φαίνεται να έχει ο πρόεδρος Τραμπ : Στην αρχή της δεύτερης θητείας του στον Λευκό Οίκο,  μετονόμασε  τον Κόλπο του Μεξικού , σε «Κόλπο της Αμερικής» . Στη συνέχεια  ανακήρυξε το Στενό του Ορμούζ σε «αμερικανικό έδαφος» .

Ακολούθησε η μετονομασία της Λίμνης Οντάριο σε «Λίμνη της Αμερικής».

Πάντα παραμένει επίσης στο στόχαστρό του,  η προσάρτηση της Γροιλανδίας.

«Έχουμε πλέον έναν Κόλπο, έχουμε μια λίμνη. Τώρα ίσως χρειαστεί να αλλάξουμε τα ονόματα του Ατλαντικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού . Ίσως αλλάξουμε και τα δύο», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος στο Οβάλ Γραφείο.

Μόνο που όπως δεν είναι και τόσο απλό πράγμα η προσάρτηση του Ορμούζ και της Γροιλανδίας, άλλο τόση δύσκολο είναι και η αλλαγή του ονόματος μιας γεωγραφικής τοποθεσίας.

Απλά, «η  αλλαγή της ονομασίας ιστορικά καταγεγραμμένων γεωγραφικών περιοχών  με διάταγμα στον 21ο αιώνα, δείχνει περισσότερο την προσωπικότητα του αυτοκράτορα,  παρά οτιδήποτε άλλο», λέει ο Ισπανός γεωγράφος Χεσούς Μπουργκέινο,  καθηγητής στο Καταλανικό Πανεπιστήμιο της Λιέιδα.

Αναμφίβολα, η αλλαγή ονόματος στη λίμνη Οντάριο , εντάσσεται στην νέα  κλιμάκωση της έντασης μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά και την απόφαση του προέδρου Τραμπ για την επιβολή δασμών 50% από την νέα χρονιά σε όλα τα καναδικά αυτοκίνητα, τα φορτηγά, τα ανταλλακτικά και τον χάλυβα.
Μόνο που ο Καναδάς δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης στις απαιτήσεις του Τραμπ.

Ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνει έσπευσε να απορρίψει δημόσια την πρωτοβουλία την πρωτοβουλία Τραμπ : «Το όνομα Οντάριο σημαίνει «η λίμνη είναι όμορφη, η λίμνη είναι μεγάλη»», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Είναι πάνω από 400 ετών και προηγείται τόσο της Καναδικής Συνομοσπονδίας όσο και της Διακήρυξης  της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών».

Ο Αμερικανός πρόεδρος χρειάζεται βέβαια μικρές νίκες , έστω και με το «έτσι θέλω» , για να κρύψει από τη σκηνή τις μεγάλες ήττες – κυρίως στο μέτωπο με το Ιράν.

Στο πλαίσιο αυτό  ο Τραμπ ανακοίνωσε μια συμφωνία πετρελαίου με τη Βενεζουέλα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποκτήσουν τον πλειοψηφικό έλεγχο σε 65 δισεκατομμύρια βαρέλια των  πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας

Δεν ενδιαφέρονται οι εταιρείες

Ωστόσο, αμερικανικές εταιρείες εκφράζουν επιφυλάξεις

Το αργό της Βενεζουέλας στη ζώνη του Ορινόκο είναι ως επί το πλείστον βαρύ πετρέλαιο, με ιξώδες παρόμοιο με την άσφαλτο που χρησιμοποιείται στους δρόμους . Επομένως, θα πρέπει να αντλείται από εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια χρησιμοποιώντας ειδικές αντλίες και στη συνέχεια να υγροποιείται. Επιπλέον, έχει εξαιρετικά υψηλή περιεκτικότητα σε θείο, γεγονός που καθιστά δύσκολη και δαπανηρή τη διύλισή του σε βενζίνη, ντίζελ ή κηροζίνη.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι αμερικανικές εταιρείες έχουν αφήσει μέχρι στιγμής ανέπαφο ένα μεγάλο μέρος αυτών των αποθεμάτων.
Το ερώτημα είναι ποιος θα ήταν τώρα πρόθυμος να επενδύσει δεκάδες ή και εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ στην εξόρυξη και την επεξεργασία. Αλλά και του φόβου από προηγούμενες απαλλοτριώσεις  ξένων επενδυτών.

Λαϊκή αντίδραση

Αλλά και αρκετές κυβερνήσεις της Νότιας Αμερικής, ακόμη και οι δεξιές, όπως οι στην Κολομβία και τον Ισημερινό, αρχίζουν να υποψιάζονται ότι αργά ή γρήγορα όλα αυτά θα οδηγήσουν σε μια λαϊκή αντίδραση.

Μετά το αργό  της Βενεζουέλας, υπάρχει το πετρέλαιο του Ισημερινού και της Κολομβίας. Υπάρχει ο χαλκός, το βολφράμιο της Χιλής. Η Χιλή έχει ανακαλύψει σπάνιες γαίες, λίθιο, βολφράμιο και τιτάνιο. Όλα αυτά γράφονται στα κύρια άρθρα των μεγάλων εφημερίδων της Λατινικής Αμερικής.  Αλλωστε , η περιοχή έχει μακρά ιστορία από κάθε λογής κινήματα :από τον περουβιανό μαοϊσμό μέχρι τους βραζιλιάνους αντάρτες και τους αργεντίνους Τουπαμάρος. Κινήματα αποτελούνταν από άτομα που προέρχονταν από τον κοινωνικό χριστιανισμό. Δεν ήταν κομμουνιστές, αλλά πρώην Χριστιανοδημοκράτες ή οπαδοί του κοινωνικού χριστιανισμού μέχρι το άλλο άκρο: τον Φιντέλ Κάστρο.

Υπάρχουν επίσης και οι Λατινοαμερικανικές Εκκλησίες, οι οποίες επηρεάζονται απο τη θεολογία της απελευθέρωσης.
Αν αυτό το είδος της πολιτικής του Τραμπ συνεχιστεί στη Λατινική Αμερική, οι ένοπλες ομάδες μπορεί να επιστρέψουν. Οπως στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Προς το παρόν υπάρχει η σιωπή του φόβου, των αδύναμων που ξέρουν ότι δεν μπορούν να υψώσουν τη φωνή τους επειδή δεν είναι σε θέση να το κάνουν, δεν έχουν τα κατάλληλα διαπιστευτήρια, όπως λέει ο Τραμπ.

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.