Ο αυταρχισμός του Ερντογάν και η ανάγκη νέας εθνικής γραμμής
Πού το πάει ο Ερντογάν; Ενώ ο Τούρκος πρόεδρος καθιερώνεται ως ζωτικός εταίρος του ΝΑΤΟ, η καταστολή στο εσωτερικό της Τουρκίας επιταχύνεται, όπως και η νέο-Οθωμανική εξωτερική του, πολιτική.
Στο εσωτερικό της Τουρκίας, μετά τη φυλάκιση εδώ και ενάμιση χρόνο του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, ώστε να μην είναι υποψήφιος αντίπαλος του Ερντογάν, ακούγεται ότι έρχεται η ώρα και του νέου ηγέτη της αντιπολίτευσης, Οζκιούρ Οζέλ.
Ο Οζέλ απομακρύνθηκε από την ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος με …δικαστική απόφαση, και ίδρυσε το «Νέο Κόμμα», το οποίο έγινε η αξιωματική αντιπολίτευση στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση.
Ήδη, υπάρχουν 62 φάκελοι που έχουν σταλεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στον Πρόεδρο της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης με τους οποίους ζητείται η άρση της βουλευτικής ασυλίας του Οζέλ ώστε να δικαστεί και, όπως και ο Ιμάμογλου, να φυλακιστεί.
Όπως και ο Κούρδος πολιτικός Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος έσπασε με το κόμμα του για πρώτη φορά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Ερντογάν στις εκλογές του 2015, αλλά συνελήφθη λίγο αργότερα με κατηγορίες για «τρομοκρατία» και βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 10 χρόνια. Όπως και χιλιάδες πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και απλοί πολίτες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την κατάργηση του κράτους δικαίου.
Και όλα αυτά την ώρα που, με τις ευλογίες του Ερντογάν, η τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία τον νόμο για μια «Τουρκία ελεύθερη από τον Τρόμο». Προβλέπει την μη δίωξη σε όσα μέλη του PKK υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκηρύξουν τον ένοπλο αγώνα. Ο νόμος δεν προβλέπει ούτε προσωπική ούτε γενική αμνηστία, συμπεριλαμβανομένης της αμνηστίας για τον ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Ομοίως, ανώτερα στελέχη του ΡΚΚ, των οποίων ο αριθμός εκτιμάται επί του παρόντος σε 232, εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του νόμου.
Αυταρχικό καθεστώς
Για να παραμείνει στην εξουσία, ο πρόεδρος Ερντογάν χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να διασφαλίσει ότι η αντιπολίτευση δεν θα αποτελέσει απειλή για αυτόν. Ελπίζει ότι το φιλοκουρδικό κόμμα DEM , για παράδειγμα, θα ψηφίσει μαζί με το κυβερνών AKP στην Εθνοσυνέλευση, ώστε να υπάρξει η απαραίτητη πλειοψηφία για να αλλάξει το Σύνταγμα και να μπορέσει ο Ερντογάν να είναι για τρίτη συνεχόμενη φορά, υποψήφιος για την προεδρία.
Ο Τούρκος πολιτικός επιστήμονας Γκιουνούλ Τολ από το Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής, μιλά για μια βαθιά αλλαγή στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας.
Οι εκλογές έχουν χάσει τη σημασία τους στην Τουρκία. «Η χώρα έχει φτάσει σε ένα νέο στάδιο στην πορεία προς την απολυταρχία», λέει και ο πολιτικός επιστήμονας Μουράτ Σομέρ.
Μέχρι τις βουλευτικές και προεδρικές εκλογές του 2023, η Τουρκία θα μπορούσε να οριστεί ως η λεγόμενη «εκλογική απολυταρχία», επειδή η ψηφοφορία θεωρούνταν ανοιχτή εκείνη την εποχή – τουλάχιστον θεωρητικά, η αντιπολίτευση θα μπορούσε να είχε κερδίσει.
«Σήμερα, η Τουρκία πληροί όλα τα κριτήρια ενός κλειστού αυταρχικού καθεστώτος, λέει ο Σομέρ.
Η Δύση συναινεί
Η Δύση -προεξάρχοντος του Αμερικανού προέδρου Τραμπ- συναινεί στα σχέδια του Ερντογάν. Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε επίσης, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του όταν αναφέρεται στον Τούρκο πρόεδρο. «Τα ευρωπαϊκά κράτη, δίνουν πλέον, προτεραιότητα στα στρατηγικά τους συμφέροντα έναντι της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στην Τουρκία», όπως λέει η πολιτική επιστήμονας Σιρέν Κορκμάζ, διευθύντρια του think tank IstanPol.
Στην Ευρώπη σήμερα, η ασφάλεια έχει γίνει ο καθοριστικός παράγοντας και, κατά συνέπεια, η Τουρκία έχει αποκτήσει στρατηγική αξία.
Η Άγκυρα θεωρείται για άλλη μια φορά σημαντικός εταίρος στις Βρυξέλλες. Αν και η Ευρώπη εξακολουθεί στα λόγια να εκφράζει ανησυχίες για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, αυτή η κριτική παραμένει άνευ σημασίας, λέει η Κορκμάζ.
Για τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν άλλωστε,, η ένταξη της χώρας του στην Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί προτεραιότητα για εμάς», δήλωσε ξεκάθαρα πρόσφατα στο Al Jazeera . Κατά την άποψή του Ερντογάν, μάλιστα, «η Ε.Ε. θα ήταν η χαμένη αν συνεχίσει να απορρίπτει την Τουρκία».
Και μετά οι Έλληνες διερωτώνται γιατί δεν ακούστηκε κιχ από τις Βρυξέλλες για τα δύο θαλάσσια πάρκα που ανακήρυξε η Τουρκία, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο. Οταν τα δύο πάρκα βρίσκονται εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων και καλύπτουν περιοχές που ανήκουν στην ελληνική δικαιοδοσία.
Μολονότι αυτό δεν παράγει έννομα συμφέροντα, είναι πασιφανές ότι εντάσσεται στην επεκτατική, νέο-Οθωμανική πολιτική της «Γαλάζιας Πατρίδας» για την επιβολή της κυριαρχίας της Αγκυρας στο μισό Αιγαίο.
Απαιτείται «νέα γραμμή» άμυνας
Η ελληνική απάντηση δεν αρκεί να περιοριστεί στην καταγγελία της τουρκικής ενέργειας. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώκει τη σύγκρουση, ούτε πόλεμο, που ουδείς συνετός άνθρωπος, θέλει. Αλλά δεν μπορεί να γίνεται δεκτή ούτε η «Φινλανδοποίηση» όμως, στο όνομα των «ήρεμων νερών», που δεν υπάρχουν.
Δυστυχώς, η γείτων χώρα προεξοφλεί ότι οι αντιδράσεις μας θα διέπονται από πνεύμα υποτονικού και ήπιου κατευνασμού. Ηδη, προετοιμάζεται για τον Οκτώβριο η αναβληθείσα ψήφιση από την τουρκική Εθνοσυνέλευση του νομοσχεδίου την «Γαλάζια Πατρίδα». Η Αγκυρα για πρώτη φορά θα επιχειρήσει δηλαδή , συστηματική εσωτερική νομοθετική κατοχύρωση των μονομερών, προκλητικών διεκδικήσεών της στο Αιγαίο.
Όπως τονίζουν βετεράνοι διπλωμάτες, απαιτείται τώρα, η εκπόνηση μιας νέας γραμμής στην εξωτερική πολιτική, που θα δείχνει με σαφέστερους τρόπους τη δυσφορία μας, αλλά και την πρόθεση οργανωμένης αποτροπής απέναντι στη διαρκώς απειλούσα γείτονα. Μια νέα γραμμή άμυνας, βασισμένη στην εθνική συναίνεση, που θα προβάλει πειστικά και με συνέπεια την αποφασιστικότητά μας για την υπεράσπιση της εθνικής μας ακεραιότητας.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
