Ο Τζουντ Λο είναι ο Βλαντιμίρ Πουτιν
© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Παράξενη η πορεία που διαγράφει ο Ολιβιέ Ασαγιάς, έτσι όπως ξεκίνησε πειραματιζόμενος στο ευρύτερο φάσμα αυτού που ονομάζουμε arthouse για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε μάστορα του πολιτικού θρίλερ.
Ανιχνεύοντας το modus operandi του σύγχρονου ρωσικού κράτους και με αρωγό του το γαλλικό best seller στο οποίο βασίζεται, ο Ασαγιάς με βλέμμα που ξεκινά, ξεκάθαρα, από τη Δύση μοιάζει να το διασκεδάζει μπολιάζοντας στοιχεία σάτιρας, κοινωνικής κριτικής και αρχαίας τραγωδίας με το “Ο Μάγος του Κρεμλίνου”. Όλα ξεκινούν από το εύρημα ενός Ρώσου σκηνοθέτη που αφηγείται τις μέρες του δίπλα στον Πρόεδρο Πούτιν σε κάποιον συγγραφέα. Υπάρχει μια αίσθηση σαρκασμού και ειρωνείας πίσω από αυτήν την αφήγηση, αίσθηση η οποία αποτελεί και την κυρίαρχη τονικότητα του φιλμ, όπου αληθινά γεγονότα συνδυάζονται με ακραίες και προφανείς σημάνσεις πάνω στην ηθική παρακμή του ρωσικού κράτους. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Ασαγιάς μας τα κάνει “ταληράκια” και αυτό σχεδόν κοντράρει τον προαναφερθέντα περιπαικτικό τόνο, όμως ο σκηνοθέτης διαθέτει ένα μεγάλο ατού: ο Τζουντ Λο παίζει τον Βλαντιμίρ Πούτιν με “παγωμένα” συγκρατημένη χαιρεκακία, και παρά τον λίγο σχετικά χρόνο στο οποίο εμφανίζεται, κυριαρχεί επί του φιλμικού σώματος αφήνοντας πίσω έναν μάλλον άχρωμο Πολ Ντέινο.
“Good Luck, Have Fun, Don’t Die” είναι ο τίτλος της νέας ταινίας του Γκορ Βερμπίνσκι και η κεντρική της ιδέα μοιάζει με παραλήρημα μεσήλικα: ο Σαμ Ρόκγουελ έρχεται από το μέλλον για να σώσει την ανθρωπότητα από ένα μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης που μεταμορφώνει την Generation Z σε αιμοδιψή ζόμπι. Προφανώς όλο αυτό έχει την πλάκα του, οι καλές πλάκες όμως κρατούν λίγο και τούτο εδώ το φιλμ ξεπερνά τις δύο ώρες, κάτι που σημαίνει πως ο κύριος Βερμπίνσκι παίρνει πολύ περισσότερο τον εαυτό του στα σοβαρά απ’ όσο θα ήθελε να παραδεχτεί.
Μια ηλικιωμένη Ισπανίδα που ζει στην Ταγγέρη, έρχεται αντιμέτωπη με την κόρη της, όταν η τελευταία αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι της. Μετά το “Μπλε Καφτάνι”, η Μαριάμ Τουζανί επιστρέφει με το “Οδός Μάλαγα”, ένα τρυφερό φιλμ, αγκαζάροντας για πρωταγωνίστρια την μούσα των πρώτων ταινιών του Αλμοδοβάρ, Κάρμεν Μάουρα. Έχει μεγαλώσει αρκετά η Κάρμεν κι αυτό είναι αρκετό για να συγκινήσει κάποιους από εμάς, όμως στο βλέμμα της υπάρχει εκείνη η παλιά τρέλα και η ιστορία γεμάτη τρυφερές στιγμές και μικρές εκπλήξεις ταιριάζει γάντι με το ταμπεραμέντο της.
Οι φίλοι του τρόμου δεν θα περάσουν άσχημα με το “The Mortuary Assistant”, που βασίζεται στο ομώνυμο video game. Εδώ η υπάλληλος ενός νεκροτομείου παγιδεύεται σε μία δαιμονική κατάρα και ενώ σεναριακά πολλά μοιάζουν ξεκούδουνα, η ατμόσφαιρα και το αίμα κάνουν την ώρα να κυλά -μάλλον ευχάριστα. Ο πραγματικός νικητής της εβδομάδας όμως είναι “Η Μικρή Αμελί”, που αφηγείται τα πρώτα χρόνια ενός μικρού κοριτσιού στην Ιαπωνία τη δεκαετία του ’60. Είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις ταινίας κινουμένων σχεδίων που μιλά εξίσου σε παιδιά και ενήλικες, με στιγμές σπάνιας ευαιθησίας. Βρίσκεται επίσης υποψήφιο για Όσκαρ Ταινίας Animation κι αν ήταν στο χέρι μας, θα της το δίναμε.
