Οι λεπτές ισορροπίες της ΝΔ στον δρόμο προς τις κάλπες

Τέτοια εποχή πριν από τρία χρόνια, στην αρχή της νέας κυβερνητικής θητείας του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε πιο «αποδεσμευμένος» από τη λογική των δεξιών, γαλάζιων ισορροπιών – κινούνταν άλλωστε με αυτό που οι αναλυτές αποκαλούν «τριγωνοποίηση» για να περιγράψουν τα ξεπερασμένα όρια Δεξιάς – Κέντρου – Αριστεράς.

Σήμερα στον τελευταίο χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Μητσοτάκης προσπαθεί ξανά να παρουσιάζει τη ΝΔ ως την παράταξη που μπορεί να απευθύνεται χωρίς ταμπέλες σε ευρύτερα ακροατήρια. «Μπορείς να κερδίσεις εκλογές ως μετριοπαθής κεντρώος. Μπορείς να νικήσεις τους λαϊκιστές υλοποιώντας τις υποσχέσεις σου, αυτό έχουμε πράξει εμείς», έλεγε σε πρόσφατη εκδήλωση στην Πνύκα.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η πρόκληση διατήρησης ισορροπιών ανάμεσα στη ρητορική και τις πρωτοβουλίες που δεν ενοχλούν τα πιο συντηρητικά ακροατήρια και σε όσα έλκουν τους προοδευτικούς ψηφοφόρους – παρότι δεν είναι καινούργια για τον Πρωθυπουργό – έχει μετατραπεί σε δύσκολο στοίχημα, που δεν έχει κερδηθεί, καθώς οι ισορροπίες ολοένα και λεπταίνουν.

Το πιστοποιούν οι κατά καιρούς ισχυρές ταλαντώσεις στη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ, τις οποίες έχει κληθεί να διαχειριστεί ο Μητσοτάκης κάνοντας σαφή στροφή στο κόμμα του (ιδίως οι συζητήσεις περί woke ατζέντας ξορκίζονται από βουλευτές της ΝΔ ως «απόλυτα απαγορευτικές» για την παραδοσιακή κομματική βάση) και η αποσυσπείρωση κεντρώων ειδικά στο φόντο σκανδαλωδών υποθέσεων, που εξακολουθούν να πονοκεφαλιάζουν το Μαξίμου, την ώρα που για τη ΝΔ ο εκλογικός στόχος της περνά αποκλειστικά μέσα από την επαναπροσέγγιση ψηφοφόρων με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οι οποίοι συνέβαλαν στο γαλάζιο 40% σε δύο εθνικές κάλπες, το 2019 και το 2023.

Ανοιχτά τραύματα

Αυτή τη φορά το κυβερνών κόμμα οδεύει προς άλλη μία εθνική αναμέτρηση, με τη διαφορά ότι ταυτόχρονα με τη «συνομιλία» με κεντρογενείς καλείται πρώτα να θωρακίσει το παραδοσιακό κομμάτι της ΝΔ, ανακόπτοντας τις διαρροές δεξιότερα. Κυλιόμενες μετρήσεις που φτάνουν τακτικά στο Μαξίμου φέρεται να δίνουν την ίδια εικόνα: η ΝΔ διατηρεί καθαρό προβάδισμα στους δεξιούς ψηφοφόρους, αλλά διαπιστώνει ανοιχτά τραύματα και καταγράφει επιμόνως σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά από ό,τι στους κεντροδεξιούς, ενώ στη μάχη του Κέντρου ο Μητσοτάκης φέρεται ότι έχει ανοίξει ξανά υπέρ του τον διάδρομο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Εχουν υπάρξει περίοδοι όμως (με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ π.χ.) που ο Νίκος Ανδρουλάκης γύριζε το παιχνίδι υπέρ του ΠΑΣΟΚ (σημειωτέον, στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει τους κεντρώους με 30,9% έναντι 21,5% της ΝΔ), ενώ καθ’ οδόν προς την κάλπη θα επιχειρήσει να διεκδικήσει το πολιτικό κέντρο και ο Αλέξης Τσίπρας.

Οσο κι αν ο Μητσοτάκης δεν θέλει να δείχνει ότι εγκαταλείπει τον στρατηγικό προσανατολισμό στο Κέντρο, επενδύει σε ατζέντες (αλλά και σε πρόσωπα από κυβέρνηση και κόμμα, όπως ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο Θάνος Πλεύρης, ο Αδωνις Γεωργιάδης κ.ά.) που δεν κάνουν τη ΝΔ ευάλωτη σε χτυπήματα εκ δεξιών.

Αυτό έδειξαν τελευταία οι αποστάσεις που επιχειρήθηκαν από δηλώσεις περί «συμπερίληψης» της υπουργού Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, για τις οποίες υπήρξε προβληματισμός, λόγω των αντιδράσεων, ακόμα και στον πρωινό καφέ στο Μαξίμου. Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, ότι εντός της γαλάζιας ομάδας υπάρχουν στελέχη που εισηγούνται μέχρι και κατάργηση του νόμου για τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Ο Μητσοτάκης ψάχνει αντίβαρο βγαίνοντας ο ίδιος μπροστά με άλλα «μηνύματα» που, όπως θεωρεί, μπορούν να βρίσκουν απήχηση και στους συντηρητικούς και στους κεντρογενείς. Ενδεικτικά, κυβερνητικά στελέχη επιβεβαιώνουν ότι το ζήτημα της ενίσχυσης της άμυνας θα είναι κεντρικός άξονας στην εκλογική στρατηγική, όπως και η διαχείριση της παγκόσμιας πρόκλησης της μετανάστευσης, που, όπως έγραψε ο Μητσοτάκης σε άρθρο του στο «Politico», «δεν αποτελεί πλέον μόνο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα ή μια πρόκληση διαχείρισης. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχει μετατραπεί σε εργαλείο γεωπολιτικού εξαναγκασμού».

Τελευταία Νέα