Ο Τραμπ, τα βιβλία και το Ιράν
Σε προηγούμενο σχόλιο στη Ναυτεμπορική, αναρωτήθηκα πώς θα αντιδρούσε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ αν είχε διαβάσει το κλασικό βιβλίο του Τολστόι, «Πόλεμος και Ειρήνη».
Πολλοί αναγνώστες έσπευσαν να απαντήσουν με ποικίλα σχόλια για τη σχέση του πρόεδρου Τραμπ με τα βιβλία, γενικότερα.
Έψαξα λοιπόν το θέμα για να σχηματίσω μια καλύτερη άποψη. Όταν πριν τέσσερα χρόνια ο Τραμπ ρωτήθηκε από τον τηλεοπτικό αστέρα Α. Τζ. Καλαγουέι ποια είναι τα δύο αγαπημένα του βιβλία, ο Τραμπ κατονόμασε δύο… δικά του: το «The Art of the Deal» , το οποίο κυκλοφόρησε το 1987, και το «Surviving at the Top» , του 1990.
«Λατρεύω το διάβασμα, όταν έχω την ευκαιρία να διαβάσω», πρόσθεσε.
Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε επίσης στο The Hollywood Reporter ότι διάβασε το βιβλίο του διάσημου δημοσιογράφου Εντουαρντ Κλάιν Ed για την Χίλαρι Κλίντον και «το βιβλίο για τον Ρίτσαρντ Νίξον» , χωρίς να διευκρινίσε ποιο.
Πρόσθεσε πάντως ότι ξαναδιάβαζε το περίφημο έργο «Ουδέν νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο» ( του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ)το οποίο αποκάλεσε «ένα από τα σπουδαιότερα βιβλία όλων των εποχών».
Ποιά βιβλία συστήνει ο Τραμπ
Κατά καιρούς, ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει αναρτήσεις στο Truth Social για την υποστήριξη κάποιων βιβλίων. Ισως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα βιβλία που συστήνει ο Τραμπ είναι συχνά τίτλοι που επικρίνουν τον Ομπάμα , την Αριστερά και θρηνούν την κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ανάμεσα στα βιβλία που έχει προτείνει είναι το «Ενα Έθνος Λιποτακτών» (A Nation of Wusses , 2012), όπου ο συγγραφέας Εντ Ράντέλ επικρίνει την αμερικανική πολιτική ηγεσία, υποστηρίζοντας ότι η έλλειψη θάρρους και η εμμονή στις δημοσκοπήσεις εμποδίζουν τη λήψη δύσκολων αποφάσεων για το κοινό καλό.
Ο Τραμπ συνιστά επίσης «Το Πεδίο της Μάχης: Πώς Μπορούμε να Κερδίσουμε τον Παγκόσμιο Πόλεμο Ενάντια στο Ριζοσπαστικό Ισλάμ και τους Συμμάχους του», από τους Αντιστράτηγους Μάικλ Φλιν και Μάικλ Λέντιν, αλλά και το «Ξύπνα Αμερική» , του Έρικ Μπόλινγκ.
Προτείνει επίσης για να διαβαστεί το βιβλίο της Αν Κούντερ «Αντίο, Αμερική: Το σχέδιο της Αριστεράς να μετατρέψει τη χώρα μας σε μια κόλαση του Τρίτου Κόσμου» , «Η Φίμωση: Πώς η Αριστερά Σκοτώνει την Ελευθερία του Λόγου», της Κίρστεν Αν Πάουερς και η
«Η Έμιλι Παίρνει το Όπλο της: …Αλλά ο Ομπάμα Θέλει να Παίρνει το Δικό σου» , από την Έμιλι Μίλερ που κυκλοφόρησε το 2013 και επικρίνει τους νόμους περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Ομπάμα.
Ανάμεσά στα επικριτικά για τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα βιβλία που προτείνει ο Τραμπ είναι και το βιβλίο του Εντ Κλάιν «Ο Ερασιτέχνης: Ο Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο» , του Εντ Κλάιν .
Η σχέση με το βιβλίο
«Για να κατανοήσεις τη σχέση μεταξύ Τραμπ, βιβλίων και ανάγνωσης, πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω», γράφει η Corriere dellaSera . «Όταν ο Τραμπ κέρδισε τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών το 2016, ορισμένοι δημοσιογράφοι άρχισαν να παρατηρούν κάτι παράξενο. Στο γραφείο του στη Νέα Υόρκη, δεν υπήρχαν βιβλία. Μόνο στοίβες από περιοδικά, όλα με το πρόσωπό του στο εξώφυλλο. Ακόμα και πριν μπει στην προεκλογική κούρσα, ο Τραμπ είχε κάποιον στην παρέα του που έπρεπε να του διαβάζει κάθε πρωί κάθε άρθρο που περιείχε το όνομα του αφεντικού και να βάζει ένα αυτοκόλλητο σημείωμα εκεί, ώστε να μην αναγκάζεται να ξεφυλλίζει σελίδες που δεν τον αφορούσαν. Στο γραφείο του, δεν υπήρχε καν υπολογιστής. Μόνο κουτάκια Diet Coke, βραβεία, τρόπαια γκολφ, χάρτινες σακούλες McDonald’s (…). Μόλις έφτασε στον Λευκό Οίκο, οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του άρχισαν να παρατηρούν ότι δεν διάβαζε τις αναφορές που προέρχονταν από το Υπουργείο Άμυνας ή το FBI. Δεν διάβαζε άκρως απόρρητα αρχεία για την πυρηνική ενέργεια, το Ιράν ή το ΝΑΤΟ. Παραπονιόταν ότι ήταν πολύ μεγάλα», αναφέρει σε σχόλιό της η ιταλική εφημερίδα.
Οι σιίτες και ο Τραμπ
Αν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε διαβάσει την ιστορία της Περσίας , θα μπορούσε μάλιστα να αξιολογήσει καλύτερα και κυρίως να αντιμετωπίσει πιο ορθολογικά το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης.
Τα έθνη έχουν τους ιδρυτικούς τους μύθους, τους ήρωές τους. Ως σιίτες, οι περισσότεροι Ιρανοί για παράδειγμα , δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως απελευθερωτή , αλλά ως θύμα.
Οι ιδρυτές της σέκτας των σιιτών υποστήριξαν ότι η εξουσία πρέπει να περάσει στο γαμπρό και ξάδελφο του Προφήτη Μωάμεθ, Αλί, και στη συνέχεια στους αρσενικούς διαδόχους του. Οι σιίτες, αναφέρουν πηγές, θεωρούν ότι ο Μωάμεθ όρισε ως διάδοχο του τον Αλί. Ωστόσο, κάποιοι από τους πιστούς του, βιάστηκαν να χρίσουν νέο πνευματικό ηγέτη τους, τον πεθερό του Προφήτη, Αμπού Μπάκρ. Σε εκείνο το σημείο ακριβώς ξεκίνησαν οι προστριβές και διαμάχες. Αν και οι διαφορές ήταν στην αρχή πολιτικές, στη συνέχεια, αναπτύχθηκαν και θρησκευτικές διαφορές.
Τελικά ο Αλί επελέγη για να γίνει ο τέταρτος χαλίφης το 656 μ.Χ., κάτι που προκάλεσε κύμα βιαιοτήτων. Το σχίσμα παγιώθηκε το 680 μ.Χ., όταν δολοφονήθηκε στην Καρμπάλα του Ιράκ, ο γιος του Αλί, Χουσεΐν.
Ο σιιτισμός ξεκινά από την τραγική ιστορία του Χουσεΐν ο οποίος αποκεφαλίστηκε και έγινε μάρτυρας σεβαστός από τους Σιίτες σε σημείο που να γεννήσει «τον μόνο ισλαμικό πολιτισμό που λάτρευε την ανθρώπινη εικόνα, που κατά τα άλλα απαγορευόταν από το Κοράνι, και έκανε το μαρτύριο , θεατρική τέχνη.
Η παράδοση λέει ότι «οι σιίτες ακόμη κι αν είναι περιτριγυρισμένοι από συντριπτικά ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις, ακόμη και αφού έχουν χάσει όλους τους διοικητές του στη μάχη, ακόμη και αφού έχουν διψάσει και πεινάσει, αρνούνται να παραδοθούν».
Αν ο Τραμπ είχε ενημερωθεί για τη σιιτική αυτή παράδοση , σαφώς θα έπρεπε να ήταν πιο επιφυλακτικός σχετικά με την ιδέα της γρήγορης κατάληψης του Ιράν.
«Πρέπει να γνωρίζεις τον εχθρό σου πριν τον πολεμήσεις» έγραφε 25 αιώνες πριν ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τζου στο βιβλίο του « Η Τέχνη του Πολέμου» .
