Ο Ρασούλης ήταν και είναι το καινούργιο και το αλλιώτικο πράγμα

Κώστας Μπαλαχούτης
05.03.2026 • 08:07

Γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1945 και έφυγε στις 5 Μαρτίου 2011.

Γνωριζόμασταν, όχι πλατιά αλλά μεστά. Διαφωνούσαμε για κοινές αγάπες μας και στο τέλος συμφωνούσαμε για τη διαφωνία μας.

Συνομιλούσες μαζί του και κατέληγες πλουσιότερος, εξυπνότερος και περισσότερο υποψιασμένος για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Ωραίος άνθρωπος. Μελιστάλαχτος, γήινος, δοτικός και καμιά φορά και εκρηκτικός. Κατηγορία από μόνος του σε όλα του.

Ο Μανώλης Ρασούλης, ως δημιουργός, ήταν και παραμένει, το κάτι άλλο. Μας ένιωσε, μας έσωσε και μας πρόσφερε… τα πάντα. Μια αέναη γιορτή του μυαλού και της ψυχής όπου του κύκλου η τελειότη… κάνει ουσία τα διότι.
Και με τον Ξυδάκη, και με τον Λοΐζο, και με τον Νικολόπουλο, και με την Αλαγιάννη, και με τον Παπάζογλου, και με τον Βαγιόπουλο μας χάρισε αμανάτια παντοτινά…

Ακόμη και σήμερα οι σκέψεις και οι λέξεις του παραμένουν ολόδροσες, σπαρταράνε, δίχως να χάνουν δράμι από το ειδικό βάρος και τη διεισδυτικότητά τους.

Υπήρξε από τους ανθρώπους του λόγου που με το έργο και τη γενικότερη δράση τους άλλαξαν τα δεδομένα στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Με την ιδιαίτερη γραφή του ανανέωσε την κορεσμένη ματιά και θεματολογία του λαϊκού όπως αυτό είχε διαμορφωθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ξαναδίνοντάς του τη χαμένη αμεσότητα και προσθέτοντας διακριτικά σουρεαλιστικά στοιχεία στο τραγούδι.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Κοντογιάννης, που συνεργάστηκε μαζί του σε ιστορικά έργα (Η Εκδίκηση της Γυφτιάς, Δήθεν, Οι Κυβερνήσεις Πέφτουνε Μα Η Αγάπη Μένει, Τα Τραγούδια της Χαρούλας, Παίξε Χρήστο Επειγόντως κ.ά.):

«Ο Μανώλης ήταν το καινούργιο πράγμα. Ξέραμε ότι ο στίχος του εισάγει στο λαϊκό καινούργιες λέξεις και νοήματα. Το ανανέωνε, το εμπλούτιζε… Ο λόγος του Ρασούλη με οδηγούσε σε ένα πνευματικό μεράκλωμα, είχα αποκτήσει με τους στίχους του μια συναισθηματική νοημοσύνη. Κάναμε κολλητή παρέα. Μας αφορούσε βαθιά η πολιτική και το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Οι πόλεμοι, οι εξεγέρσεις… και βέβαια η τελική ανατροπή… Ο Μανώλης είχε μια παγκόσμια ματιά για το γίγνεσθαι της ζωής. Το τρίπτυχό του ήταν ο Τρότσκι, ο Ηράκλειτος και Ραζνίς. Πάνω στις θεωρίες τους είχε διαμορφώσει τη δική του άποψη για το πώς πρέπει να λειτουργούν οι άνθρωποι κοινωνικά και πολιτικά».1*

Ο Μανώλης Ρασούλης μπορεί να έφυγε από τον μάταιο ετούτο κόσμο, μένουν όμως με βαριά χνάρια, η δυναμική προσωπικότητα και το σπουδαίο έργο του (τραγούδια, βιβλία, άρθρα και όχι μόνο). Χειμαρρώδης, ακαταπόνητος, καυστικός αλλά γλυκός, και έδωσε, και θα δίνει με την τέχνη του στη ζωή των ανθρώπων και στη μοίρα του τόπου τις απρόσμενες ρίμες και τα βαθιά νοήματα των καταστάσεων.

*1. Κώστας Μπαλαχούτης, «Δημήτρης Κοντογιάννης – 50 Χρόνια Λαϊκό Τραγούδι» (εκδόσεις Χαμάμ)