Ο Οδοντωτός και η πρώτη «αποξήλωση γραμμής»  της Μεταπολεμικής τάξης Πραγμάτων

Ο Ωνάσης πήρε στα χέρια τιου την Ολυμπιακή και την έκανε εταιρεία των 5 Ηπείρων, που σύνδεσε «Οκταψήφιο» Ελληνισμό.

Και επιπλέον σε πολύ πιο αποφασιστικό ρόλο από το Κράτος που -όπως αποδεικνύεται- εχει θεσμοθετημένο ρόλο να αναπαράγει την μιζέρια και την εξάρτηση, σύνδεσε την Αθήνα με τα πιο απόμακρα  (τότε) σημεία της Ελλάδας. Ασκώντας ταυτόχρονα πολιτική «Περιφερειακής Ανάπτυξης» σε συνολικό μακροοικονομικό επίπεδο, και στοχεύοντας επιπλέον και στην ανάπτυξη στον Τουρισμό.
Η επιτυχία της Ολυμπιακής του Ωνάση, ήταν απόλυτη και μεγάλη.

Ο ανοιχτόμυαλος Σμυρνιός, γεννημένος 20 Ιανουάριου 1906, στον αστερισμό του Υδροχόου, ενεργώντας εκτός  πλαισίων (Out of The Box), έκανε το εξής απλό. Από τις Κερδοφόρες γραμμές της Ολυμπιακής, χρηματοδοτούσε της «αναπτυσσόμενες»….

Αν τότε ίσχυε η σημερινή εφαρμογή των κριτηρίων των Θάτσερ και Μερκελ, που είναι και οι σημερινοί ολέθριοι «κανόνες» της ΕΕ, αυτές οι «αναπτυσσόμενες» αεροπορικές συνδέσεις, θα θεωρούντο «ελλειμματικές» και δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ. Και αν ο Ωνασης είχε θελήσει να εφαρμόσει το μοντέλο αυτό στο πλαίσιο των συνολικών του Οικονομικών δραστηριοτήτων και να πληρώνει από τα κέρδη της Ναυτιλίας του, την Ολυμπιακή, η δύσμορφη  αυτή ΕΕ, θα το χαρακτήριζε αθέμητο ανταγωνισμό, θα τον ρήμαζε στα πρόστιμα και θα εξασφάλιζε την διαιώνιση της Ελληνικής Μιζέριας, που κάποιος -σήμερα που άσπρισαν τα μαλλιά, και ξεκαθάρισαν εδώ και πολλά χρόνια τα μυαλά μου- πρέπει να μου αποδείξει ότι δεν είναι συνειδητός κακοπροαίρετος στόχος και σκοπός μαζί.

Θατσερισμός-Μερκελισμός

Οι Θάτσερ και Μερκελ ήταν οι ιδανικές «ηθοποιοί» που επελέγησαν από το Casting του συστήματος για την κατάργηση της Μεταπολεμικής Κοινωνικοοικονομικής τάξης πραγμάτων και συγκεκριμένα των στόχων : της «Ανάπτυξης», της βασισμένης σε αυτή την Ανάπτυξη, Κοινωνικής Δικαιοσύνης (με την κοινωνία ως συμμέτοχο και μέτοχό της) , και με την επιδίωξη-επίτευξη αυτών των δυο, εξασφάλιση πολιτικής σταθερότητας

Τι μέτρησε στην audition….. : Ας μην λησμονούμε ότι η Θάτσερ και η Μερκελ δεν είχαν ιδέα από αυτό που λέμε στο Πανεπιστήμιο Social Studies. Ήταν παντελώς «αγράμματες» σε αυτό τον γνωστικό χώρο,. όπως εγώ στην μοριακή βιολογία. Και όμως Οι Θάτσερ και Μερκελ  διαμόρφωσαν το σκεπτικό και τους κανόνες της -φερόμενης ως- Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κανόνες που  βασίστηκαν σε μια

Ιδεοληπτική τους προκατάληψη για το «πως πρέπει να είναι ο Κόσμος». Προκατάληψη που διαμορφώθηκε από την προσωπική βιωματική ανάπτυξή τους, την ψυχολογική τους συγκρότηση και το -με αντικειμενικά κριτήρια- κλειστό τους μυαλό, περιορισμένο/περικλεισμένο  στον Διαχειριστικό χώρο του γνωστικού τους αντικειμένου, χωρίς καμία σύνδεση/δυνατότητα με την φιλοσοφική διάσταση και δυναμική που εχει μεσα της κάθε επιστήμη.

Νέα κοινωνικοοικονομική Τάξη

Γιατί το πέτυχαν. Γιατί ο Θατσερισμός και ο Μερκελισμός ήταν γάντι για την εφαρμογή μιας νέας κοινωνικοοικονομικής Τάξης Πράγματων, μεσα από το ταυτόχρονο «γκρέμισμα» του μεταπολεμικού (πάντα Καπιταλιστικού) μοντέλου.

Με την ψευδεπίγραφη επίκληση της Ελεύθερης Οικονομίας ,εφαρμόστηκαν πολιτικές και «μέτρα» που θα εξασφάλιζαν -όπως και το πέτυχαν- «τεχνητά», μια νέα κοινωνικοοικονομική  διαστρωμάτωση. Θα καταργούσαν την Μεσαία τάξη, και κυρίως θα επεδίωκαν -μετα μανίας και υποστηρικτικής σοφιστείας- μια συνολική αναδιανομή του πλούτου από τους πολλούς στους πολύ λίγους, με επίταση των ανισοτήτων και εξασφάλιση της ηδονής των μικρόνοων ως υπεροπτικά «ανώτερων», των κατασκευασμένων φτωχών, αλλά …και συστημικά κυνηγημένων. Όλα αυτά …βεβαίως βεβαίως…. κατά παραβίαση της οικονομικής επιστήμης, υποστηριζόμενα από ισχυρή επικοινωνιακή σοφιστεία και μεθόδους ψυχολογικής χειραγώγησης, επιπλέον της «θεσμικής βίας».

Με ένα απλό παράδειγμα, υποστηρίχτηκαν οι τσουκνίδες να πνίξουν τις τριανταφυλλιές του κήπου, με την επίκληση της «ελευθερίας της  τσουκνίδας», της αυτορρύθμισης της φύσης στον κήπο κ.α. . Ναι τόσο γελοία, τόσο αποκρουστικά…..Όμως πέτυχαν την κοινωνικοοικονομική  παρακμή της Ευρώπης. Την πέτυχαν.

Η Μεγιστοποίηση Κέρδους ως ελαχιστοποίηση Κόστους:

Επειδή αυτή είναι μια «πολιτική επιλογή» και όχι «αδήριτος κανόνας της Οικονομίας», αποτέλεσε -πριν μισό αιώνα και 3 χρόνια (1973)- στοιχείο σύγκρουσής μου με τον Καθηγητή μου στα μεταπτυχιακά μου Economics of Transportation. Είναι και το μοναδικό μου μάθημα, που πήρα (κακό βαθμό) C, για τον  οποίο σήμερα αισθάνομαι υπερηφάνεια…, Τότε είχα απόλυτες «οικογενειακές ενοχές»… του τύπου «και τώρα πως το λένε στο σπιτι……»    Σήμερα γελάω δημοσίως….

Στην Εργασία μου για την οποία βαθμολογήθηκα στο συγκεκριμένα μάθημα, εγώ υποστήριζα το «μοντέλο Ωνάση» το οποίο είχα μελετήσει και βιωματικά με την Εμπειρία της Ολυμπιακής σε Εθνικό και Διεθνές επίπεδο, από DC-6B, μέχρι τα B707. Το συμπλήρωνα με την απόλυτα Καπιταλιστική Θεωρία η οποία προσδιορίζει ότι το κέρδος προέρχεται από «Ερευνα και Ανάπτυξη»…(έτσι για να στερήσουμε  από το  από το Muppet show τον χαρακτηρισμό των επιλογών ως «κομμουνιστικών»), και το επέκτεινα με την Μακροοικονομική διάσταση της συνολικής ανάπτυξής της Οικονομίας, τα οφέλη της οποίας ξαναγυρίζουν στην Οικονομική μονάδα με την στήριξη της ανάπτυξης της κερδοφορίας  της.. και σε τελευταία ανάλυση και στην ύπαρξή της, η οποία κλονίζεται σε περιβάλλον συνολικής παρακμής ή κρίσης.

Ο (τότε) Καθηγητής μου, ενας τυπικός WASP «ορθολογικός-αγγλοσάξων-προτεστάντης» υποστήριζε με μένος «Μεγιστοποίηση Κέρδους=Ελαχιστοποίηση Κόστους.».  Κολλημένος σε επίπεδο κοντόφθαλμης ανάλυσης «οικονομικής μονάδας», έμενε παγιδευμένος στην μικροοικονομική πραγματικότητα (εντός της περίφραξης) της Οικονομικής μονάδας, ανήμπορος να βγει έξω από την διαχειριστική επιδίωξη του Κέρδους και να το επιδιώξει με την αναπτυξιακή.

Χωρίς τραίνο

Με λίγα λόγια υποστήριζε την θέση αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα στον τομέα Σιδηρόδρομος και που μεταφράζεται στην υποστήριξη της Θέσης : Χωρίς τραίνο η Δυτική Μακεδονία, Χωρίς σιδηροδρομική επικοινωνία η αγαπημένη μας Φλώρινα, και ας είναι θαμμένη στο χιόνι, αλλά χωρίς τραίνο και η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.  Δεν ακούγεται τραίνο στην Δράμα, στο Παρανεστι…. Από Αλεξανδρούπολη παιδιά για Σουφλί, πότε εχει Τραίνο;;;  Έλα τώρα με αυτούς τους «κολίγους» θα ασχολούμεθα.

Σε αυτή την συλλογιστική, «σταμάτησαν» -κάτ. αρχήν- τον Σιδηρόδρομο Πελοποννήσου. Και λέμε «κατ’αρχήν» διότι στον ιερό χώρο της Πελοποννήσου, «φωνάζουν» κάποια πράγματα ακόμα και για τους εντελώς μη ειδικούς. Οι αποστάσεις είναι τέτοιες που εάν υπήρχε τραινο, ακόμα και με την υποδομή που υπήρχε, οι αποστάσεις είναι τέτοιες ώστε ενας μεγάλος αριθμός που κατοικεί στην Αθήνα, θα πήδαγε στο Τραινο να πάει για Σ/Κ στο πατρικό του στο χωριό, είτε στο Κοπανάκι, είτε στο Καλό Νερό, είτε στην Κυπαρισσία και από εκεί με 10 ευρώ με ταξί στο Πατρικό. Το ΚΤΕΛ δεν είναι το ίδιο, και το ΙΧ πέραν του κόστους , οσο γερνάει ο πληθυσμός δεν είναι τόσο εύκολο το οδήγημα έστω και των 2.45 ωρών για Καλαμάτα.  Εδώ σταμάτησαν και την σύνδεση με το Ναύπλιο που ήταν ακόμα και ημερήσιος Σαββατιάτικος προορισμός για μια οικογένεια από .. «Αθήνα».

Ένα ζωντανό τραίνο στην Πελοπόννησο, θα κράταγε την Περιφέρεια ζωντανή. Θα είχε νόημα να κρατηθούν ενεργές οι ιδιοκτησίες των οικογενειών αφού θα ήταν το σπίτι για το Σαββατοκύριακο. Θα ήταν και μια συνεχής μετάγγιση «δαπάνης ζήτησης» στην τοπική οικονομία , ώστε να εχει νόημα να κρατηθούν οικονομικές δραστηριότητες στην Περιφέρεια . Χωρίς τραινο, οι δυο φορές τον μήνα στο Πατρικό στους Χρανους, γίνονται μία η καμία , …το χρόνο. Οι 4 φορές τον μήνα στην Κυπαρισσία, γίνονται δυο το χρόνο.
Υπάρχει μια «εμμονή», η Ελληνική Περιφέρεια να ερημώσει, Και η Κατάργηση τιου Τραίνου -φαίνεται εξόφθαλμα στην Πελοπόννησο- ότι εχει σκοπό την ερήμωσή της, στα πλαίσια συνολικής ερήμωσης της Περιφέρειας της Ελλάδας.

Επιμύθιον :

1.Η συνειδητή πολιτική Επιλογή

Οι κανόνες της ΕΕ, είναι η συνειδητή πολιτική επιλογή με σκοπό την αντικατάσταση του μεταπολεμικού Καπιταλιστικού Μοντέλου : Ανάπτυξη -Κοινωνική Δικαιοσύνη -Πολιτική Σταθερότητα, από το Θατσερικο -Μερκελικο Μοντέλο με σκοπό την Τεχνητή βίαια δημιουργία νέας κοινωνικοοικονομικής διαστρωμάτωσης σκληρών ανισοτήτων, τεχνίτης βίαιης αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς στους πολύ λίγους, με ταυτόχρονη επιβολή του μοντέλου αυτού, με μεσα ψυχικής βίας , κοινωνικής χειραγώγησης και επικοινωνιακής τεχνολογίας.

2. Διαχειριστικό κι όχι αναπτυξιακό κέρδος

Στα πλαίσια αυτά εξομοιώνεται η μεγιστοποίηση κέρδους με ελαχιστοποίηση κόστους που αποτελεί «σοφιστεία» με σκοπό να αποκρυβεί η  διαφορά επιδίωξής – μεγιστοποίησης κέρδους από καπιταλιστική ανάπτυξή, έναντι αυτής από διαχείριση.

Η πρώτη εξασφαλίζει μεγαλύτερα (και από άποψη οικονομικού κέρδους) αποτελέσματα, και την επιτυχία του πρώτου Μεταπολεμικού  Καπιταλιστικού Μοντέλου. Όμως δεν επιτυγχάνει την κατασκευή σκληρών ταξικών ανισοτήτων, τον εξευτελισμό του Ανθρώπου, την μετάλλαξη του από σκοπό της οικονομίας σε μέσο της εξουσίας, που είναι το ζητούμενο του Νέρωνα για χρήση στο Κολοσσαίο …όπου η κοινωνία «εξελίσσεται» σε αντιπαράθεση, με επιθετικότητα, ταπείνωση και εξευτελισμό του ενός από τον άλλο….. ., αλλά και για την τελική πυρπόληση της….Ρώμης….

Η Διακοπή λειτουργίας του Οδοντωτού Καλαβρύτων δεν είναι απλή αστοχία. Εντάσσεται θορυβωδώς στα πλαίσια του Θατσερικού-Μερκελικού Μοντέλου που βασίζεται στην «κατάργηση της γραμμής» της πρώτης Καπιταλιστικής Μεταπολεμικής τάξης Πράγματων. Του Θατσερικού-Μερκελικού Μοντέλου που  εχει ως συνειδητή πολιτική Επιλογή την διαμόρφωση, συντήρηση και επίταση, κοινωνικών, οικονομικών και περιφερειακών ανισοτήτων, με εργαλείο το Διαχειριστικό, αντί το αναπτυξιακό κέρδος,

Η καταστροφή του Ελληνικού σιδηροδρόμου γενικά, η αναστολή λειτουργείας του δικτύου Πελοποννήσου, και η διακοπή λειτουργίας του Οδοντωτού των Καλαβρύτων, υπηρετούν ένα ισχυρότερο και ύπουλο σκοπό. Την Ισχυροποίηση  και δύσκολα αναστρέψιμη εγκαθίδρυση του Θατσερικού-Μερκελικού Μοντέλου στην Ελλάδα, μεσα από την εγκατάλειψη και ερήμωση της Ελληνικής Περιφέρειας.

Η Διακοπή λειτουργίας του Οδοντωτού Καλαβρύτων δεν εντάσσεται στις «χρόνιες Ελληνικές Παθογένειες». Εκτός αν με αυτό τον «όρο», εννοούμε την -από κάποιους- διαχρονική αποδοχή της Ελλάδας ως Χώρας; Apartheid.

Αυτό δεν είναι αποδεκτό για κάθε ένα από εμάς που ακούει την ψυχη του να φωνάζει : «εγώ δεν  γεννήθηκα «ιδιώτης». Γεννήθηκα Έλληνας, τουτέστιν. με ενδιαφέρον για τα κοινά, και αγάπη στον Άνθρωπο.

*Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου – American Association of University Professors (1977) – Αριστείο Ακαδημαϊκής Διδασκαλίας Η.Π.Α. (1987) και πρώην Νομάρχης.