Ο αρχιερέας της Wall Street μόλις βγήκε στη σύνταξη
Για τη Wall Street είχε πολλά ονόματα: «ο αρχιερέας του S&P 500», «ο κοσμήτορας των δεδομένων», ακόμη και «ο πάπας των κερδών».
Για σχεδόν πέντε δεκαετίες, ο Howard Silverblatt υπήρξε η πιο αξιόπιστη ανθρώπινη εγκυκλοπαίδεια του πιο διάσημου χρηματιστηριακού δείκτη στον κόσμο. Σήμερα, στα 71 του, προσθέτει έναν νέο –και εντελώς διαφορετικό– τίτλο: συνταξιούχος στη Φλόριντα.
Ο Silverblatt αποχώρησε από την S&P Global ύστερα από σχεδόν 49 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Και όπως παρατηρεί η Wall Street Journal αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν κλάδο όπου οι καριέρες χτίζονται με διαρκή άλματα από εταιρεία σε εταιρεία. Τα μηνιαία emails του, γεμάτα αριθμούς για κέρδη, επαναγορές μετοχών και αποδόσεις του S&P 500, ήταν για δεκαετίες υποχρεωτικό ανάγνωσμα για αναλυτές, διαχειριστές κεφαλαίων και οικονομικούς συντάκτες.
«Οι 60 ώρες δουλειάς την εβδομάδα δεν είναι πια τόσο διασκεδαστικές όσο παλιά», λέει ο ίδιος στη WSJ. « Πρέπει να έρθει η επόμενη γενιά».
Ο ειδικός που έμεινε… αναλογικός
Η πορεία του Silverblatt καλύπτει μια εποχή ριζικών μεταμορφώσεων στις αγορές. Στα χρόνια του, ο S&P 500 απέδωσε κατά μέσο όρο περίπου 12% ετησίως, ενώ οι συναλλαγές πέρασαν από χαρτιά και τηλέφωνα σε αλγορίθμους και υπερταχείες πλατφόρμες. Οι μικροεπενδυτές πλημμύρισαν τα χρηματιστήρια και νέα assets –από τα κρυπτονομίσματα έως τις αγορές προβλέψεων– διεκδίκησαν χώρο.
Κι όμως, ο ίδιος έμεινε πεισματικά «παλιάς σχολής»: διάβαζε εφημερίδες αντί για οθόνες, δίπλωνε τις σελίδες, δούλευε με βάση δεδομένων DOS, τύπωνε τα στοιχεία του και τα διόρθωνε με στυλό. Μέχρι πρόσφατα, κρατούσε ακόμη και pager στη ζώνη του. «Αντιπροσωπεύει την παλιά Wall Street», λένε όσοι τον ξέρουν. «Σκληρός, γρήγορος, χωρίς περιττά στολίδια».
Από το Μπρούκλιν στο κέντρο των αγορών
Μεγάλωσε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Μπρούκλιν, σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Syracuse και μπήκε στη Standard & Poor’s το 1977, τότε που οι χρηματιστηριακοί οδηγοί ήταν κυριολεκτικά «η Βίβλος» των αγορών. Στα πρώτα του χρόνια, οι υπερωρίες ήταν τέτοιες που εκείνος και οι συνάδελφοί του κατέληγαν να κοιμούνται σε μπαρ κοντά στο γραφείο.
Ήταν όμως και πεισματάρης. Όταν ανώτερός του αρνήθηκε να δώσει στοιχεία σε δημοσιογράφο, τα ίδια νούμερα εμφανίστηκαν την επόμενη μέρα στην εφημερίδα – τα είχε δώσει ο Silverblatt. «Ήταν πάντα ο δικός του άνθρωπος», θυμούνται.
Η πανδημία επιτάχυνε τη μετάβαση: λίγες μέρες δουλειάς από τη Φλόριντα έγιναν μόνιμη μετακόμιση. Ακόμη κι έτσι, ξυπνούσε στις 5 το πρωί, έκανε meetings από την παραλία και, όταν κάτι δεν του άρεσε, γύριζε απλώς την κάμερα προς τον ωκεανό.
Και τώρα ξεκούραση
Σήμερα ζει σε κοινότητα συνταξιούχων κοντά στο Palm Beach, συμμετέχει σε οικονομικό λέσχη και διαβάζει –επιτέλους– «κανονικά» βιβλία: Σαίξπηρ, Μαρκ Τουέιν. Οι αγορές, όμως, νιώθουν το κενό. «Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση στο ποιος θα τον αντικαταστήσει», παραδέχονται πρώην και νυν συνεργάτες του στη WSJ. «Κανείς δεν έχει αυτό το βάθος γνώσης».
Ο ίδιος δείχνει ήρεμος. Σε λίγες μέρες κλείνει τα 72, θα ανοίξει με τα παιδιά του ένα Armagnac του 1954 που κρατά εδώ και δύο δεκαετίες και σχεδιάζει ένα τελευταίο ποτό με παλιούς φίλους της Wall Street. Για το μέλλον, δεν βιάζεται.
«Πρέπει να αποφασίσω τι θέλω να κάνω όταν… μεγαλώσω», λέει χαμογελώντας. Και η Wall Street καταλαβαίνει ότι μόλις αποχαιρέτησε κάτι πολύ περισσότερο από έναν αναλυτή δεδομένων.
