Οι συμψηφισμοί βλάπτουν σοβαρά

Με τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ θυμηθήκαμε ξανά το ΠΑΣΟΚ, αν και ο συγκεκριμένος πρόεδρος είχε διακόψει από καιρό τις διπλωματικές σχέσεις με τον Νίκο Ανδρουλάκη, «γοητευμένος» από τον Παύλο Γερουλάνο.

Και το ΠΑΣΟΚ, που είναι «πιεσμένο» εν όψει του συνεδρίου του τον Μάρτιο, είναι ο ιδανικός εταίρος για τη Ν.Δ. μετεκλογικά, αρκεί να φορέσει το κοστούμι που προσπαθούν να του ράψουν, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις που το θέλουν να έχει κολλήσει.

Στην Ελλάδα, όμως, που όλα τα θαύματα κρατάνε τρεις ημέρες, ο συμψηφισμός είναι μια κάποια λύση… και το «αρπάξαμε εμείς» εξισώνεται μια χαρά με το «τα ίδια κάνατε κι εσείς». Και έτσι χάνεται η μπάλα και όσοι δεν είναι στο κόλπο από τα δύο μεγάλα κόμματα (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) συγκαταλέγονται κι αυτοί στον βούρκο. Και όταν συμβεί αυτό, κερδισμένοι είναι οι αργυρώνητοι, που είναι συνήθως και οι περισσότερο ηθικολογούντες.

Έτσι όλα μπαίνουν στο ίδιο καζάνι και τι να πει μετά για ΟΠΕΚΕΠΕ ένας του ΠΑΣΟΚ όταν -τηρουμένων των αναλογιών- έχει την υπόθεση Παναγόπουλου που τον καίει το ίδιο και πρέπει να αμύνεται. Βέβαια, αμφότερα τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, ως μετέχοντα στο συνταγματικό τόξο, μπορεί αύριο να τα δούμε να σχηματίζουν μαζί κυβέρνηση, αφήνοντας πίσω τους όσα έχει πει το ένα για το άλλο…

Αυτή η ώσμωση όμως και η ευκολία στο να τα βρίσκουν -μετά από όσα έχουν μεσολαβήσει και γίνονται ακόμα- βλάπτει αφενός τα ίδια και κυρίως όσους μέσα σ’ αυτά δεν θέλουν να προχωράνε τα πράγματα με συμψηφισμούς και αφετέρου εμφανίζει τη χώρα ως διοικούμενη από παρέες και κυρίως με τρόπο που δεν συνάδει σε δυτική χώρα.

Η υπόθεση Παναγόπουλου αποκαλύπτει ανάγλυφα και τη συνδικαλιστική παρακμή, που είναι ένα ακόμη θεσμικό πρόβλημα της χώρας. Το ότι η εμπιστοσύνη του κόσμου στους συνδικαλιστές έχει αρθεί από χρόνια είναι πραγματικότητα. Όπως επίσης είναι πραγματικότητα το πόσο υπέφερε η Ελλάδα από τις συνδικαλιστικές πρακτικές ισχυρών συντεχνιών τα προηγούμενα χρόνια, που έδιναν μάχες για τα δικά τους προνόμια στο όνομα του ελληνικού λαού ή των εργαζομένων που εκπροσωπούσαν.

Και μαζί με τα ξερά κάηκαν και τα χλωρά. Η εμπιστοσύνη σ’ αυτούς πήγε περίπατο και οι πολίτες γύρισαν την πλάτη στα θεσμοθετημένα όργανα που υπάρχουν για να εκφράζονται και έτσι η αποχή έφθασε στα ύψη, καθώς η μούντζα ήταν συνολική. Στην ουσία γύρισαν την πλάτη σε όλα όσα πρέπει να αλλάξουν αλλά δεν αλλάζουν.

Τα πολλά χρόνια στην εξουσία ή σε άλλες θέσεις ευθύνης σε ό,τι σχετίζεται με το κράτος φαίνεται ότι βλάπτουν. Οι σχέσεις που διαμορφώνονται αλλοιώνονται και η ευθύνη απέναντι στα κοινά ερμηνεύεται κατά το δοκούν και κάτι τέτοιο ζει σήμερα η Ελλάδα.