«Όχι» άλλος πυρετός στην ατμόσφαιρα

Καθώς οι θερμοκρασίες σε ολόκληρη την Ευρώπη αγγίζουν επίπεδα ρεκόρ, εντείνεται η συζήτηση για την ανάγκη να καμφθούν οι παραδοσιακές αντιστάσεις των Ευρωπαίων απέναντι στον κλιματισμό και να ακολουθηθεί το αμερικανικό παράδειγμα.

Η παραδοσιακή απροθυμία της γηραιάς ηπείρου απέναντι στην καθολική χρήση του κλιματισμού οφείλεται στον ιστορικό σχεδιασμό των παλαιών κτιρίων, στο υψηλό κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος και στην ισχυρή οικολογική συνείδηση των πολιτών, στοιχεία που κρατούσαν τα κλιματιστικά μακριά από τα περισσότερα νοικοκυριά.

Η λογική του επιχειρήματος για την ανάγκη ψύξης είναι ισχυρή. Η παρατεταμένη ζέστη πλήττει την παραγωγικότητα, απορρυθμίζει την εργασιακή και οικογενειακή καθημερινότητα, ενώ μπορεί να αποβεί μοιραία για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Ωστόσο, όπως σημειώνει με άρθρο του στους Financial Times o Κάρλο Ράτι, συγγραφέας, καθηγητής στο MIT και στο Politecnico di Milano και ιδρυτής του Carlo Ratti Associati, η Ευρώπη επιβάλλεται να σκεφτεί διπλά προτού υιοθετήσει τυφλά τις συμβατικές, ενεργοβόρες μονάδες κλιματισμού. Υπάρχουν σαφώς αποτελεσματικότεροι τρόποι για να δροσιστούν τα κτίρια.

Δροσιά στο εσωτερικό, «πυρετός» στην ατμόσφαιρα – Ένας φαύλος κύκλος

Οι εξωτερικές μονάδες που συναντά κανείς σε κτίρια παγκοσμίως έλκουν την καταγωγή τους από το 1902, όταν ο νεαρός μηχανικός Γουίλις Κάριερ σχεδίασε την πρώτη συσκευή διαχείρισης αέρα για τυπογραφείο στο Μπρούκλιν. Έκτοτε, εγκαταστάθηκαν εκατομμύρια ανάλογα συστήματα σε προσόψεις και στέγες.

Παρά την εξέλιξη, η βασική αρχή λειτουργίας παραμένει ίδια: λειτουργεί ακριβώς όπως ένα ψυγείο, αποβάλλοντας τη ζέστη έξω από το δωμάτιο και εξασφαλίζοντας την πολυπόθητη δροσιά στο εσωτερικό.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη αρχή λειτουργίας κρύβει ένα σημαντικό μειονέκτημα. Δεν εκμηδενίζει τη θερμότητα, αλλά απλώς τη μετατοπίζει, διοχετεύοντάς την έξω από τα κτίρια.

Η επακόλουθη άνοδος της θερμοκρασίας στους δρόμους αυξάνει τις ανάγκες για ψύξη, παράγοντας ακόμη περισσότερη ζέστη. Καθώς ο υδράργυρος ανεβαίνει, το σύστημα αναγκάζεται να λειτουργεί όλο και πιο εντατικά.

Διοχέτευση της θερμότητας στο έδαφος ή το νερό

Η διέξοδος από τον συγκεκριμένο φαύλο κύκλο είναι η διοχέτευση της θερμότητας στο έδαφος ή το νερό. Πολλές μεγαλουπόλεις αναπτύχθηκαν, όχι τυχαία, κοντά σε λίμνες, ποτάμια ή θάλασσες, καθώς το υδάτινο στοιχείο λειτουργεί ως θερμική δεξαμενή, διατηρώντας τις θερμοκρασίες σχετικά σταθερές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Ανάλογα συστήματα μπορούν να εφαρμοστούν σε επίπεδο μεμονωμένου κτιρίου. Η χρήση του νερού για την αποθήκευση της πλεονάζουσας θερμότητας επιτρέπει την επέκτασή τους σε ολόκληρα αστικά οικοδομικά τετράγωνα.

Fraîcheur de Paris: Πώς λειτουργεί

Ένα από τα μεγαλύτερα κεντρικά δίκτυα ψύξης παγκοσμίως είναι το Fraîcheur de Paris, ονομασία που παραπέμπει σε εκλεκτό άρωμα, προσφέροντας μια υπόσχεση δροσιάς.

Στο σύστημα αυτό χρησιμοποιούνται δύο εντελώς ξεχωριστά, κλειστά κυκλώματα που συναντιούνται σε υπόγειους σταθμούς. Αρχικά, το νερό του Σηκουάνα αντλείται προσωρινά και οδηγείται στους υπόγειους σταθμούς ψύξης.

Εκεί, μέσω ειδικών μηχανημάτων, μεταφέρεται η θερμότητα από το ζεστό νερό που επιστρέφει, από τα κτίρια της πόλης, προς το κρύο νερό του ποταμού.

Το νερό του ποταμού απλώς απορροφά τη ζέστη, λειτουργώντας ως φυσικό ψυγείο, και στη συνέχεια επιστρέφει στον Σηκουάνα ελαφρώς θερμότερο.

Το άλλο κύκλωμα, με το παγωμένο πλέον νερό, διοχετεύεται ξανά στο κύκλωμα σωληνώσεων της πόλης για να δροσίσει τα κτίρια.

Ένα ακόμη αναπτυσσόμενο σύστημα λειτουργεί στη Γενεύη, αξιοποιώντας τη λίμνη της πόλης (παρά το πρόβλημα με τα χωροκατακτητικά μύδια, το οποίο αντιμετωπίστηκε με μηχανικές ξύστρες σωλήνων). Αντί για εκατομμύρια ιδιωτικές συσκευές που ανταγωνίζονται για ηλεκτρική ενέργεια και εκπέμπουν θερμότητα, μια πόλη μπορεί να διαχειριστεί τη θερμική ενέργεια όπως ακριβώς το νερό ή το ηλεκτρικό ρεύμα: μέσω ενός κοινόχρηστου δικτύου.

Το νερό ως «θερμική μπαταρία»

Οι δυνατότητες του νερού, πάντως, επεκτείνονται πέρα από την απλή μεταφορά της θερμότητας. Σε ορισμένα προηγμένα συστήματα λειτουργεί ως ένα είδος «θερμικής μπαταρίας». Όταν η ηλεκτρική ενέργεια είναι φθηνή και άφθονη, το νερό ψύχεται και αποθηκεύεται, ενώ όταν οι θερμοκρασίες κορυφώνονται, η αποθηκευμένη δροσιά διοχετεύεται στους εσωτερικούς χώρους των κτιρίων. Η διαδικασία αυτή μειώνει αισθητά την πίεση στα δίκτυα ηλεκτροδότησης, τα οποία καταπονούνται εξαιτίας της υπερχρήσης του κλιματισμού.

Δεν είναι πανάκεια

Βέβαια, καμία από τις συγκεκριμένες μεθόδους δεν αποτελεί πανάκεια. Τα κτίρια μπορούν να περιορίσουν το θερμικό φορτίο μέσω αποδοτικότερων ενεργειακών τζαμιών, επαρκούς αερισμού, σωστά τοποθετημένης σκίασης και ανακλαστικών στεγών, ενώ η συμβολή των δέντρων μειώνει σημαντικά τη θερμοκρασία στο επίπεδο του δρόμου.

Η Ευρώπη έχει τώρα την ευκαιρία να υιοθετήσει μια πιο φιλόδοξη στρατηγική. Το Fraîcheur de Paris θα μπορούσε να γίνει το Fraîcheurs du Monde: όχι ένα εφεδρικό σύστημα για μια ήπειρο που προσπαθεί να καλύψει τη διαφορά, αλλά ένα παγκόσμιο πρότυπο σχεδιασμένο για έναν αιώνα που θερμαίνεται διαρκώς και απαιτεί σύγχρονες λύσεις ψύξης.

naftemporiki.gr

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.