Ο κίνδυνος για ζώνη θανάτου και ο ύπουλος «στόλος των κουνουπιών»

Δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Ο Τραμπ έχει δεσμευτεί να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, την ζωτικής σημασίας αυτής αρτηρίας για τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό.

Τόσο ο ίδιος όσο και ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ έχουν επανειλημμένα πει ότι πολεμικά πλοία θα συνοδεύουν πετρελαιοφόρα και άλλα πλοία στα Στενά.

Μάλιστα την Πέμπτη, ο Τραμπ δήλωνε ότι οι επιχειρήσεις συνοδείας θα ξεκινήσουν «πολύ σύντομα» και χθες Σάββατο, με δύο αναρτήσεις, καλούσε και άλλα κράτη να συνδράμουν.

Οι ΗΠΑ αποφεύγουν προς το παρόν να στείλουν πολεμικά πλοία στο πέρασμα, το στενότερο σημείο του οποίου έχει διατομή μόλις 33 χιλιομέτρων. Πάνω-κάτω.

Τα δύσκολα αρχίζουν εδώ: Πολύπειροι αξιωματικοί του αμερικανικού Ναυτικού προειδοποιούν ότι τα ιρανικά drones και οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι θα μπορούσαν να μετατρέψουν την περιοχή σε «ζώνη θανάτου» για τους Αμερικανούς ναύτες.

• Μία εναλλακτική επιλογή για να καταστούν εφικτές οι πολεμικές συνοδείες θα ήταν η πιο εντατική χρήση αεροπορικής ισχύος για να εντοπίζονται ιρανικοί πύραυλοι και drones προτού αυτά προλάβουν να εκτοξευθούν κατά διαπλεόντων πλοίων.
• Μια άλλη, θα ήταν η χρήση χερσαίων δυνάμεων για την κατάληψη εδαφών γύρω από τη θαλάσσια δίοδο.

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης χερσαίων δυνάμεων. Την Παρασκευή, μάλιστα, ο Τραμπ διέταξε την αποστολή εκστρατευτικής μονάδας στη Μέση Ανατολή, η οποία συνήθως περιλαμβάνει πολεμικά πλοία με χιλιάδες ναύτες, μαχητικά αεροσκάφη και περίπου 2.200 πεζοναύτες.

«Κουνούπια»

Πώς θα έμοιαζε όμως μια τέτοια επιχείρηση; Αμερικανικά πολεμικά πλοία, ενδεχομένως σε συνεργασία με συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις, θα κινούνται στο Στενό δίπλα στα πετρελαιοφόρα για να εξουδετερώνουν νάρκες και να αποκρούουν ιρανικές επιθέσεις τόσο από αέρος όσο και από τον λεγόμενο «στόλο κουνουπιών» του Ιράν, δηλαδή τα μικρά, ταχύτατα επιθετικά σκάφη.

Ειδικοί εκτιμούν ότι μπορεί να απαιτούνται δύο πολεμικά πλοία ανά δεξαμενόπλοιο ή περίπου δώδεκα πλοία για την προστασία μιας νηοπομπής 5 έως 10 τάνκερ, ώστε να διασφαλιστεί επαρκής αντιαεροπορική άμυνα. Οι μικρές αποστάσεις καθιστούν πάντως πολύ δύσκολη την κατάρριψη πυραύλων και drones.

Παρά την σημαντική αποδυνάμωση, συνεπεία 16 ημερών αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων, του ιρανικού ναυτικού, οι Ιρανοί εξακολουθούν να αποδεικνύουν ότι μπορούν να επιτίθενται.

Ο Μπράιαν Κλαρκ, ανώτερος συνεργάτης του Hudson Institute και πρώην αξιωματικός του Ναυτικού, εκτιμά ότι πέρα από τα πολεμικά πλοία, θα απαιτηθεί τουλάχιστον 12 drones MQ-9 Reaper να περιπολούν στον ουρανό και να πλήττουν εκτοξευτές πυραύλων και drones όταν εντοπίζονται κατά μήκος των ακτών.

«Μιλάμε για χιλιάδες στρατιώτες και ναύτες και για σημαντικό οικονομικό βάρος που ίσως χρειαστεί να διαρκέσει μήνες», δήλωσε ο Κλαρκ.

Άλλοι στρατιωτικοί αναλυτές έχουν προτείνει και μερικά ακόμη μαχητικά , όπως το Harrier των Πεζοναυτών, ως επιλογή υποστήριξης των συνοδειών.

Ακόμη πιο Στενά

Και εδώ υπάρχει ένα ακόμη θέμα: Οι καθυστερήσεις που θα προκληθούν λόγω των μέτρων ασφαλείας σε συνδυασμό με τον περιορισμένο αριθμό διαθέσιμων πολεμικών πλοίων θα μείωναν την κίνηση τάνκερ μέσω του Στενού στο 10% των φυσιολογικών επιπέδων, σύμφωνα με την Lloyd’s.

Με αυτόν τον ρυθμό, θα χρειάζονταν μήνες για να εκκαθαριστεί η συμφόρηση των περισσότερων από 600 εμπορικών πλοίων που παραμένουν εγκλωβισμένα στον Κόλπο.

Χώρια που ο κίνδυνος το Ιράν να καταφέρει ισχυρά πλήγματα, προκαλώντας ζημιές ή ακόμη και βυθίζοντας πολεμικά και εμπορικά πλοία θα παρέμενε σημαντικός. Οι αντιπλοϊκοί πύραυλοί του είναι φορητοί και μπορούν να μετακινηθούν γρήγορα για επιθέσεις hit and run («χτύπα και φύγε»).

Αποστολή χερσαίων δυνάμεων

Η πιο σκληρή στρατιωτική λύση λέει: Επιδρομή και κατάληψη τμήματος του νότιου Ιράν ώστε να αποτραπεί η εκτόξευση πυρών κατά πλοίων στο Στενό.

Αυτό πιθανότατα θα απαιτούσε χιλιάδες στρατιώτες και «εγκλωβισμό» τους σε επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να διαρκέσουν μήνες, με τις αμερικανικές δυνάμεις εκτεθειμένες σε επιθέσεις από ένα καθεστώς που μάχεται για την επιβίωσή του.

Μια τέτοια επιχείρηση θα ξεκινούσε με εκτεταμένες αεροπορικές επιθέσεις κατά μήκος των ακτών και θα ακολουθούσε απόβαση αμερικανικών δυνάμεων στο νότιο Ιράν, πιθανότατα με αμφίβια επίθεση Πεζοναυτών σε ορεινό και δύσβατο έδαφος.

Εν ολίγοις, εισβολή. Οι ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να καταστείλουν τις ιρανικές χερσαίες δυνάμεις με αεροπορικά πλήγματα, χωρίς να αποκλείεται άμεση σύγκρουση.

Οποιαδήποτε αμερικανική δύναμη στο έδαφος θα παρέμενε στόχος ιρανικών επιθέσεων. Οι Φρουροί της Επανάστασης, με δύναμη περίπου 190.000 στρατιωτών, και η επίλεκτη Δύναμη Κουντς ειδικεύονται στον ασύμμετρο πόλεμο και έχουν στηρίξει επί δεκαετίες αντάρτικες οργανώσεις στη Μέση Ανατολή, μεταξύ άλλων και στο Ιράκ μετά την εισβολή του 2003.

Για να διασφαλιστεί η θαλάσσια δίοδος, ενδέχεται να απαιτηθεί ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράν για μήνες ή και περισσότερο.

Ο ρόλος της ναυτιλίας

Η κατοχή της ακτογραμμής δεν θα εξάλειφε πλήρως την ιρανική απειλή για τη ναυσιπλοΐα. Το Ιράν διαθέτει πυραύλους και drones μεγαλύτερου βεληνεκούς που μπορούν να πλήξουν στόχους στον Κόλπο από το βαθύ εσωτερικό της χώρας.

Επομένως  η μείωση  -χωρίς εξάλειψη- της απειλής μπορεί να μην αρκέσει για να πείσει τις ναυτιλιακές εταιρείες να επαναχρησιμοποιήσουν το στενό.

Mε πληροφορίες από Wall Street Journal