Οι ταινίες της εβδομάδας – «Tennis Maestro»: Η γοητεία της ήττας
Δεν είναι πως πρόκειται περί αριστουργήματος, συμβαίνουν ωστόσο πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο “Tennis Maestrο” του Αντρέα Ντι Στεφάνο, που τον σμίγει ξανά με τον σπουδαίο πρωταγωνιστή Πιερφρανσέσκο Φαβίνο.
Μαζί είχαν γυρίσει και το εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ “Η τελευταία νύχτα του Φράνκο Αμόρε”, εδώ όμως η τονικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Αρχές δεκαετίας ’80, και ο δεκατριάχρονος Φελίτσε μεγαλώνει μέσα σε ένα καθεστώς αθλητικής πειθαρχίας που έχει επιβληθεί από τον πατέρα του. Ο τελευταίος, βλέπει στο παιδί το σημαντικότερο project της ζωής του: Μελετά (και σκαρφίζεται) τακτικές, οργανώνει την προπόνηση του, βάζει χέρι στα λεφτά του σπιτιού, τα ρίχνει όλα δηλαδή στο όνειρο του. Μέχρι που ο γιος του περνά τα προκριμματικά και ετοιμάζεται να διαγωνιστεί στους εθνικούς αγώνες, και ο μπαμπάς είναι πλέον υποχρεωμένος να βρει έναν επαγγελματία προπονητή. Εκεί εμφανίζεται ο Ραούλ Γκάτι, ένας πρώην τενίστας που κάποτε, άγγιξε τη δόξα – μέχρι που χαντακώθηκε. Ασταθής, νάρκισος και τέρμα αυτοκαταστροφικός, κλασσικός Ιταλός ήρωας, απ’ αυτούς που παίρνουν τη ζωή στην πλάκα για να μην αυτοκτονήσουν (θυμηθείτε τους “Εντιμότατους φίλους μου” του Μονιτσέλι). Ένα καλοκαιρινό οδοιπορικό στην Ιταλία ξεκινά, με τουρνουά, ξενοδοχεία, παραθαλάσσιες πόλεις, μικρές περιπέτειες και δυο ήρωες σε αντιδιαστολή: Ο μικρός Φελίτσε φοβάται να επιτεθεί στο γήπεδο επειδή έχει μάθει (από τον μπαμπά) πως η καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα. Ο ενήλικας Γκάτι έχει περάσει ολόκληρη τη ζωή του επιτιθέμενος, και τώρα που έχει πια κουραστεί, δεν έχει ένα μέρος να κρυφτεί. Προκύπτει δηλαδή ένα road movie και μια τρυφερή ταινία ενηλικίωσης (και για τους δυο) που ρίχνει κλεφτές ματιές στην comedia all’italiana (ιδίως στον “Φανφαρόνο” του Ντίνο Ρίζι – ο loser ως καθρέπτης της κοινωνίας) και σε αφήνει με ένα χαμόγελο απο αυτά τα ωραία, που πιάνουν τόπο.
Ο Ασγκάρ Φαραντί, χρόνια εγκατεστημένος στο Παρίσι, παρουσιάζει την πρώτη γαλλόφωνη ταινία του με τις “Παράλληλες Ιστορίες”. Στο καστ, χαμός: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βενσάν Κασέλ, Βιρζινί Εφιρά, βάλε και μια Κατρίν Ντενέβ να “δέσει” το γλυκό. Σεναριακά, το υλικό πατάει στη “Μικρή ερωτική ιστορία” του Κισλόφσκι, συνεισφέρει και ο σεναριογράφος της, ενώ τη μουσική υπογράφει ο Πράισνερ. Πολλή προσπάθεια δηλαδή, όμως το γλυκό δεν δένει και τόσο. Στο κέντρο της ιστορίας, η Σιλβί, μια ηλικιωμένη συγγραφέας που αναζητά έμπνευση για το καινούργιο της μυθιστόρημα κι έτσι, ξεκινά να παρατηρεί από απόσταση τις ζωές των γειτόνων της. Ένας νεαρός άντρας, μισθωμένος από την κόρη της, έχει αναλάβει να την βοηθά – όμως η παρουσία του θα γίνει ο καταλύτης μιας σειράς γεγονότων που ανατρέπουν τις ζωές όλων. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η ζωή ξεπερνά τη μυθοπλασία; Αυτό μοιάζει να αναρωτάται ο Φαραντί, όμως δεν προκύπτει κάτι σπουδαίο και βαθύ απ’ αυτούς τους στοχασμούς. Ναι, ο ίδιος παραμένει ένας δυνατός σκηνοθέτης ηθοποιών, και ομολογουμένως η ταινία “παίρνει μπρος” στο δεύτερο μισό της, όταν δηλαδή οι συγκρούσεις των ηρώων γίνονται ουσιαστικές. Εκεί όμως που λες “πάμε τώρα να ασχοληθούμε με τα καίρια”, η ταινία τελειώνει.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
