Οι wannabe πρόεδροι των Δημοκρατικών προσπαθούν να χτίσουν «διεθνές προφίλ», αλλά…
Στους διαδρόμους του ξενοδοχείου όπου φιλοξενήθηκε η φετινή Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, δεν κυκλοφορούσαν μόνο υπουργοί Άμυνας και αρχηγοί κρατών. Κυκλοφορούσαν και υποψήφιοι. Ή, τουλάχιστον, επίδοξοι.
Πολλοί από τους Δημοκρατικούς που βρέθηκαν στο Μόναχο αυτό το Σαββατοκύριακο κοιτούν ήδη προς το 2028. Όμως, ακόμη κι αν κάποιος από αυτούς καταφέρει να κερδίσει τον Λευκό Οίκο, ενδέχεται να μην μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο που έφερε κάθε Αμερικανός πρόεδρος από τη δεκαετία του 1940: «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου».
Η Ευρώπη δεν είναι πια βέβαιη ότι αυτός ο τίτλος υφίσταται.
Ο Νιούσομ και το «wrecking ball»
Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, ήταν ίσως η πιο εμφανής παρουσία. Ψηλός, κυριολεκτικά και πολιτικά, ξεχώριζε στα στενά περάσματα του συνεδρίου.
Σε δηλώσεις του παραδέχθηκε ότι Ευρωπαίοι ηγέτες βλέπουν πλέον τις ΗΠΑ ως «wrecking ball» — μπάλα κατεδάφισης — για τη διατλαντική συμμαχία. Πολλοί, είπε, θεωρούν τη ζημιά «μη αναστρέψιμη», πιστεύουν ότι η Αμερική δεν θα επιστρέψει ποτέ στην «αρχική της μορφή».
Ο ίδιος επέμεινε ότι οι σχέσεις μπορούν να αποκατασταθούν. Παράλληλα, έστειλε μήνυμα και προς το εσωτερικό των Δημοκρατικών, επικαλούμενος τον Μπιλ Κλίντον: οι Αμερικανοί, είπε, επιλέγουν συχνά «το ισχυρό και λάθος έναντι του αδύναμου και σωστού».
Ήταν μια έμμεση αναγνώριση ότι, ενόψει του 2028, η μάχη δεν θα κριθεί μόνο στις ιδέες αλλά και στην εικόνα ισχύος.
Ο Γκάβιν Νιούσομ προβληματισμένος στη Διάσκεψη του Μονάχου/ REUTERS/Liesa JohannssenΤο αμήχανο ντεμπούτο της Οκάσιο-Κορτέζ
Η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ επιδίωξε να κάνει στο Μόναχο το διεθνές της ντεμπούτο. Η σταρ της προοδευτικής πτέρυγας, που πολλοί βλέπουν ως φυσική κληρονόμο του ρεύματος του Μπέρνι Σάντερς, ήθελε να παρουσιάσει ένα αριστερό αφήγημα εξωτερικής πολιτικής.
Ωστόσο, η πιο πολυσυζητημένη στιγμή της δεν ήταν κάποια αιχμηρή τοποθέτηση για την κοινωνική ανισότητα, αλλά η αμηχανία της όταν ρωτήθηκε αν θα στήριζε αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων για την υπεράσπιση της Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής εισβολής.
Η απάντησή της — γεμάτη παύσεις και υπεκφυγές — ανέδειξε το κενό εμπειρίας σε ένα από τα κεντρικά γεωπολιτικά διλήμματα του 21ου αιώνα. Η Ταϊβάν δεν είναι απλώς ένα νησί· είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η σχέση των δύο μεγαλύτερων οικονομιών και υπερδυνάμεων του πλανήτη.
Το επεισόδιο προκάλεσε επικρίσεις και οδήγησε σε περιορισμό της δημόσιας παρουσίας της στο υπόλοιπο της διάσκεψης. Για μια πολιτικό που επιδιώκει εθνική — και ενδεχομένως προεδρική — προοπτική, ήταν μια δοκιμασία, που την αναγκάζει να είναι πιο «ταπεινή».
Αλεξάντρια Κορτέζ/ REUTERS/Liesa JohannssenΗ αμήχανη στιγμή με τη Δανία και η σκιά της Γροιλανδίας
Δεν ήταν η μόνη δύσκολη στιγμή για τους Δημοκρατικούς. Σε συνάντηση με την πρωθυπουργό της Δανίας, αρκετοί Δημοκρατικοί γερουσιαστές βρέθηκαν σε αμήχανη θέση, προσπαθώντας να «μαζέψουν» δηλώσεις του Ρεπουμπλικανού Λίντζεϊ Γκράχαμ, ο οποίος άφησε να εννοηθεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει εγκαταλείψει τις βλέψεις του για τη Γροιλανδία.
Η αναφορά στη Γροιλανδία — ημιαυτόνομο έδαφος της Δανίας — θύμισε στους Ευρωπαίους ότι οι γεωπολιτικές αναταράξεις της δεύτερης θητείας Τραμπ δεν είναι συγκυριακές.Και επιβεβαίωσε την αίσθηση ότι η αμερικανική πολιτική έχει γίνει απρόβλεπτη, ανεξαρτήτως κόμματος.
Η απούσα αντιπροσωπεία και το εσωτερικό μέτωπο
Η εικόνα αποδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, ακύρωσε την επίσημη κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία. Πολλοί βουλευτές που σχεδίαζαν να ταξιδέψουν τελικά δεν πήγαν.
Μερικοί, όπως ο βετεράνος του στρατού και βουλευτής του Κολοράντο Τζέισον Κρόου, μετέβησαν ιδιωτικά, επιχειρώντας να διαβεβαιώσουν τους Ευρωπαίους ότι οι Δημοκρατικοί μπορούν να ανακτήσουν έδαφος στις ενδιάμεσες εκλογές.
Αλλά για την Ευρώπη, το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές. Είναι αν η Αμερική παραμένει προβλέψιμη.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – και μετά τον Τραμπ
Από το 1945 και μετά, η διεθνής τάξη που βασίστηκε σε κανόνες και θεσμούς είχε ως πυλώνα τις ΗΠΑ. Στο Μόναχο, ωστόσο, πολλοί Ευρωπαίοι συνομιλητές έδειχναν να πιστεύουν ότι η επανεκλογή Τραμπ δεν είναι ιστορική παρέκκλιση αλλά ένδειξη βαθύτερης μετατόπισης.
Ακόμη και οι Δημοκρατικοί που ταξίδεψαν με φιλοδοξίες προεδρικές βρέθηκαν να δίνουν διαβεβαιώσεις, όχι να διαμορφώνουν ατζέντα.
Το παράδοξο είναι σαφές: στο εσωτερικό, οι Δημοκρατικοί αισθάνονται ότι ο άνεμος γυρίζει υπέρ τους. Στο εξωτερικό, όμως, καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να αποκαταστήσουν μια αξιοπιστία που ίσως έχει ήδη διαβρωθεί.
Οι «wanna be» πρόεδροι πήγαν στο Μόναχο για να χτίσουν προφίλ διεθνούς ηγέτη. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκαν αντιμέτωποι με δύσκολα ερωτήματα, στα οποία δεν έδωσαν πειστικές απαντήσεις.
